บทที่ 515 การสืบสวนเบื้องต้น

ฮั่ว ฉงจวินยิ้มแล้วเอ่ยว่า “อยู่กับผม แกยังกลัวว่าจะไม่มีโอกาสหาเงินอีกเหรอ ถ้าเฉิน ไท่ฝูไม่มีปัญหา ทุกอย่างก็ดีไป แต่ถ้าเขามีปัญหาขึ้นมา เงินหนึ่งล้านของแกก็จะสูญเปล่าทันที!”

“มันคงไม่ร้ายแรงขนาดนั้นมั้งครับ?”

สีหน้าของฮั่ว ฉงจวินเคร่งขรึมอย่างยิ่ง “ร้ายแรงแน่!”

เสี่ยวฟู่ไม่พูดอะไรต่อ แต่ในใจยังคงไม่ยินยอม อารมณ์ของเขาเริ่มหดหู่และเงียบขรึมไปตลอดทาง

เมื่อกลับถึงโรงงานเหล็ก ฮั่ว ฉงจวินรีบโทรหาเฉิน เหอเพื่อบอกเรื่องนี้ ปฏิกิริยาของเฉิน เหอก็เหมือนกับเสี่ยวฟู่ไม่มีผิด “โอกาสทำเงินดี ๆ แบบนี้คุณกลับไม่เอา เหล่าฮั่ว ช่วงนี้คุณรวยเกินไปจนลำพองใจไปแล้วหรือเปล่า?”

ฮั่ว ฉงจวินเอ่ยอย่างหนักแน่นว่า “เหล่าเฉิน คุณต้องเชื่อผมนะ เฉิน ไท่ฝูคนนี้มีปัญหาจริง ๆ!”

เฉิน เหอบอกว่า “จะมีปัญหาอะไรได้ ก็แค่หาเงินได้เร็วและเยอะจนกลายเป็นเศรษฐีใหม่ เลยชอบโอ้อวดบ้างก็เท่านั้น คนรวยแล้วยังทำตัวติดดินแบบคุณน่ะจะมีสักกี่คนกันเชียว?”

ฮั่ว ฉงจวินหัวเราะแล้วบอกว่า “ก็ยังมีคุณอีกคนไงครับ”

เฉิน เหอหัวเราะตามแล้วบอกว่า “เอาเถอะ ผมเชื่อสายตาคุณ ถึงครั้งนี้จะพลาดโอกาสไป แต่ก่อนหน้านี้คุณก็ช่วยผมทำเงินมาตั้งเยอะแล้ว”

ขณะที่เขากำลังจะวางสาย ฮั่ว ฉงจวินก็เอ่ยขึ้นว่า “เหล่าเฉิน ผมคิดว่าเรื่องนี้เราต้องรายงานเบื้องบนหน่อยแล้วครับ”

เฉิน เหอชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?”

ฮั่ว ฉงจวินบอกว่า “เฉิน ไท่ฝูสร้างกระแสใหญ่โตขนาดนี้ ตอนนี้มีหลายมณฑลหลายเมืองร่วมลงทุนกับเขาไปแล้ว ถ้าเกิดเขาเป็นของปลอมขึ้นมา ความสูญเสียที่ตามมาจะมหาศาลมาก!”

เฉิน เหอครุ่นคิดอย่างรอบคอบแล้วบอกว่า “ก็ดีเหมือนกัน แต่ตอนรายงานต้องระวังเรื่องการใช้คำหน่อยนะ อย่าให้เบื้องบนเข้าใจผิดว่าเรากำลังขัดขวางการพัฒนาเศรษฐกิจ”

“เรื่องนี้ผมทราบครับ” ฮั่ว ฉงจวินรับคำ จากนั้นเขาก็โทรไปยังหน่วยงานระดับเหนือขึ้นไป และติดต่อหาจูเหล่าจงโดยตรง

ก่อนหน้านี้จูเหล่าจงรับผิดชอบงานที่เซี่ยงไฮ้ (หูสื่อ) ต่อมาเพราะผลงานด้านเศรษฐกิจที่โดดเด่นจึงถูกดึงตัวเข้าสู่ส่วนกลางเพื่อดูแลด้านเศรษฐกิจโดยเฉพาะ

หลังจากฟังรายงานจากฮั่ว ฉงจวินแล้ว จูเหล่าจงเอ่ยว่า “เรื่องนี้จะนิ่งดูดายไม่ได้ แต่ก็สุ่มสี่สุ่มห้าจัดการไม่ได้เช่นกัน เอาแบบนี้แล้วกัน คุณลองติดต่อกับธนาคารที่เป็นหน่วยงานกำกับดูแลดู เล่าสถานการณ์ให้พวกเขาฟัง เดี๋ยวผมจะแจ้งให้ทางนั้นทราบล่วงหน้าด้วย” พูดจบเขาก็ให้เบอร์โทรศัพท์ของผู้บริหารธนาคารกำกับดูแลแก่ฮั่ว ฉงจวิน

