บทที่ 210 - กระสุนหมด

บทที่ 210 - กระสุนหมด

ต้องยอมรับเลยว่า วิธีการที่หลินฝานเลือกใช้นั้นได้ผลดีเยี่ยม

กระสุนแต่ละนัดที่พวกเขาสาดออกไป ได้สร้างความปั่นป่วนให้กับกลุ่มของจวงเล่อเทียนและหลิวจงอย่างหนักหน่วง บีบให้จวงเล่อเทียนและพวกพ้องต้องชะลอความเร็วลง

ด้วยเหตุนี้ ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายจึงค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

แน่นอนว่า ความสำเร็จนี้ต้องยกความดีความชอบให้กับทักษะการยิงปืนขั้นเทพของหลินฝานและมู่หรงซานด้วย

หากทั้งสองคนไม่ได้มีฝีมือยิงปืนที่แม่นยำขนาดนี้ เปลี่ยนเป็นคนอื่นมายิงแทนล่ะก็ คงไม่สามารถสร้างผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้ ดีไม่ดีอาจจะถูกกลุ่มจวงเล่อเทียนและหลิวจงไล่ตามมาทันอย่างรวดเร็วเสียด้วยซ้ำ

"ลุงหลิว ปืนพวกมันแม่นเกินไปแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปพวกมันต้องหนีรอดไปได้แน่ๆ!" หลังจากหลบกระสุนไปได้อีกสองนัด จวงเล่อเทียนก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด

"นายน้อย ตอนนี้พวกเราก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วครับ ทำได้แค่รอให้กระสุนของพวกมันหมด เมื่อกี้พวกมันก็สาดกระสุนมาซะเยอะแยะ ผมเชื่อว่ากระสุนของพวกมันคงเหลืออีกไม่เยอะแล้วล่ะครับ" หลิวจงกล่าวเสียงขรึม

เขาเองก็อยากจะพุ่งเข้าไปขย้ำคอพวกหลินฝานทั้งสี่คนให้ตายคามือเสียเดี๋ยวนี้เลย จะได้ล้างแค้นที่ถูกหลินฝานด่าทอหยามเกียรติเมื่อครู่นี้

แต่ความแม่นยำในการยิงของหลินฝานและมู่หรงซาน กลับกลายเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่คอยขัดขวางพวกเขาไว้ ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามเร่งความเร็วเพื่อย่นระยะห่างแค่ไหน ก็ยังคงทำไม่สำเร็จอยู่ดี

"ตอนนี้ก็ทำได้แค่รอกระสุนพวกมันหมดสินะ" น้ำเสียงของจวงเล่อเทียนเต็มไปด้วยความจนใจ

(จบแล้ว)