บทที่ 362 ส่วนแบ่งสิทธิบัตร 500,000 หยวน

"เป้าหมายใหม่อยู่ไม่ไกลถ้าไปกับพวกเรา BMW"

หยางไท่เฉียนอ่านข้อความอีกครั้ง

"สโลแกนนี้มัน…"

ดวงตาของเขาเบิกกว้างออกด้วยความประหลาดใจ มันเป็นสโลแกนที่น่าทึ่งอย่างมาก มันเข้าได้ดีกับรถตู้ BMW จริงๆ

ทันทีที่เห็นสโกลแกนนี้นั้น หยางไท่เฉียนก็ได้นึกถึงคำโฆษณาต่างๆที่อยู่ในเซียงเจียงทันที

ทุกครั้งที่เปิดทีวีเพื่อหาอะไรดูสักอย่าง มันจะต้องมีสโลแกนโฆษณาขึ้นอยู่เสมอ อันไหนที่ฟังง่ายหรือมีเพลงประกอบดีก็จะจำได้ขึ้นใจ สโลแกนบางอย่างแค่ดนตรีขึ้นก็นึกได้ออกแล้ว

คำโฆษณาของเจ้านายก็เช่นเดียวกัน เขารู้สึกว่าตัวของเขานั้นถูกสโลแกนนี้ดึงดูดเข้าให้แล้ว

"อึ้ก"

หยางไท่เฉียนพยายามกลืนน้ำลายลงในคออย่างยากลำบาก ถ้าสโลแกนนี้เสนอขายให้กับบริษัทรถยนต์ในประเทศญี่ปุ่น เขาคิดว่าบริษัทรถยนต์จะต้องยอมทุ่มเงินหลายล้านดอลล่าห์เพื่อซื้อแน่ๆ

แค่คำโฆษณาก็สามารถขายเพื่อทำเงินได้แล้ว เจ้านายของเรานี่จะเก่งเกินไปแล้วนะ

ตอนแรกหยางไท่เฉียนคิดว่าคำโฆษณาของเจ้านายจะเป็นคำธรรมดาที่เห็นกันทั่วไป แต่มันกลับมีพลังอย่างบอกไม่ถูก

แม้แต่คนทำโฆษณาที่มีประสบการณ์เป็นสิบๆปียังไม่สามารถทำแบบเจ้านายได้ เขามีพรสรรค์ในทุกๆด้านราวกับเป็นเทพเจ้าเลย

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหยางไท่เฉียนแล้ว มุมปากของซูข่านก็เผยให้เห็นรอยยิ้มอันชั่วร้ายอีกครั้งหนึ่ง

สโลแกนนี้ทำให้บริษัทรถยนต์สัญชาติญี่ปุ่นได้ครองยอดขายรถอันดับหนึ่งในตลาด ความหมายของสโลแกนก็ไม่ได้ลึกซึ้งอะไรมากมาย

คำว่า BMW นี้ซูข่านก็เป็นคนที่เติมเข้าไปเอง ไม่อย่างงั้นถ้าใช้แบบดั่งเดิมมันจะเป็นชื่อของบริษัทรถญี่ปุ่น

ประโยคที่ถูกแต่งใหม่โดยซูข่านจะถูกใช้ในการโฆษณารถ BMW คันนี้

"ยอดเยี่ยมไปเลยครับ ผมแค่อ่านก็รู้สึกอยากจะซื้อรถขึ้นมาแล้ว"

หยางไท่เฉียนได้พูดอีกครั้งด้วยความตื่นเต้น เขาไม่คิดว่าจะมีสโลแกนไหนดีไปกว่าสโลแกนนี้อีกแล้ว หากว่าได้ลงทีวีมันจะต้องเพิ่มยอดขายจนถล่มทลายแน่

ซูข่านส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และพูดด้วยรอยยิ้ม

"หลังจากหาสถานที่ตั้งโรงงานและเริ่มผลิตรถยนต์ได้แล้ว นายไปจัดการทำโฆษณารถยนต์ BMW ออกมาด้วย จากนั้นก็เอาไปให้ช่องสถานีแพร่เผยไปทั่วประเทศ"

"ครับเจ้านาย"

"หลังจากที่ย้ายทุกอย่างในเซียงเจียงเสร็จสิ้น ผมจะรีบไปเลือกสถานที่ตั้งโรงงานในเผิงเฉิงทันที หากทุกอย่างเป็นไปตามแผน รถยนต์ตัวต้นแบบน่าจะได้เห็นทันภายในปีหน้าครับ"

หยางไท่เฉียนพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น

สายการผลิตรถยนต์นั้นเกือบทั้งหมดเป็นแบบสำเร็จรูป หลังจากที่สร้างโรงงานได้แล้วนั้นก็สามารถเริ่มผลิตได้ทันที

พนักงานหรือช่างเทคนิคที่เข้าใหม่จำเป็นต้องใช้เวลาในการเรียนรู้ก่อนสัก 2-3 เดือน

ด้วยภาวะที่มีโรงงานจากรัฐบาลได้ปิดตัวจำนวนมาก ทำให้แรงงานที่ว่างงานเหล่านี้ต่างต้องการงานใหม่อย่างเร่งด่วน หากไม่รีบเปิดโรงงานพวกแรงงานเหล่านี้อาจจะต้องกลับบ้านเกิดไปเป็นชาวนาก็เป็นได้

แรงงานที่ว่างงานมีจำนวนมาก ในบรรดาแรงงานที่ว่างงานอยู่นั้นก็มีแรงงานที่มีทักษะสูงอยู่ด้วยจำนวนมาก พวกเขารอแค่โอกาสเท่านั้น

"รีบไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยด้วยล่ะ"

ซูข่านพูดช้าๆ

"ครับเจ้านาย"

หยางไท่เฉียนพยักหน้า

"หลังจากทุกอย่างเสร็จที่เซียงเจียงผมจะรีบไปเผิงเจิงแล้วติดต่อคุณสูเจิ้งเหมาทันทีครับ"

"อืม"

ซูข่านยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

ถ้ามีเครื่องจักรจากยุโรปมาแล้ว การผลิตรถยนต์ในประเทศจีนนั้นก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อๆ เต็มที่เลยก็ใช้เวลาประมาณ 10 เดือน

หยางไท่เฉียนได้ออกจากบ้านของซูข่านไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่รายงานทุกอย่างเสร็จ

นอกจากนี้หยางไท่เฉียนยังได้ร่วมมือกับมหาวิทยาลัยต่างๆมากมาย

เทคโนโลยีบางอย่างที่จดสิทธิบัตรกับมหาวิทยาลัยเหล่านี้ บางเทคโนโลยีก็ได้ถูกต่อยอดและนำไปพัฒนาออกมาเป็นผลิตภัณฑ์

ซึ่งสิทธิบัตรส่วนใหญ่มักจะเป็นในชื่อของอาจารย์ที่สอนซะมากกว่า รายได้พวกเขาที่ได้จากส่วนแบ่งของยอดขายก็ทำเงินให้พวกเขาไม่น้อยในปีที่ผ่านมา

อย่างต่ำๆเลยก็เป็นหมื่นหยวน

เงินแค่หนึ่งหมื่นหยวนก็สามารถซื้อบ้านหลังใหญ่ๆได้เป็นสิบๆหลังแล้วในหนานจิง

ยกตัวอย่างเช่นสิทธิบัตรรถจักรยานของอาจารย์ฮู่

สิทธิบัตรอันนั้นถูกนำไปผลิตรถจักรยานและออกขายจนได้เงินเป็นจำนวนมากในปีที่แล้ว ซึ่งแน่นอนว่าอาจารย์ฮู่เองก็ได้ส่วนแบ่งจากยอดสูงถึง 500,000 หยวน

อาจารย์คนอื่นในมหาวิทยาลัยต่างอิจฉาริษยารายได้ของอาจารย์ฮู่ พวกเขารู้สึกว่าอาจารย์ฮู่นั้นโชคดีเหมือนกับถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง

แต่หวยรางวัลที่หนึ่งของอาจารย์ฮู่นั้น เขาเป็นคนที่สร้างหวยอันนี้ขึ้นมาเอง

ด้วยความสำเร็จของอาจารย์ฮู่ทำให้อาจารย์จำนวนมากในมหาวิทยาลัยชิงหวาต่างต้องการเข้าร่วมกับบริษัทสิทธิบัตรฮั่วถง

พวกเขายินดีที่จะร่วมมือเต็มที่ในการพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อนำไปจดสิทธิบัตร บางคนก็อยากจะขายเพื่อนำเงินก้อนโตไปใช้ บางคนก็ต้องการส่วนแบ่งแบบอาจารย์ฮู่

แน่นอนว่าเงินเดือนของอาจารย์มหาวิทยาลัยยุคนี้มันไม่ได้เยอะเลย พวกเขามีรายได้แค่หลักพันหยวนต่อปีเท่านั้น

เงินจำนวน 500,000 หยวนแบบอาจารย์ฮู่พวกเขาต้องทนทำงานให้กับมหาวิทยาลัยอีกตั้งกี่ปี เมื่อคิดได้แบบนี้แล้วก็ไม่แปลกที่อาจารย์จำนวนมากจะเข้าร่วมกับหยางไท่เฉียน

นี่เป็นแค่เทคนิคเล็กน้อยเท่านั้นที่จะดึงดูดเหล่าอาจารย์ตามมหาวิทยาลัยต่างๆให้มาขายสิทธิบัตรให้กับหยางไท่เฉียน แต่ซูข่านก็ได้บอกให้เขาหยุดให้เทคนิคนี้ได้แล้ว

ไม่อย่างงั้นเดี่ยวอาจารย์จะไม่ทุ่มทเวลาสอนนักศึกษาของพวกเขาให้มากพอ เหล่าคนที่เรียนจบไปก็จะไม่มีความรู้ไปพัฒนาบ้านเมืองอีก

นอกจากนี้อาจารย์ฮู่เองก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งในภายในมหาวิทยาลัย เขาเป็นผู้นำเหล่าอาจารย์ให้มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

ไม่เพียงแค่นั้นหยางไท่เฉียนยังได้ร่วมมือกับเหล่าอาจารย์อีกหลายมหาวิทยาลัย ถ้าหากสิทธิบัตรอันไหนที่น่าจะขายได้ เหล่าอาจารย์พวกนี้ก็จะได้รับเงินมหาศาลเช่นเดียวกัน

ก่อนเดินทางออกจากหนานจิงหยางไท่เฉียนก็ได้แวะไปที่มหาวิทยาลัยชิงหวาอีกด้วย เขาได้รับสิทธิบัตรอีกจำนวนหนึ่งจากเหล่าอาจารย์อีกครั้ง

ดูเหมือนว่าเทคโนโลยีที่อยู่ในสิทธิบัตรเหล่านี้จะน่าสนใจไม่ใช่น้อยเลยทีเดียว