บทที่ 784 ช่วยจินหลิง
บทที่ 784 ช่วยจินหลิง
จินหลิงจ้องมองซุนเทาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว ขณะที่ลูกน้องของซุนเทาก็เริ่มมีท่าทีตื่นเต้น พวกมันจ่อมีดเข้าที่ลำคอของไป๋เจวี๋ยที่นอนอยู่บนเตียง
“เร็วเข้า!”
“ได้ยินมาว่าเมื่อก่อนคุณจินฝีมือเก่งกาจไม่เบา”
“ฮ่า ๆ พวกเราก็อยากจะลิ้มลองดูเหมือนกัน!”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น จินหลิงก็รู้สึกอยากจะตายเสียเดี๋ยวนั้น ทว่าเมื่อเห็นไป๋เจวี๋ยถูกควบคุมตัวไว้ เธอจึงตะโกนบอกซุนเทาว่า “ห้ามแตะต้องเขาเด็ดขาด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา”
“ฮ่า ๆ งั้นคุณก็รีบ ๆ หน่อยสิ!”
“พวกพี่น้องของผมเขารอกันอยู่นะ!”
จินหลิงตกอยู่ในความสิ้นหวัง เธอหลับตาลงเตรียมจะคุกเข่าลงต่อหน้าซุนเทา
ซุนเทาหัวเราะร่าออกมาอย่างชอบใจ ทว่าในวินาทีนั้นเอง มือข้างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาคว้าที่ลำคอของเขาไว้แน่น
“หัวเราะหาพ่องเหรอ!”
“อะไรนะ?”
ซุนเทาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถูกยกตัวขึ้นจนเท้าลอยเหนือพื้นแล้วถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับผนังห้องอย่างแรง แรงกระแทกนั้นทำเอาซุนเทารู้สึกเหมือนแผ่นหลังแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ
“ใครวะ?”
ยังไม่ทันที่ซุนเทาจะเงยหน้าขึ้นมอง จินหลิงที่เห็นว่าผู้มาเยือนคือหยางไป่ก็น้ำตาไหลพรากออกมาทันที
“คุณชายหยาง ในที่สุดคุณก็มา!”
หยางไป่พยักหน้าให้จินหลิง ก่อนจะปรายตามองไป๋เจวี๋ยที่นอนอยู่บนเตียง
“เขาเป็นยังไงบ้าง?”
“ไป๋เจวี๋ยบาดเจ็บเพราะปกป้องฉันค่ะ พวกมันคือคนของตระกูลจ้าว” จินหลิงรีบอธิบาย
ในตอนนั้นเอง ชายฉกรรจ์อีกสี่คนที่เหลือต่างพากันจ้องเขม็งไปที่หยางไป่ ซุนเทาเองก็จำหยางไป่ได้แล้วจึงระเบิดโทสะออกมาทันที “ไอ้บัดซบ เป็นแกอีกแล้วเหรอ แกนึกว่าแกเป็นใครกันวะ?”
“ฆ่ามันซะ!”
สิ้นคำสั่งของซุนเทา ชายสองคนก็พุ่งเข้าใส่หยางไป่ทันที ทั้งคู่พอจะมีวิชาติดตัวอยู่บ้าง คมมีดในมือทอประกายเย็นวาบ
“ระวังนะคะ!” จินหลิงร้องเตือนด้วยความเป็นห่วง
วินาทีต่อมา หยางไป่ก็ซัดหมัดออกไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำ หมัดของเขาปะทะเข้าที่ข้อมือที่ถือมีดอย่างจังจนกระดูกข้อมือของอีกฝ่ายหักสะบั้นทันที ร่างนั้นกระเด็นลอยละลิ่วออกไป
หยางไป่ไม่หยุดเพียงแค่นั้น เขาขยับกายพุ่งเข้าประชิดชายอีกคนหนึ่ง แล้วซัดหมัดเข้าที่ลำคออย่างรุนแรง
“ตุบ!”
ชายคนนั้นกุมลำคอลงไปนอนดิ้นพราดอยู่บนพื้นด้วยความทรมาน แต่ยังไม่ถึงแก่ชีวิต
ซุนเทาที่เห็นฝีมือของหยางไป่ก็รีบกุมหน้าอกพลางขู่ตะคอก “ถ้าแกกล้าขยับอีกแม้แต่นิดเดียว ฉันจะสั่งให้ตัดหัวไอ้หมอนี่ทิ้งซะ!”
ลูกน้องอีกสองคนที่เหลือได้สติ รีบจ่อมีดเข้าที่ลำคอของไป๋เจวี๋ยทันที
“อย่าขยับ!”
หยางไป่หยุดชะงักลงจริง ๆ ทำให้ซุนเทาเริ่มกลับมามีท่าทีโอหังอีกครั้ง
“ไอ้ลูกหมา ที่แท้ก็เป็นแกนี่เอง”
“พวกแกแอบคบคิดกันมานานแล้วสินะ เรื่องของคุณชายที่รั่วไหลไปก็เป็นฝีมือแก นึกไม่ถึงเลยว่าแกจะซ่อนคมไว้ลึกขนาดนี้”
หยางไป่ไม่สนใจคำพูดของซุนเทา เขาหันไปมองจินหลิงแทน จินหลิงก้มหน้าลงพลางอธิบายเบา ๆ “ฉันส่งหลักฐานทั้งหมดให้ตำรวจไปแล้วค่ะ ตอนนี้ที่เมืองต้าซิงกำลังมีการตั้งคณะทำงานสืบสวนขึ้นมา”
“คุณชายหยางคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังคุณนะคะ”
จินหลิงเริ่มหวาดกลัวว่าหยางไป่จะโกรธ เพราะตอนที่เธอร่วมมือกับเขา หยางไป่ไม่ได้สั่งให้เธอทำเช่นนี้
“ทำได้ดีมาก!” หยางไป่เอ่ยชมเรียบ ๆ
“คะ?”
