บทที่ 392 ตระกูลชุ่น

พ่อแม่ให้เขาแต่งงานตั้งแต่ตอนไหนกัน?

ทำไมถึงไม่รู้เรื่องอะไรเลย?

และคนๆนี้เป็นคู่หมั้นได้ยังไงกัน?

มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?

ซูข่านตกตะลึงกับเรื่องที่ได้ยินอย่างมาก แต่เขาก็ได้สติกลับมาหลังจากมองไปที่หญิงสาวคนนี้อีกครั้ง เธอดูอายุไม่เท่าไหร่เอง ถึงแม้ว่าตัวเธอจะโตก็ตามแต่ยังไงก็ดูเหมือนเป็นการเข้าใจผิดมากกว่า

"เอ่อ…"

ซูข่านพยายามฝืนยิ้มและพูดว่า

"สาวน้อย เธอกำลังเข้าใจคนผิดอยู่รึเปล่า? ฉันยังไม่มีคู่หมั้นเลยนะ"

ด้วยความสำเร็จของซูข่าน ถ้าพ่อแม่ของเขาจะหาคู่ให้ก็ไม่แปลกอะไร แต่พ่อแม่ก็ยังไม่ได้พูดอะไรกับซูข่านเลย

ดังนั้นเขาจึงคิดว่าหญิงสาวคนนี้จะต้องเข้าใจอะไรบางอย่างผิดอยู่ แถมเธอก็อายุยังน้อยอีกด้วย

"ฮี่ฮี่"

ถึงแม้จะได้ยินคำที่ปฏิเสธจากซูข่านไปแล้ว แต่หญิงสาวคนนี้ก็กลับยิ้มหวานให้แล้วก็พูดต่อว่า

"พี่ซูข่านจำหนูไม่ได้จริงๆด้วย หนูชุ่นอี่อีไงคะ คนที่บอกจะแต่งงานกับพี่ไง"

ซูข่านชะงักไปทันที

"ชุ่นอี่อีอย่างงั้นเหรอ?"

ในที่สุดซูข่านก็จำหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าได้ แต่ความทรงจำของเขากับชุ่นอี่อีนั้นเป็นตอนที่ซูข่านยังอายุไม่ถึง 10 ขวบด้วยซ้ำ

ตอนนั้นซูข่านจำได้ว่าเขาเป็นคนไปช่วยเธอที่ลื่นตกน้ำ หลังจากที่ซูข่านได้ช่วยชีวิตชุ่นอี่อีในครั้งนั้น เธอได้ป่าวประกาศไปทั่วว่าโตขึ้นเธอจะแต่งงานกับซูข่าน

ขนาดโดนเพื่อนๆล้อเรื่องนี้แต่เธอกลับไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ เธอยังยืนยันเรื่องเดิมที่จะแต่งงานกับซูข่าน

แต่เหตุการณ์นี้ผ่านมากว่า 10 ปีแล้ว เด็กหญิงตัวเล็กๆในตอนนั้นได้โตขึ้นมาเป็นสาวสวยสะพรั่ง

ในตอนเมื่อ 10 ปีก่อนนั้น หลังจากที่ซูข่านได้ช่วยชีวิตชุ่นอี่อีได้ไม่นาน ก็มีหลายเรื่องเกิดขึ้น

ตระกูลชุ่นนั้นเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่มากในหนานจิง ในอดึต ตระกูลชุ่นมีธุรกิจการค้าขายที่เจริญรุ่งเรืองมาก อีกทั้งยังบริจาคเงินให้กับรัฐบาลตั้งมากมายในช่วงภาวะสงคราม

แต่หลังจากการตายของผู้นำตระกูล ตระกูลชุ่นจึงได้ย้ายออกจากหนานจิงไปยังเซียงเจียงเพื่อตั้งรกรากใหม่ แล้วหลังจากนั้นตระกูลชุ่นก็ได้ย้ายออกจากเซียงเจียงอีกครั้งไปยังประเทศในทวีปยุโรป