ฮั่ว ฉงจวินโทรออกอีกครั้งเพื่อติดต่อธนาคารกำกับดูแล ทางนั้นได้รับแจ้งจากจูเหล่าจงไว้แล้วจึงต้อนรับฮั่ว ฉงจวินอย่างสุภาพ หลังจากฟังรายละเอียดคร่าว ๆ ทางโทรศัพท์แล้ว ผู้รับผิดชอบของธนาคารกำกับดูแลเห็นว่าเรื่องนี้มีความสำคัญมาก จึงเสนอว่าควรมีการพูดคุยกับฮั่ว ฉงจวินแบบตัวต่อตัว

“ตอนนี้ผมว่างครับ ถ้าประธานฮั่วสะดวก เรามาพบกันตอนนี้เลยดีไหม?” ผู้ว่าการหลิวตกลงนัดพบกับฮั่ว ฉงจวินที่ธนาคารกำกับดูแล

เมื่อวางสาย ฮั่ว ฉงจวินก็พาเสี่ยวฟู่ออกเดินทางทันที

ธนาคารกำกับดูแลตั้งอยู่ที่ริมถนนวงแหวนรอบสองฝั่งตะวันตก เมื่อเข้าสู่ฟู่ซิงเหมินก็จะถึงทันที ตัวตึกอยู่ติดกับถนนหลัก เส้นทางจากโรงงานเหล็กตรงมาที่นี่สะดวกมาก

เมื่อฮั่ว ฉงจวินมาถึง ยามที่หน้าประตูได้รับแจ้งไว้แล้ว หลังจากสอบถามสั้น ๆ ก็ปล่อยให้เข้าไป พร้อมกับบอกตำแหน่งห้องทำงานของผู้ว่าการหลิวให้ทราบ

ทันทีที่ฮั่ว ฉงจวินก้าวเข้าไปในห้องทำงาน เขาก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากผู้ว่าการหลิว “ประธานฮั่ว ได้ยินชื่อเสียงมานาน วันนี้เพิ่งจะได้พบตัวจริง”

ฮั่ว ฉงจวินบอกว่า “ผู้ว่าการหลิวชมเกินไปแล้วครับ การอุทิศตนเพื่อชาติเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้วครับ”

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี ผู้ว่าการหลิวก็กล่าวต่อ “ปัญหาที่ประธานฮั่วรายงานมา ผมได้เรียนท่านผู้ว่าการใหญ่แล้ว ท่านให้ความสำคัญมากและสั่งให้ผมต้องจัดการเรื่องนี้อย่างจริงจังครับ”

เขาเชิญฮั่ว ฉงจวินนั่งลงและตั้งใจฟังฮั่ว ฉงจวินเล่าถึงสถานการณ์ตอนที่ไปพบเฉิน ไท่ฝูอย่างละเอียด เขาพยักหน้าตามพลางเอ่ยว่า “ผมเข้าใจแล้วครับ ผมจะส่งคนไปตรวจสอบเรื่องนี้ทันที นอกจากนี้ผมยังมีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณสักหน่อย”

ฮั่ว ฉงจวินบอกว่า “ล้วนทำเพื่อชาติครับ ผู้ว่าการหลิวเชิญพูดมาได้เลย”

ผู้ว่าการหลิวกล่าวว่า “การที่ประธานฮั่วสามารถจับพิรุธเล็กน้อยเหล่านี้ได้ แสดงว่าเป็นคนที่มีความเฉลียวฉลาดหลักแหลมมาก การตรวจสอบครั้งนี้ผมอยากเชิญประธานฮั่วไปในฐานะที่ปรึกษาหลักด้วย ไม่ทราบว่าประธานฮั่วจะว่าอย่างไรครับ?”

ฮั่ว ฉงจวินตอบ “นี่เป็นเรื่องดีเพื่อชาติเพื่อประชาชน ผมจะปฏิเสธได้อย่างไรครับ!”

ผู้ว่าการหลิวรีบเรียกตัวรองผู้ว่าการและอธิบดีของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องมาทันที เขาสั่งการถึงเป้าหมายและวัตถุประสงค์ของการตรวจสอบครั้งนี้ พร้อมกำชับว่าหากมีเรื่องอะไรให้ปรึกษากับฮั่ว ฉงจวินให้มาก

หลังจากอำลาผู้ว่าการหลิว ฮั่ว ฉงจวินพร้อมด้วยรองผู้ว่าการหวังและอธิบดีเฉิน ก็นั่งรถของธนาคารมุ่งตรงไปยังบริษัทกำแพงเมืองจีนเครื่องจักรกลไฟฟ้าและเทคโนโลยี

เมื่อมาถึงที่โรงงานอีกครั้ง ยามที่หน้าประตูขวางรถไว้เพื่อจะสอบถาม แต่พอเห็นว่าเป็นฮั่ว ฉงจวินเขาก็จดจำได้ทันที จึงรีบยิ้มทักทาย “ประธานฮั่ว ท่านมาอีกแล้วนะครับ”

ฮั่ว ฉงจวินยิ้มตอบ “ผมพาลูกค้าสองท่านมาคุยกับผู้จัดการเฉินน่ะครับ”

รปภ. รีบบอกอย่างนอบน้อม “เชิญด้านในเลยครับ!”