จินหลิงอึ้งไปครู่หนึ่ง หยางไป่จึงกล่าวต่อว่า “ฉันขอขอบคุณแทนพวกนักศึกษาหญิงเหล่านั้นด้วยนะจินหลิง นับจากวันนี้ไป กลับตัวกลับใจเป็นคนดีซะ”
“เอ๊ะ?”
จินหลิงจ้องมองหยางไป่ด้วยความตกตะลึง นึกไม่ถึงว่าเขาจะไม่ตำหนิเธอเลยแม้แต่น้อย
‘กลับตัวกลับใจ? เป็นคนดีงั้นเหรอ?’ เธอไม่เคยกล้าคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน เพราะเธอถูกจ้าวตงอวี้ควบคุมมาตลอด และเรื่องผิดกฎหมายมากมายเธอก็ล้วนมีส่วนร่วมทั้งสิ้น
หยาดน้ำตาไหลรินออกจากดวงตาของจินหลิงอีกครั้ง
ทว่าซุนเทาพยายามพูดแทรกขึ้นมาว่า “ไม่ต้องมาเล่นงิ้วเรียกน้ำตากันที่นี่!”
“หยางไป่ คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!”
ซุนเทายังคงพยายามสั่งให้หยางไป่คุกเข่า แต่หยางไป่กลับจ้องหน้าซุนเทาแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ชีวิตของแกน่ะ ยกให้คุณจินเป็นคนตัดสินแล้วกัน”
“ดูท่าตระกูลจ้าวของพวกแก คงคิดจะตัดหางปล่อยวัดคนของจ้าวตงอวี้สินะ”
“ตระกูลจ้าวนี่มันนับวันยิ่งชั่วช้าลงเรื่อย ๆ จริง ๆ!”
“ฮ่า ๆ หยางไป่ อย่ามัวพูดมาก รีบคุกเข่าลงซะ!”
หยางไป่ไม่ได้มองซุนเทาอีก เขาพุ่งตัววูบหนึ่งจนร่างหายไปจากสายตา
“คนหายไปไหนแล้ว?”
หยางไป่รวดเร็วเกินไป เขาไปปรากฏตัวที่ด้านหลังเตียงผู้ป่วยเรียบร้อยแล้ว ยังไม่ทันที่ชายทั้งสองคนจะได้ขยับมีด มือของหยางไป่ก็คว้าหมับเข้าที่ลำคอของพวกมันทั้งคู่
“กร๊อบ!”
ชายทั้งสองสิ้นใจตายคามือทันที ภาพที่เกิดขึ้นทำเอาซุนเทาขวัญหนีดีฝ่อจนสุดขีด
“แก... นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น?”
ซุนเทาพยายามถอยหนี แต่น่าเสียดายที่ด้านหลังเขามีเพียงผนังเย็นเฉียบเท่านั้น
หยางไป่คว้ามีดขึ้นมาแล้วขว้างออกไปทันที มีดสองเล่มพุ่งเจาะเข้าที่หัวไหล่ทั้งสองข้างของซุนเทา ตรึงร่างของเขาไว้กับผนังห้อง
“อ๊าก!”
“อย่าฆ่าฉันเลยนะ ฉันเป็นคนของท่านอาเยวานะ!”
“แกรู้จักท่านอาเยวาไหม? ‘เหล่าเยวา’ แห่งเมืองเอกน่ะ!”
ชื่อของเหล่าเยวาในเมืองเอกถือเป็นบุคคลที่น่าเกรงขาม ใครที่ได้ยินชื่อนี้ต่างก็ต้องหวาดกลัวกันทั้งนั้น
ทว่าหยางไป่กลับไม่รู้จักเหล่าเยวาอะไรนั่นเลยสักนิด เขาย่างสามขุมเข้าไปหาซุนเทา พลางดีดที่ด้ามมีดเบา ๆ ทำให้ซุนเทาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
“มันอยู่ที่ไหน?”
“อยู่ที่โรงงานกระดาษ!”
หยางไป่พยักหน้า ก่อนจะหันมาบอกจินหลิงว่า “ฉันจะพาไป๋เจวี๋ยไปส่งโรงพยาบาลก่อน ทางนี้เธอจัดการได้ใช่ไหม?”
“ให้ฉันจัดการเหรอคะ?”
จินหลิงจ้องมองหยางไป่ด้วยความตะลึง หยางไป่พยักหน้ายืนยันอีกครั้ง “ยกให้เธอจัดการ คนชั่วแบบนี้ เธอควรจะเป็นคนส่งพวกมันลงนรกด้วยมือตัวเองนะ”
จินหลิงนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เธอหันกลับไปจ้องมองซุนเทา แววตาของเธอเปลี่ยนไปทันที
อย่างไรเสียจินหลิงก็เคยผ่านการเป็นเจ้าแม่ในยุทธภพมาช่วงหนึ่ง มุมปากของเธอหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความอำมหิต
“คุณชายหยาง วางใจเถอะค่ะ ฉันจะทำให้ไอ้พวกสารเลวพวกนี้ ไม่กล้าเหยียบย่างเข้ามาในเมืองต้าซิงอีกตลอดกาล!”
จบบท