และนี่ก็เป็นข่าวสุดท้ายที่ซูข่านได้ยิน

แล้วตอนนี้หญิงสาวจากตระกูลชุ่นนั้น ได้ปรากฏขึ้นอีกครั้งต่อหน้าซูข่านและยังประกาศว่าเป็นคู่หมั้นอีก

ซูข่านรู้สึกปวดขมับขึ้นมาทันที

ชุ่นอี่อีที่กำลังกอดแขนของซูข่านอยู่นั้น เธอเห็นหน้าซูข่านเหมือนคิดอะไรออกก็พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม.

"หนูรู้ว่าพี่ซูข่านจะต้องไม่ลืมหนูแน่"

"อี่อีนั่งคุยกันก่อนดีไหม?"

ซูข่านรีบดึงแขนของเขาออกจากอ้อมกอดของชุ่นอี่อีทันที เขารู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่ การที่เด็กสาวที่อายุยังน้อยมาทำอะไรแบบนี้ ลึกๆแล้วมันทำให้เขารู้สึกผิดเล็กน้อย

ซูข่านหลังจากที่ดึงแขนของเขาออกจากชุ่นอี่อีเสร็จ เขาก็มุ่งตรงไปยังเก้าอี้ใต้ต้นไม้ใหญ่ทันที

หลังจากที่ใบไม้ของต้นไม้ได้ร่วงโรยในช่วงฤดูใบไม้ร่วงนั้น ตอนนี้ใบไม้ใหม่ก็ได้งอกเงยขึ้นมาทดแทนแล้ว ไม่นานต้นไม้ต้นนี้ก็คงจะเขียวชะอุ่มและให้ร่มเงาอีกครั้งหนึ่ง

"เธอกลับมาตอนไหน?"

ซูข่านถามชุ่นอี่อี ถึงแม้ว่าคำถามมันดูแปลกๆไปก็ตาม

ในอดีตตระกูลชุ่นและตระกูลซู มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ไม่เพียงแต่ตระกูลซูเท่านั้น แต่ตระกูลชุ่นมีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลใหญ่ๆในหนานจิงทั้งสิ้น

ตระกูลชุ่นนั้นเป็นตระกูลที่ชอบช่วยเหลือตระกูลอื่น ผู้นำตระกูลชุ่นหลายรุ่นก็ได้บริจาคเงินช่วยเหลือทั้งรัฐบาลและคนอื่นมาก ส่วนใหญ่แล้วตระกูลที่ประสบความสำเร็จในหนานจิงก็มีเบื้องหลังเป็นตระกูลชุ่นอยู่เสมอ

"รัฐบาลจีนได้ส่งคำเชิญเพื่อให้มาดูการลงทุนในประเทศจีนค่ะ พวกเขาคงอยากครอบครัวหนูกลับมาลงทุนที่นี่ละมั้ง"

ชุ่นอี่อีอธิบาย

ซูข่านเข้าใจสถานการณ์ของตระกูลชุ่นได้ทันที แม้ว่าตระกูลชุ่นจะไปเริ่มตั้งรกรากใหม่ที่ต่างประเทศ แต่รัฐบาลคงอยากจะให้คนในประเทศจีนกลับมาลงทุนซะมากกว่า

"ตั้งแต่มาที่หนานจิง หนูก็ไปบ้านตระกูลซูอย่างแรกเลย แต่ก็เจอแต่คุณปู่ซูเท่านั้นเอง ทำไมพี่ไม่อยู่ที่บ้านหลังเดิมละคะ?"

ชุ่นอี่อีถามพร้อมกับมองที่ซูข่านด้วยดวงตาที่กลมโตของเธอ

"เธอไปหาคุณปู่มาแล้วเหรอ?"

