บทที่ 375 เส้นทางการเติบโต

เมื่อได้ยินคำพูดของซูข่าน เจิงฮัวเฉียงก็รู้สึกประหลาดใจอย่างมาก

พี่สามกำลังจะให้โอกาสกับเขางั้นเหรอ?

แม้ว่าจากเจิงฮัวเฉียงจะมาหาบ้านนอก แต่เขาก็รับรู้ได้จากการสังเกตคนรอบตัวของเขา เจิงฮัวเฉียงรอโอกาสแบบนี้มานานมาก นี่เป็นโอกาสที่เขาจะได้เติบโตไปเป็นอย่างรุ่นพี่ของเขา

ซงหมิงเจียงก็เคยให้คำแนะนำในตอนที่เขาได้มาทำงานที่บ้านของซูข่านแรกๆ

"ถ้าพี่สามได้เสนอโอกาสให้นายทำ ไม่ว่ายังไงจงทำมันซะ"

คำพูดนี้ยังคงจำฝังในเจิงฮัวเฉียงมาโดยตลอด โอกาสนั้นจะทำให้ชะตาชีวิตของคนที่ได้รับเปลี่ยนไปตลอดกาล

มีไม่กี่คนที่ซงหมิงเจียงเคยพูดคุยให้กับเจิงฮัวเฉียงฟัง เจิงฮัวเฉียงได้แต่กลืนน้ำลายเวลาที่นึกถึงคนเหล่านั้น

ในเมื่อพี่สามมอบโอกาสนี้มาให้กับเขาบ้างแล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาจะต้องคว้ามันมาให้ได้ ต่อให้เป็นเรื่องผิดกฏหมายก็ตาม

ซูข่านได้มองที่เจิงฮัวเฉียงก่อนจะพูดต่อว่า

"สถานที่ที่จะไปในครั้งนี้จะไม่ใช่ชายแดนเหมือนเดิมอีกแล้ว"

"รับทราบครับพี่สาม"

เจิงฮัวเฉียงพูดโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

"เอาล่ะ"

ซูข่านพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดต่อว่า

"ไม่ต้องห่วงหรอกฉันจะไม่ให้นายไปทำงานที่มันเลวร้ายหรอก"

"ครั้งนี้นายจะต้องเดินทางไปที่มณฑลไหหลำ ถึงที่นั่นจะห่างไกลจากหนานจิงมาก แต่อากาศที่ไหหลำนั้นดีตลอดทั้ง 4 ฤดู อุณหภูมิที่นั้นเย็นสบายแถมยังไม่มีหิมะตกอีก"

ซูข่านพูดไปก็คิดถึงสภาพอากาศในไหหลำไป เขาจำได้อากาศที่ไหหลำนั้นดีมากจริงๆ ฤดูก็ไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อหนาหลายๆชั้น บางวันใส่แค่เสื้อแขนสั้นก็ยังได้

ตาของเจิงฮัวเฉียงเป็นประกายเมื่อได้ยิน หากมีสถานที่แบบนั้นอย่างที่พี่สามบอกมันคงจะเป็นอะไรที่วิเศษมาก เขาตั้งหน้าตั้งตารอที่จะไปไม่ไหวแล้ว

ที่เจิงฮัวเฉียงตื่นเต้นที่จะได้ไปก็ไม่แปลก ทุกวันนี้อินเตอร์เน็ตยังไม่ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน

หลายต่อหลายคนทางเหนือมักจะคิดว่ามณฑลไหหลำนั้นยังเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยป่าเขา พวกเขาคิดว่าสถานที่ตรงนั้นยังมีคนอาศัยอยู่แค่หยิบมือเดียว

รายการทีวีหรือข่าวอะไรจากไหหลำก็ไม่มี คนทั่วไปเลยมักจะเข้าใจแบบนั้นกัน

แต่อุณหภูมิเฉลี่ยของไหหลำนั้นดีมากๆ อากาศเรียกได้ว่าเย็นสบายตลอดทั้งปี อาจจะเป็นสวรรค์บนดินของใครหลายๆคนเลยก็ได้

ไม่แปลกหรอกตอนที่การมาของอินเตอร์เน็ต คนทางตอนเหนือจะนิยมไปเที่ยวชายหาดที่มณฑลไหหลำกัน

ยุคนี้มีการแพร่ข่าวสารที่ย่ำแย่มากๆ เอาแค่ถามว่าไต้หวันอยู่ที่ไหนคนส่วนใหญ่ยังไม่รู้เลย

ที่สำคัญเลย มณฑลไหหลำนั้นเศรษฐกิจยังตามหลังอยู่อีกมาก ถึงแม้ว่าคนทั่วไปจะรู้จักมณฑลนั่น แต่พวกเขาก็ไม่เหตุผลที่จะเดินทางไปเหมือนกัน

"เป็นสถานที่น่าอัศจรรย์อะไรอย่างนี้"

เจิงฮัวเฉียงพูดด้วยความประหลาดใจ

ซูข่านได้ยินก็ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อว่า

"ที่นั่นเต็มไปด้วยธรรมชาติที่สวยงาม นอกจากนี้ยังอยู่ติดกับทะเลอีกด้วย มีชายหาดสวยๆหลายแห่งเลยที่นั่น"

"ที่ไหหลำมีของขึ้นชื่ออยู่ ฉันอยากจะให้นายไปตามหามัน"

เจิงฮัวเฉียงชะงักไปชั่วขณะและถามซูข่านด้วยแววที่สดใส

"ไม้พะยูงใช่หมครับ"