เมื่อเข้ามาถึงในโรงงานและจอดรถไว้ที่หน้าอาคารสำนักงาน ฮั่ว ฉงจวินก็นำทางรองผู้ว่าการหวัง อธิบดีเฉิน และเสี่ยวฟู่ รวมสี่คนเข้าไปในอาคารสำนักงาน มุ่งตรงไปยังจุดหมายทันที

ในห้องทำงาน เฉิน ไท่ฝูกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ “ท่านผู้บัญชาการพลเรือนเฉิง ไม่ปิดบังท่านเลยนะครับ ผมเป็นคนเปิดเผยที่สุดแล้ว ตอนนี้เป้าหมายการระดมทุนของผมสำเร็จไปแล้วหกสิบเปอร์เซ็นต์ โอกาสเหลือไม่มากแล้วครับ ถ้าท่านยังไม่ตัดสินใจล่ะก็ จะพลาดโอกาสทองไปนะครับ”

“ได้ครับ ๆ ผมจะพยายามกันโควตาไว้ให้ท่านสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าท่านลากยาวเกินไป ผมก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ ครับ”

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เฉิน ไท่ฝูเงยหน้าขึ้นดู พอเห็นว่าเป็นฮั่ว ฉงจวินเขาก็โบกมือทักทาย พร้อมส่งสัญญาณให้เลขานุการไปรับรองพวกฮั่ว ฉงจวินก่อน

เลขานุการเชิญพวกฮั่ว ฉงจวินไปนั่งที่พื้นที่รับแขกและไปชงชามาให้

ไม่กี่นาทีต่อมา เฉิน ไท่ฝูก็วางสายโทรศัพท์ จากนั้นจึงหันมายิ้มให้ฮั่ว ฉงจวิน “ผมเพิ่งคุยสายกับท่านผู้นำของเมืองเจิ้งตี้ (เจิ้งโจว) มาครับ เขาบอกว่าจะลงทุนหกสิบล้านหยวน ประธานฮั่วครับ ทางบริษัทของคุณหารือกันเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”

ฮั่ว ฉงจวินไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับแนะนำคนทั้งสองว่า “ผู้จัดการเฉินครับ ท่านนี้คือรองผู้ว่าการหวังจากธนาคารกำกับดูแล ส่วนท่านนี้คืออธิบดีเฉินครับ”

เมื่อได้ยินชื่อตำแหน่ง รอยยิ้มของเฉิน ไท่ฝูชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว เขารีบเข้ามาจับมือกับรองผู้ว่าการหวังและอธิบดีเฉินอย่างกระตือรือร้น “ผู้นำทั้งสองท่านให้เกียรติมาเยือน ผมต้อนรับไม่ทั่วถึงจริง ๆ ต้องขออภัยด้วยครับ”

รองผู้ว่าการหวังถามขึ้นว่า “ได้ยินว่าช่วงนี้บริษัทกำแพงเมืองจีนเครื่องจักรกลไฟฟ้าของพวกคุณกำลังระดมทุนครั้งใหญ่หรือครับ?”

เฉิน ไท่ฝูหัวเราะหึ ๆ “คิดไม่ถึงเลยว่าชื่อเสียงบริษัทของผมจะล่วงรู้ไปถึงหูรองผู้ว่าการหวังได้” เขาเอ่ยต่อ “เป็นความจริงครับ นับตั้งแต่ผมก่อตั้งบริษัทมาได้หลายปี โอกาสที่จะเติบโตอย่างรวดเร็วก็คือตอนที่มีสิทธิบัตรการประดิษฐ์นี่แหละครับ ต้องขอบคุณประเทศของเราจริง ๆ ที่สนับสนุนการพัฒนาเทคโนโลยีอย่างเต็มที่ ผมถึงสามารถคิดค้นสิ่งประดิษฐ์เหล่านี้ออกมาได้ และยังได้รับการยอมรับจากหน่วยงานที่กำกับดูแลด้วยครับ!”

เขาสั่งให้เลขานุการนำใบรับรองสิทธิบัตร รางวัล และโล่เกียรติยศทั้งหมดออกมาให้รองผู้ว่าการหวังและอธิบดีเฉินดู พร้อมกล่าวเสริมว่า “ทันทีที่สิ่งประดิษฐ์ของผมเข้าสู่ตลาดก็ได้รับการยอมรับไปทั่ว ยอดสั่งซื้อจากแต่ละพื้นที่ทยอยเข้ามาไม่ขาดสาย แม้แต่บริษัทต่างชาติก็ยังส่งใบสั่งซื้อมาให้เลยครับ”

จบบท