บทที่ 390 เข้าสู่อุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์

"ห้ะ!!"

ศาสตราจารย์ฮู่มองไปที่ซูข่านด้วยความตกใจและพูดขึ้นว่า

"คุณซูรู้จักกับศาสตราจารย์หนี่ด้วยเหรอครับ?"

"ครับ"

ซูข่านพยักหน้าเล็กน้อย

"ผมเคยได้ยินเรื่องของเขามาไม่กี่อย่างเองครับ"

"วิเศษไปเลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของซูข่าน ศาสตราจารย์ฮู่ก็รู้สึกดีใจอย่างมาก

"ตอนนี้เขาอยู่ต่างประเทศจริงๆอย่างที่คุณซูบอกเลยครับ ช่วงตรุษจีนที่ผ่านมาเขาก็ได้กลับมาเฉลิมฉลองกับครอบครัวของเขา พอเขารู้ว่าสิทธิบัตรที่ผมจดสามารถทำเงินได้มากมาย เขาก็ดูแปลกๆไปครับ"

สายตาของศาสตราจารย์ฮู่เองก็ไม่ค่อยดีหลังจากพูดประโยคสุดท้ายเสร็จ

ซูข่านวางตะเกียบลงและเอนหลังพิงเก้าอี้ก่อนจะพูดอย่างช้าๆ

"แต่ตอนนี้ศาสตราจารย์หนี่ก็ไม่ได้อยู่ในประเทศจีนไม่ใช่เหรอครับ?"

ศาสตราจารย์หนี่หรือหนี่กวงเป๋ย นี่คือคนที่เชี่ยวชาญด้านเทคนิคอย่างแท้จริง ความเก่งกาจของเขาเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์นั้นน่าทึ่งมาก งานวิจัยของเขาก็เต็มไปด้วยรายละเอียดที่มีมูลค่ามากมาย

แม้ว่าคอมพิวเตอร์ในยุคนี้จะยังไม่เป็นที่นิยมในหมู่คนทั่วไปก็ตาม แต่ซูข่านรู้ดีว่าอุตสาหกรรมนี้มันจะยิ่งใหญ่แค่ไหน

บริษัทชั้นนำต่างๆของโลกต่างก็พากันใช้คอมพิวเตอร์กันหมด ยิ่งในยุคสมาร์ทโฟนเรียกได้ว่าทุกบริษัทต้องมีคอมพิวเตอร์ให้พนักงานทำงานด้วยซ้ำ

เทคโนโลยีสมัยใหม่ในยุคสมาร์ทโฟนมาล้วนแล้วแต่มาจากคอมพิวเตอร์ทั้งสิ้น

ถ้าลงเงินไปกับอุตสาหกรรมนี้ก่อนล่วงหน้าสัก 2-3 ปี ถึงแม้ว่ามันจะขาดทุนก็ตาม แต่ผลลัพธ์ที่ตามมานั้นบอกได้เลยว่ายิ่งใหญ่กว่าจินตนาการคนทั่วไปแน่

แต่ศาสตราจารย์หนี่เองก็ยังอยู่ที่ต่างประเทศอยู่ ถ้าสมมุติเขาไปเรียนก็ต้องใช้เวลาอีกตั้งหลายปีกว่าจะเรียนจบ หากว่าจะดึงเขามาที่ประเทศจีนบ่อยๆก็ไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่

"ใช่ครับ ศาสตราจารย์หนี่ยังอยู่ที่ต่างประเทศอยู่"

ศาสตราจารย์ฮู่ตอบซูข่านด้วยรอยยิ้ม

"แต่เขาบอกกับผมว่า ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด หลักสูตรที่เขากำลังศึกษาอยู่น่าจะจบภายในปีนี้ครับ หลังจากการฝึกอบรมและประเมินเสร็จแล้ว เขาก็จะกลับประเทศจีนทันทีเลย"

"ปีนี้?"

