บทที่ 360 โรงงานขนาดใหญ่ในเผิงเฉิง

ส่วนแบ่งทางการตลาดรถระดับสูง พวกเขาไม่สามารถไปสู้คู่แข่งกับบริษัทยักษ์ใหญ่ที่มาจากเยอรมันหรืออิตาลีได้เลย เช่นเดียวกันกับส่วนแบ่งทางการตลาดระดับล่าง

ในตลาดระดับล่างนั้น รถของพวกเขากินน้ำมันเกินไปถ้าเทียบกับรถสัญชาติญี่ปุ่น โดยทั่วไปแล้วบริษัทรถยนต์ระดับรองลงมาจะไม่สามารถอยู่ในวงการนี้ได้เลย

การแย่งชิงส่วนแบ่งทางตลาดนั้นล้มเหลวโดยสิ้นเชิง

แต่ในแง่ของการบริหารจัดการ บริษัทพวกเขานั้นไม่ได้ปัญหาทางด้านนี้แต่อย่างใด แต่มันเป็นผลกระทบจากยอดขายรถล้วนๆ

ขนาดบริษัทยักษ์ใหญ่ยังมีปัญหาด้านนี้ แล้วนับประสาอะไรกับบริษัทระดับที่รองลงมา

ในอีก 10-20 ปีข้างหน้า อุตสาหกรรมยานยนต์ทั่วโลกจะถูกประเทศญึ่ปุ่นแย่งส่วนแบ่งทางการตลาดไปเกือบหมด ไม่เว้นแม่แต่บริษัทรถยนต์ยักษ์ใหญ่ในเยอรมันหรืออิตาลี

ทางด้านประเทศอเมริกาเองก็มีคนใช้รถจากญี่ปุ่นไปแล้วกว่าค่อนประเทศ

แต่สำหรับประเทศจีนแล้ว ปัจจุบันประเทศจีนเองยังไม่ได้มีเศรษฐกิจหรือคมนาคมดีเท่าที่ควร ดังนั้นคนที่ซื้อรถส่วนใหญ่มักจะเป็นคนรวยที่มีเพียงไม่กี่ % ของประชากรทั้งหมด

แต่หลังจากประเทศจีนเริ่มเปิดประเทศและทำการค้ากับต่างประเทศมากขึ้น ตอนนั้นประเทศจีนจะเริ่มมีชนชั้นกลางหรือคนที่มีพอฐานะเยอะขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนั้นแหละจะเป็นช่วงเวลาที่อุตสาหกรรมยานยนต์ในประเทศจีนจะได้เติบโตจนถึงขีดสุด ผู้คนจำนวนมากต่างต้องการมีรถยนต์เป็นของตัวเอง

ตัวเลือกของพวกเขาก็ไม่ได้มีมากมาย อยากได้รถหรูที่มีราคาก็เลือกรถจากยุโรป อยากได้รถที่ราคาประหยัดลงมาก็เป็นรถจากญึ่ปุ่น

แต่ถ้าซูข่านสามารถพัฒนารถยนต์ที่มีประสิทธิภาพใกล้เคียงกับรถที่ว่านั้นแล้วขายในราคาที่ถูกกว่า ส่วนแบ่งทางการตลาดในประเทศจีนก็จะตกเป็นของซูข่านทันที

ดังนั้นซูข่านจะมุ่งเน้นการตลาดรถยนต์ในประจีนก่อน

"ครับเจ้านาย"

หยางไท่เฉียนพยักหน้าและพูดต่อว่า

"พวกคนที่ไม่เอาไหนหรือไม่มีอนาคตต่อบริษัทผมก็ได้คัดออกหมดแล้ว ตอนนี้เหลือแต่คนที่พร้อมจะก้าวไปกับบริษัทใหม่ครับ"

ซูข่านได้พูดกับหยางไท่เฉียนเบาๆว่า

"ไปให้หัวหน้างานคัดเลือกลูกทีมที่พวกเขาอยากได้มาด้วย ทีมทำงานจะได้มีคนรู้จักหรือคนที่เคยร่วมงานกันมาก่อน"

"ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่คนเก่งก็ตามแต่ยังไงซะพวกเขาก็มีความมุ่งมั่น ตราบใดที่พวกเขาอยากจะมาทำงานกับรับคนพวกนี้ให้หมด"

สำหรับซูข่านแล้วเก่งไม่เก่งยังไงเขาไม่สน ยังไงซะขอเป็นคนที่มีความมุ่งมาทำงานดีกว่าอีก ถึงจะเป็นคนต่างชาติซูข่านก็ยินดีที่จะรับ

ในอนาคตบริษัทรถยนต์แห่งนี้จะต้องกลายเป็นบริษัทระดับโลกอยู่แล้ว ดังนั้นจะมีคนต่างชาติมาทำงานด้วยก็ไม่เห็นแปลก

"ครับ"

หยางไท่เฉียนพยักหน้า

"ผมจะสั่งให้หัวหน้าทีมเลือกลูกทีมที่อยากจะได้มาร่วมงานครับ อาจจะต้องมีเงื่อนไขพิเศษให้กับพวกเขาหน่อยเพื่อให้พวกเขามาร่วมงานครับ"

"คนพวกนี้จำเป็นต่อบริษัทอยู่พอสมควร ยังไงก็อย่าละเลยล่ะ"

ซูข่านพูดช้าๆ

"บริษัทรถยนต์ที่จะย้ายมาตั้งที่เซียงเจียงนั้น เปลี่ยนชื่อให้เป็น BMW ได้เลย"

"BMW ?"

หยางไท่เฉียนขมวดคิ้วและมีสีหน้าที่งุนงง

"เจ้านายครับ BMW นี่มันเหมือนกับบริษัทรถในเยอรมันเลยน่ะสิครับ"

"ฮ่าๆๆๆ"

ซูข่านหัวเราะเบาๆและพูดต่อว่า

"ชื่อบริษัท BMW นั่นแหละส่วนโลโก้ของรถเราจะออกแบบใหม่"

"ออกแบบใหม่เหรอครับ? เจ้านายอยากได้โลโก้แบบไหนเหรอครับ?"

หยางไท่เฉียนถามด้วยความเคารพ เขารู้อยู่แล้วว่าเจ้านายของเขานั้นจะต้องคิดโลโก้ใหม่แล้วแน่ๆ

"เอาเป็นสัญลักษณ์กิเลน(ม้าผสมมังกร)!!"

ซูข่านตอบช้าๆ

ว่ากันว่ากินเลนนั่นเป็นสัตว์ในตำนานของประเทศจีน ตัวกิเลนนั่นทรงพลังและก็รวดเร็วราวมาก

ดังนั้นซูข่านจึงอยากจะใช้สัญลักษณ์กิเลนแทนโลโก้รถยนต์ BMW ของเขา มันจะได้สื่อถึงความรวดเร็วของรถยนต์และความแข็งแกร่งที่ไม่เป็นสองรองใคร

"กิเลน? สัตว์ในตำนานนั่นน่ะเหรอครับ?"

ถึงแม้ว่าหยางไท่เฉียนจะเติบโตที่เซียงเจียงและได้รับวัฒนธรรมจากตะวันตกมาก็จริง แต่เขาก็ยังพอมีความรู้เกี่ยวกับวัฒนธรรมดั้งเดิมของจีนอยู่บ้าง

เขาพอมีความรู้เกี่ยวกับกิเลนอยู่บ้างแต่ก็ไม่มาก ทันทีที่ได้ยินซูข่านพูดเขาก็นึกถึงภาพที่เป็นม้ากับมังกรในตัวเดียวกัน

"ใช่"

ซูข่านพยักหน้า

หากว่าทำโลโกเป็นรูปกิเลนได้จริงๆ มันจะคล้ายกับของเฟอรารี่กับมัสแตงอย่างมาก

ทางเฟอรารี่หรือมัสแตงนั้น พวกเขาไม่สามารถที่จะใช้ชื่อในภาษาอังกฤษในประเทศจีนได้ มันถูกจดทะเบียนไว้โดยซูข่านอยู่แล้ว หากว่าเขาอยากจะได้ก็จำเป็นต้องมาซื้อต่อจากซูข่าน