"ที่มณฑลไหหลำมีต้นพะยูงอยู่เป็นจำนวนมาก"

ซูข่านพยักหน้าเล็กน้อย เขาไม่แปลกใจเลยที่เจิงฮัวเฉียงจะรู้จักไม้พะยูงที่เขาต้องการให้เจิงฮัวเฉียงไปตามหา

ช่วงเวลาก่อนหน้านี้ เจิงฮัวเฉียงได้ทำการซ่อมเฟอร์นิเจอร์ของเก่ามากมายกับเฒ่าหลี่

เฒ่าหลี่ได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับตัวของเจิงฮัวเฉียงด้วยว่าเป็นเด็กที่ฉลาด เขามีความรู้เกี่ยวกับเรื่องไม้เป็นอย่างดี ดังนั้นการที่เขาจะรู้จักกับไม้พะยูงและสถานที่ตามหา จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

"พี่สามครับ"

"ให้ผมเดินทางเลยไหมครับ ถ้าออกเดินทางตอนนี้น่าจะถึงที่นั่นในอีกสองวัน"

เจิงฮัวเฉียงเอามือขึ้นมาและทุบที่หน้าอกตัวเองและพูดด้วยความมั่นใจ

"ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้"

ซูข่านส่ายหัวและมองไปที่สวนหน้าบ้าน ก่อนจะชี้ไปที่ซงหมิงเจียงและพูดว่า

"หมิงเจียงกำลังจะแต่งงานสิ้นเดือนนี้ นายเองก็รู้จักกับหมิงเจียงไม่ใช่เหรอ? อย่างน้อยก็ไปงานแต่งของเขาก่อนที่จะไปไหหลำดีกว่า"

"แต่ฉันก็ไม่ได้บังคับให้นายไปเหมือนกันนะ นายจะตัดสินใจทำงานอยู่ที่นี่ต่อก็ได้"

"ขอบคุณมากครับพี่สาม"

เจิงฮัวเฉียงมองไปที่ซูข่านอย่างซาบซึ้ง เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าพี่สามจะคิดถึงเขาที่เป็นลูกน้องด้วย แถมยังอนุญาติให้ไปร่วมงานแต่งของซงหมิงเจียงอีก

"รอแปปหนึ่งนะ"

ซูข่านสั่งเจิงฮัวเฉียงเสร็จก็เดินออกไป

เจิงฮัวเฉียงได้แต่นั่งนิ่งไม่ขยับไปไหน พี่สามได้สั่งให้เขารอเขาก็จะรอไปเรื่อยๆ เขาไม่รู้เหมือนกันว่าพี่สามจะกลับมาเมื่อไหร่หรือว่าพี่สามกำลังจะทำอะไร

เจิงฮัวเฉียงรู้สึกตื่นเต้นมาก เขารู้สึกได้เลยว่าเขากำลังจะก้าวไปอยู่ในเส้นทางแห่งความมั่งคั่งและการเป็นผู้ยิ่งใหญ่อย่างรุ่นพี่คนอื่นๆบ้างล้ว

เขาเคยได้ยินเรื่องราวของ จางเฉียง เสี่ยวหู่ เสี่ยวเว่ย ซู่เฟิง ฯลฯ คนเหล่านี้คือคนที่เขาเคยพบเห็นเวลาที่พวกเขามาหาพี่สามที่บ้าน

แต่ถ้าถามกับคนในหนานจิงแล้ว แทบไม่มีใครไม่รู้จักกับคนพวกนี้

คนเหล่านี้คือคนที่ทำงานกับพี่สามทั้งสิ้น พวกเขาก็เคยเป็นแบบเดียวเรามาก่อน แต่แล้วพี่สามได้ให้โอกาส จากนั้นพวกเขาก็คว้ามันและก็กลายเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ประจำเมือง

เงินต่างๆที่ได้มาพี่สามก็ได้แบ่ง % ให้กับคนเหล่านี้ บอกได้เลยว่าแค่เห็นคนเข้าคาร์ฟูร์ก็น่าจะรู้แล้วว่า % ที่พวกเขาทั้งเหล่าได้รับนั้นไม่ต่ำกว่าหมื่นหยวนแน่

ไม่ใช่ปีละหมื่นหยวนนะแต่เป็นเดือนละหมื่นหยวนต่างหาก

เจิงฮัวเฉียงกลืนน้ำลายอึ้กใหญ่ลงคอเมื่อจินตนาการถึงเม็ดเงินที่เขากำลังจะได้รับ

ไม่นานเขาก็เห็นซูข่านเดินถือกระเป่ากลับมา เขาได้มองที่กระเป๋าซึ่งตอนนี้มันใส่อะไรบางอย่างอยู่ข้างใน

"นี่คือเงิน 100,00 หยวนสำหรับการเดินทางไปที่มณฑลไหหลำ หากไปถึงที่นั่นแล้วส่งข่าวกลับมานี่เงินที่เหลือจะตามนายไป"

ซูข่านวางกระเป๋าไว้ตรงหน้าเจิงฮัวเฉียง

"สะ….แสน"

ร่างของเจิงฮัวเฉียงสั่นสะท้านด้วยความกลัว ตัวเขามองกระเป๋าตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น

หนึ่งแสนอย่างงั้นเหรอ?

นี่เป็นเงินจำนวนเยอะที่สุดที่เขาเคยเห็น เขากำลังคิดถึงเส้นทางที่จะเติบโตไปเป็นอย่างรุ่นพี่