แววตาของซูข่านเป็นประกายทันทีที่ได้ยิน

ที่หมู่บ้านซีกวนก็กำลังอยู่ในช่วงก่อสร้างพอดีเลย แม้ว่าการก่อสร้างที่นั่นจะเต็มไปด้วยความล่าช้าและต้องใช้เวลาอีกตั้งหลายเดือน แต่ช่วงนั้นก็น่าจะเป็นตอนที่ศาสตราจารย์หนี่กลับมาพอดี

ถ้าทุกอย่างราบรื่นก็สามารถที่จะเข้าสู่อุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์ในประเทศจีนได้ภายในปีนี้เลย

จริงๆมันเหมือนจะเข้าเร็วไปหน่อยนะ แต่ถ้าเทียบกับต่างประเทศแล้ว ประเทศอื่นๆพวกเขามีคอมพิวเตอร์ส่วนตัวใช้กันทั่วบ้านทั่วเมืองหมดล่ะ

ดูอย่างไมโครซอร์ฟและแอปเปิ้ลสิ ทั้งสองบริษัทนี้จำเป็นต้องใช้คอมพิวเตอร์อย่างมากในการก้าวขึ้นไปเป็นบริษัทชั้นนำของโลก

ด้วยคอมพิวเตอร์เครื่องละไม่เท่าไหร่ จะพาบริษัททั้งสองให้กลายเป็นบริษัทที่มีมูลค่าหลายล้านล้านดอลล่าห์ได้

แล้วถ้าได้เข้าอุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์ในจีนภายในปีนี้อีก เราสามารถเริ่มต้นอะไรต่างๆก่อนหน้าคนอื่นได้มากมาย

ถึงแม้ว่าช่วงแรกมันจะขาดทุนก็ตาม แต่ยังไงซะการลงทุนในประเทศจีนช่วงปีนี้มันก็ไม่ได้ใช้เงินเยอะอะไรเลย

"ใช่ครับ เขาจะต้องกลับมาก่อนสิ้นปีแน่ๆ"

ศาสตราจราย์ฮู่ตอบซูข่านด้วยความมั่นใจ

"ศาสตราจารย์หนี่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ตัวจริงเลยค่ะ ความเก่งของเขาที่สามารถไปเรียนที่ต่างประเทศได้ก็เป็นที่พิสูจน์ได้แล้ว"

หลี่ชิวเยว่พูดเสริมศาสตราจารย์ฮู่

"พี่สามคะ…"

จ้าวชิงชิงเองก็มองที่ซูข่านด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

"ตกลงครับ"

ซูข่านพยักหน้าและมองไปที่ศาสตราจารย์ฮู่

"ผมให้สัญญา ถ้าศาสตราจารย์หนี่สามารถกลับประเทศจีนได้ก่อนสิ้นปีนี้ ผมจะติดต่อกับบริษัทในเซียงเจียงเพื่อให้ร่วมมือกับสถาบันวิทยาการคอมพิวเตอร์เพื่อก่อตั้งบริษัทครับ"

"ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ศาสตราจารย์หนี่จะได้ขึ้นนั่งเป็นประธานบริษัทและรับผิดชอบทุกอย่าง"

ซูข่านพูดช้าๆ

ความสามารถและความเชี่ยวชาญด้านเทคนิคของหนี่กวงเป่ยนั้นไม่เป็นสองรองใคร ถ้าได้ความสัมพันธ์ระหว่างบริษัทของเขามาอยู่ในเครือละก็…ไม่สิ ไม่จำเป็นต้องเอาบริษัทเขามาอยู่ในเครือด้วยก็ได้

เอาเป็นความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างบริษัทก็ดีแล้ว น่าจะลดค่าใช้จ่ายในยุคอินเตอร์เน็ตได้เยอะเลย

ก่อนจะถึงยุคของสมาร์ทโฟนนั้น คอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลนี่แหละเป็นสิ่งที่สำคัญในตลาดมาโดยตลอด การทำงานในโลกยุคใหม่นั้นล้วนแล้วมาจากคอมพิวเตอร์ทั้งสิ้น

ขนาดในยุคสมาร์ทโฟนเองก็ตาม คอมพิวเตอร์ก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของทำการทำงานอะไรหลายๆอย่าง คอมพิวเตอร์นั้นสามารถประยุกต์ไปต่อยอดได้มากมาย