ซูข่านถามด้วยความประหลาดใจ

"แน่นอน"

ชุ่นอี่อีตอบด้วยรอยยิ้ม

"ถ้าไม่ใช่เพราะคุณปู่ซู หนูจะมาหาพี่ซูข่านที่นี่ได้ยังไงล่ะ ไม่ใช่แค่นั้นด้วยนะ"

ชุ่นอี่อียิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เล็กน้อย

"หนูยังไปหาคุณลุงกับคุณป้ามาแล้วด้วย ทั้งสองคนมีความสุขมากที่เห็นหนู"

จากนั้นชุ่นอี่อีก็หัวเราะเล็กน้อย

"พี่ซูข่านเดาได้ไหมว่าคุณป้าได้พูดอะไรกับหนู"

"แม่ของพี่พูดกับเธอด้วยงั้นเหรอ?"

ซูข่านชะงักเล็กน้อย แม่เนี่ยนะพูดอะไรกับชุ่นอี่อีด้วย หวังว่าแม่คงจะไม่เอ่อเออไปกับเรื่องหมั้นที่ชุ่นอี่อีพูดถึงนะ

สิ่งนี้เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นเลยในชีวิตก่อนของซูข่าน ผลกระทบจากการที่เขาได้เปลี่ยนแปลงอะไรหลายๆอย่างทำให้เรื่องพวกนี้ได้เกิดขึ้น

หลายๆสิ่งได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมของมัน

ในชาติที่แล้ว ซูข่านไม่เคยเจอกับชุ่นอี่อีด้วยซ้ำ เขาแทบไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลนี้กลับมาหนานจิงเลย หลายๆอย่างเริ่มจะมีอะไรที่คาดเดาไม่ได้เกิดขึ้นแล้ว

"คริคริ"

ชุ่นอี่อีหน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อด้วยรอยยิ้ม

"คุณป้าบอกว่า ฝากลูกชายของป้าด้วยนะ เจ้าลูกสะใภ้ตัวตัวน้อย"

หลังจากได้ยินคำพูดของชุ่นอี่อี ซูข่านก็แทบจะกระอักเลือดออกมา เขานึกถึงน้ำเสียงของแม่ออกทันทีเลย ประโยคแบบนี้ต้องเป็นแม่เขาแน่ๆที่พูด

แล้วแม่สาวคนนี้ก็หลอกตัวเองมากเกินไปมั้ง อายุยังไม่เท่าไหร่แต่กล้าทำอะไรแบบซะแล้ว

ซูข่านอยากจะร้องไห้

"เห็นไหมละคะพี่ซูข่าน"

ชุ่นอี่อีวางมือเล็กๆของเธอลงบนตักและพูดด้วยน้ำเสียงที่เขินอาย

"คุณลุงกับคุณป้าซูดูชอบหนูมากเลยนะคะ คุณปู่ซูเองก็ด้วย พวกเขาทั้งหมดเห็นว่าหนูมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็นเจ้าสาวให้พี่ซูข่านนะคะ"

จากนั้นเธอก็ได้มองที่ซูข่านด้วยสายตาที่คาดหวัง

"อ้ากกกกกกกกก"

ซูข่านอยากตะโกนออกมามาก แต่ก็ทำได้แค่ตะโกนในใจของเขา ตอนนี้เขาอยากจะเป็นบ้าตาย

ทำไมแม่สาวคนนี้ถึงได้หัวแข็งขนาดนี้ นี่เป็นไม่กี่ครั้งที่ซูข่านรู้สึกพูดไม่ออก

"ถึงแม้ว่าพี่ซูข่านจะยังไม่อยากแต่งงานกับหนูตอนนี้ก็ตาม แต่ยังไงหนูก็จะรอพี่ซูข่านนะคะ ไม่ว่าจะนานแค่ไหนหนูก็จะรอ"

"หนูสัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วว่าโตขึ้นหนูจะต้องแต่งงานกับพี่ซูข่านให้ได้ และหนูก็จะทำตามสัญญานั้น"