อย่างไรก็ตามมันก็แค่ชื่อ โลโก้แบรนด์หรือสัญลักษณ์ของรถอิตาลีเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นม้าทั้งหมด มันแสดงได้ถึงความเร็วและทรงพลังเหมือนกัน

"ครับเจ้านาย ผมจะรีบจ้างคนออกแบบโลโก้ทันทีเมื่อผมกลับไป"

หยางไท่เฉียนพยักหน้าและพูดด้วยความเคารพ รถ BMW ของเจ้านายนั้นจะมีความเป็นจีนอยู่มาก

"อืม"

ซูข่านพยักหน้าเล็กน้อยและได้พูดต่อช้าๆ

"นอกจากนี้สถานที่ตั้งโรงงานของรถ BMW ให้ไปตั้งโรงงานที่เผิงเฉิง ที่นั่นมีเศรษฐกิจที่กำลังเติบโตอยู่ในเกณฑ์ที่ค่อนข้างดี การคมนาคมก็สะดวก ค่าแรงก็ไม่ได้สูงมาก แถมราคาที่ดินก็ต่ำอีกต่างหาก"

"ครับ"

หยางไท่เฉียนพยักหน้าและยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ราคาที่ดินในฝั่งแผ่นดินใหญ่นั่นต่ำจริงๆครับ ขนาดในเซียงเจียงประสบภาวะอสังหาฯ ราคาที่ดินยังสูงกว่าในฝั่งดินใหญ่เลย มันต่ำจนผมแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย"

ที่ดินในฝั่งแผ่นดินใหญ่นั้นต่ำจริงๆถ้าเทียบกับเซียงเจียง หากว่าอยากซื้อที่ดินสักไร่หนึ่งก็ใช้เงินเพียงไม่กี่หยวนเท่านั้น

"ที่เผิงเฉิงหากว่านายมีปัญหาเกี่ยวกับโรงงาน นายไปติดต่อกับสูเจิ้งเหมาแห่งซิงซีกรุ๊ปได้เลย เขายินดีที่จะช่วยนาย"

"ครับเจ้านาย"

หยางไท่เฉียนตอบด้วยความเคารพ จากนั้นเขาก็ถามต่อว่า

"แล้วโรงงานจะให้มีเนื้อที่เท่าไหร่ครับ?"

ซูข่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบเบาๆว่า

"500 ไร่ละกัน"

"500 ไร่!!!"

หยางไท่เฉียนตกใจอย่างมากเมื่อได้ยินคำตอบจากซูข่าน พื้นที่กว่า 500 ไร่นั้นมันใหญ่มากๆ เนื้อของมันมีเป็นแสนๆตารางเมตรเลยทีเดียว

นี่มันโรงงานอะไรกันเนี่ย?

เมื่อเห็นหยางไท่เฉียนทำหน้าที่ประหลาดใจ ซูข่านเลยพูดด้วยรอยยิ้มต่อว่า

"นี่เป็นเพียงแค่เนื้อที่สำหรับโรงงานระยะแรกเท่านั้น เรายังต้องใช้เนื้อที่มากกว่านี้อีกเยอะ"

การขยายตัวของโรงงานจำเป็นต้องมีเนื้อที่อย่างมากโดยเฉพาะโรงงานเกี่ยวกับรถยนต์ โรงงานประเภทนี้จะมีเนื้อที่ใหญ่กว่าโรงงานประเภทอื่นหลายเท่า

ดังนั้นการซื้อที่ดิน 500 ไร่นั้นมันไม่ได้ใหญ่เกินไปเลย ไม่อย่างงั้นเวลาจะขยายโรงงานจะต้องไล่ซื้อที่ดินแบบนี้ไปเรื่อยๆ

แล้วยิ่งเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ราคาที่ดินเองก็จะสูงขึ้นไปอีก แถมการเติบโตของโรงงานก็จะต้องหยุดชะงักเพราะติดเรื่องขนาดของโรงงาน

"ยังจะใหญ่กว่านี้ได้อีกเหรอครับ?"

หยางไท่เฉียนตกตะลึงหนักกว่าเดิม เขาไม่เคยเห็นโรงงานที่ไหนที่จะมีขนาดใหญ่กว่า 500 ไร่เลย มันน่าตกใจมาก