ไม่ว่าจะเป็นการทำงานในสำนักงาน การใช้งานในร้านค้า การเล่นเกม การทำเอกสาร ฯลฯ นอกจากนี้คอมพิวเตอร์ยังสามารถพัฒนาต่อยอดให้เป็นแบบพกพาได้อีกด้วย

จะเรียกพ็อคแกตคอมพิวเตอร์ แลปท๊อป หรือโน้ตบุ้ค สุดท้ายแล้วทุกอย่างมันก็มีพื้นฐานมาจากคอมพิวเตอร์ทั้งนั้น

ถึงแม้ในรุ่นหลังๆจะมีอะไรต่างๆออกมาใช้งานแทนคอมพิวเตอร์และแย่งส่วนแบ่งทางการตลาดไป แต่ยังไงซะอุตสาหกรรมคอมพิวเตอร์เองก็มีขนาดที่ใหญ่มากจนไม่กระทบเลยสักนิดเดียว

หัวใจของซูข่านหวิวๆเล็กน้อย

ถึงแม้ว่าจะก่อตั้งบริษัทเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ช้ากว่าพวกไมโครซอร์ฟหรือแอปเปิ้ลก็ตาม แต่ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบัน ซูข่านเชื่อมั่นว่าพวกเขาสามารถไล่ตามทันได้

ตอนนี้อุปกรณ์ต่างๆยังไม่ได้ทันสมัยเหมือนกับยุคของสมาร์ทโฟน ฉะนั้นแล้วช่องว่างระหว่างบริษัทคอมพิวเตอร์เองก็ไม่ได้มีมากมายนัก

บางที…

อาจจะพัฒนาระบบปฏิบัติการพิเศษในสมาร์ทโฟนเพิ่มขึ้นมาก็เป็นได้ ยังไงซะตอนนี้ก็ยังไม่มีคู่แข่งคนไหนอยู่ในแล้ว

ในโลกนี้มีระบบปฏิบัติการในมือถือที่นิยมมากที่สุด 2 อย่างก็คือ แอนดรอยด์(Android)กับ IOS สองบริษัทนี้เป็นเจ้าแห่งระบบปฏิบัติการมือถือ

สมาร์ทโฟนในรุ่นหลังๆจะใช้งานกันเพียงแค่สองระบบนี้เท่านั้น ส่วนระบบอื่นๆยังไม่เป็นที่ยอมรับกันเท่าไหร่ แถมส่วนใหญ่ก็ต่อยอดมาจากแอนดรอยด์อีกด้วย

ตอนนี้มีเวลาอยู่อีกตั้งหลายปีกว่าจะถึงยุคของสมาร์โฟน หากว่าพัฒนาเรื่องพวกนี้ไปเรื่อยๆละก็ บางทีอาจจะไล่ตามสองระบบปฏิบัติข้างต้นนั้นทันก็ได้

ถึงแม้ว่าจะต้องใช้เงินมหาศาลก็ตาม แต่ซูข่านก็ยินดีที่จะจ่ายให้กับการลงทุนเกี่ยวกับวิจัยเทคโนโลยีอยู่แล้ว

ทรัพย์สินในเครือบริษัทต่างๆของซูข่านเองก็หมุนเวียนอยู่เป็นพันๆไปจนถึงหมื่นล้าน เรียกได้ว่าตอนนี้เขาเป็นมหาเศรษฐีแล้วคนหนึ่ง

"ขอบคุณมากครับคุณซู"

"ผมจะรีบบอกข่าวนี้กับศาสตราจารย์หนี่ที่อยู่ต่างประเทศให้เร็วที่สุดเลยครับ ถ้าเขารู้ว่าคุณซูมีแผนการจะช่วยเหลือเขา ผมว่าเขาจะต้องรีบเรียนให้จบหลักสูตรและรีบกลับประเทศแน่นอนเลยครับ"

"ไม่แน่เขาอาจจะกลับมาก่อนสิ้นปีก็ได้"

ศาสตราจารย์ฮู่พูดด้วยความตื่นเต้น เขามองไปที่ซูข่านด้วยสายตาที่ซาบซึ้ง