บทที่ 801 ท่อนี้ยาวมาก

หยางไป่ยังคงสังเกตต่อไป จากนั้นเขาก็เห็นลวดลายประหลาดบางอย่างบนท่อโลหะ ใต้ลวดลายนั้นมีตัวเลข 377 สลักอยู่

เขามนัยน์ตาหรี่เล็กลง ดูเหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก

“ไอ้พวกญี่ปุ่น? 377? หลินไห่เสวี่ยหยวน?”

“หน่วยอาซาโนะงั้นเหรอ?”

หน่วยอาซาโนะที่หยางไป่พูดถึงนั้นก่อตั้งขึ้นในปี 1938 โดยกลุ่มชาวรัสเซียขาวที่ลี้ภัยอยู่ในสามมณฑลภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภายใต้การนำของอาซาโนะ พวกนี้ทำเรื่องชั่วช้าเลวทรามไว้สารพัด

เดิมทีหน่วยนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อบ่อนทำลายพวกโซเวียต แต่ใครจะไปคาดคิดว่าพวกโซเวียตจะเปิดฉากสงครามป้องกันประเทศจนพลิกสถานการณ์กลับมาเป็นฝ่ายชนะ กว่าพวกญี่ปุ่นจะรู้ตัว กระแสสงครามก็เปลี่ยนไปแล้ว

เพื่อไม่ให้พวกโซเวียตรู้ว่ามีหน่วย 377 นี้อยู่ พวกญี่ปุ่นจึงวางแผนลวงและสั่งประหารคนในหน่วยอาซาโนะทิ้งทั้งหมด

“ขุมทรัพย์นี่เป็นฝีมือของหน่วย 377 งั้นเหรอ?”

หยางไป่ลูบคางพลางวิเคราะห์จากรหัสที่เห็น

“แต่ทำไมตอนมองเข้าไปถึงเห็นแต่ผนังหินล่ะ?”

หยางไป่ยังคงข้องใจเรื่องนี้ แต่เจ้าลูกหมีกลับสะกิดเขาเหมือนจะให้เดินไปต่อ หยางไป่ก้มลงมองมันแล้วเอ่ยถาม

“แกเคยมาที่นี่เหรอ?”

ลูกหมีส่ายหน้า มันไม่เคยมา

“แล้วแกรู้จักที่นี่ได้ยังไง?”

เจ้าลูกหมีทำหน้ามึนงง หยางไป่ลูบคางอีกครั้งแล้วพึมพำ “หรือว่าดวงตาของหมีจะมองเห็นไม่เหมือนกับพวกเรา?”

“คงไม่ถึงขนาดนั้นมั้ง?”

แต่หยางไป่คาดการณ์ถูก ดวงตาของหมีนั้นแตกต่างจากมนุษย์จริงๆ โดยพื้นฐานแล้วหมีมีสายตาที่แย่มากเข้าขั้นตาบอดสอดแคล้วเลยทีเดียว

นอกจากสิ่งที่กำลังเคลื่อนที่แล้ว หมีแทบจะไม่สังเกตเห็นอะไรเลย

แต่ดวงตาแบบนี้กลับสามารถแยกแยะสภาพแวดล้อมพิเศษบางอย่างในความมืดได้ดี

ดวงตาที่มีคุณลักษณะแบบนี้มีอยู่ในสัตว์หลายชนิดในธรรมชาติ

สิ่งที่สัตว์มองเห็น มนุษย์อาจมองไม่เห็น และแน่นอนว่าสิ่งที่มนุษย์เห็น สัตว์ก็อาจจะมองไม่เห็นเช่นกัน

เดิมทีเจ้าลูกหมีแค่อยากจะหาที่ถ่ายหนัก แต่แล้วมันก็พบว่าที่นี่มีรูอยู่ แถมข้างในยังอบอุ่นมาก ซึ่งดีกว่าบ้านน้ำแข็งเป็นไหนๆ มันจึงลากหยางไป่เข้ามาด้วยกัน

“เอาเถอะ งั้นเราเข้าไปดูข้างในกันว่ามีอะไร”

หยางไป่เดินนำเจ้าลูกหมีเข้าไปในท่อ ท่อนี้กว้างพอให้คนหนึ่งคนเดินได้ หยางไป่เดินนำอยู่ข้างหน้าโดยมีเจ้าลูกหมีเดินตามหลัง เขาเอื้อมมือไปลูบผนังท่อซึ่งมีคราบสนิมเกาะอยู่บ้าง

ทุกระยะสามสิบเมตร จะมีสัญลักษณ์ 377 ปรากฏอยู่

“ที่นี่น่าจะเป็นฝีมือการสร้างของหน่วย 377 จริงๆ”

“นี่ฉันเดินมาครึ่งชั่วโมงแล้วนะ ท่อนี่มันจะยาวเกินไปแล้วมั้ง?”

หยางไป่รู้สึกประหลาดใจอีกครั้ง พวกญี่ปุ่นสร้างขุมทรัพย์ที่นี่เพื่อซ่อนของมีค่าอะไรกันแน่ หรือว่าจะเป็นทองคำจริงๆ?

อีกอย่าง ท่อนี้มีไว้ทำอะไรกันแน่?

“ว่างจัดหรือไง?”

หยางไป่ไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้กับญี่ปุ่นเลย เพราะเขารู้ดีว่าญี่ปุ่นมักจะซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ภายใต้หน้ากากเสมอ อย่าไปดูแค่ว่าหลังจากสงครามโลกครั้งที่สองจบลง พวกเขาจะเริ่มพูดเรื่องสันติภาพ พัฒนาเศรษฐกิจ จนกลายเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว

แต่ประเทศนี้มีการเตรียมการพิเศษมาตั้งแต่ต้น

ลองไปดูสิว่ามีประเทศไหนบ้างที่ออกแบบท่อน้ำประปาให้มีลักษณะเดียวกับลำกล้องปืน? ขอเพียงแค่สงครามปะทุขึ้น ท่อน้ำประปาเหล่านั้นก็จะถูกดัดแปลงเป็นอาวุธและเครื่องกระสุนได้ทันที

ไอ้พวกปากบอกรักสันติภาพนั่นน่ะ จอมปลอมทั้งนั้น

ในตอนที่หยางไป่ได้กลายเป็นเทพสงคราม สิ่งแรกที่เขาทำก็คือการสยบพวกมันลง

หยางไป่เดินไปพลางนึกถึงความทรงจำในชาติปางก่อนไปพลาง จนกระทั่งข้างหน้ามีทางเลี้ยว เขาจึงเร่งฝีเท้าขึ้น เมื่อเลี้ยวผ่านหัวมุมไป หยางไป่ก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง เบื้องหน้าของเขาคือพัดลมระบายอากาศตัวใหญ่ แต่ฝั่งตรงข้ามของพัดลมนั้นถูกปิดตายไว้

“เฮ้อ!”

หยางไป่หันไปมองเจ้าลูกหมีที่ดูจะเหนื่อยหอบจนลงไปนอนแผ่หรากับพื้น

“มา เดี๋ยวฉันอุ้มแกเอง!”

หยางไป่อุ้มเจ้าลูกหมีขึ้นมาแล้วสำรวจไปรอบๆ พลางเคาะผนังดู

พัดลมระบายอากาศยังใช้งานได้ แต่ระบบไฟฟ้ายังไม่ได้ถูกเปิดใช้งาน หยางไป่มุดผ่านพัดลมระบายอากาศเข้าไปจนถึงจุดที่ถูกปิดตายอีกครั้ง ตรงนี้เป็นแผ่นเหล็กหนา เขาจึงลองเคาะดูอีกครั้ง

*ตึง!*

เสียงสะท้อนดังก้องไปมา

“ข้างหลังนี่พื้นที่กว้างมาก!”

“หรือว่าใต้ดินทั้งหมดของหุบเขาตงโยวจะเป็นฐานทัพ?”

หยางไป่ทรุดตัวลงนั่งยองๆ และในจังหวะนั้นเอง ฝั่งตรงข้ามก็มีเสียงดังตอบกลับมา

*ตึง!*

เสียงนั้นทำให้รูม่านตาของหยางไป่หดเกร็ง นี่ไม่ใช่เสียงสะท้อนอย่างแน่นอน แต่มีคนเคาะตอบกลับมาจริงๆ เมื่อได้ยินดังนั้น หยางไป่จึงเคาะตอบไปอีกครั้ง คราวนี้เขาเคาะติดต่อกันสามครั้ง

เมื่อเสียงเงียบลง ฝั่งตรงข้ามก็เคาะกลับมาสามครั้งเช่นกัน จังหวะเดียวกับที่หยางไป่ทำเป๊ะๆ

“แกเป็นใคร?”

นี่คือรหัสสากล ฝั่งตรงข้ามกำลังถามหยางไป่

หยางไป่ได้ยินดังนั้นก็เริ่มเคาะอีกครั้ง คราวนี้เขาใช้รหัสสากลเคาะเป็นตัวอักษรย่อของชื่อหลินตงเสิน

ฝั่งตรงข้ามเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะมีเสียงเคาะดังขึ้นอีกสามครั้ง

“แกเป็นใคร?”

ยังคงเป็นคำถามเดิม หยางไป่จึงต้องเคาะต่อไป เพื่อบอกอักษรย่อชื่อของเขาให้อีกฝ่ายรู้

ทันทีที่เขาเคาะจบ คนฝั่งตรงข้ามก็เคาะกลับมาอย่างรวดเร็ว

“เป็นไปไม่ได้!”

เมื่อหยางไป่ได้ยินรหัสนั้น เขาก็มั่นใจทันทีว่าคนฝั่งตรงข้ามต้องเป็นหลินตงเสินแน่นอน

“ไอ้บัดซบ ในที่สุดก็หาแกเจอเสียที ยังจะมาเล่นแง่กับฉันอยู่ที่นี่อีกนะ!”

จบบท