บทที่ 349 ตาเฒ่าภูมิใจ
บทที่ 349 ตาเฒ่าภูมิใจ
หลังจากนั้นซูข่านและลี่ซีก็ได้คุยกันต่ออีกเล็กน้อย ในตอนเย็นซูข่านก็ได้พาทั้งหมดไปยังร้านอาหารวังหลวง ที่หน้าร้านอาหารวังหลวงเต็มไปด้วยหลอดไฟที่สว่างไสวและลูกค้าจำนวนมาก
สิ่งนี้มันทำให้พ่อแม่ของลี่ซีตกตะลึง เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าที่หนานจิงจะเจริญมาได้ถึงขนาดนี้แล้ว
ร้านอาหารอย่างเดียวก็มีขนาดใหญ่โตและตกแต่งสวยงามถึงเพียงนี้
ที่สำคัญเลยที่ลานจอดรถข้างๆร้าน ที่นั่นเต็มไปด้วยรถยนต์จำนวนมาก หนึ่งในบรรดารถพวกนั้นมีรถจากยุโรปอีกด้วย
"มีคนจากสถานฑูตมากินด้วยอย่างงั้นเหรอ?"
พ่อของลี่ซีมองที่รถและพูดขึ้นมา
"ใช่"
ซูเจียงกัวพยักหน้า
เขากำลังคิดถึงเกี่ยวกับทรัพย์สินและกิจการของลูกชายอยู่ ร้านอาหารวังหลวงเองเป็นร้านที่มีชื่อเสียงมากในเมืองหนานจิง เกือบทุกคนในเมืองต้องรู้จักกับร้านนี้
นอกจากนี้แล้วร้านอาหารวังหลวงยังได้รับการยกย่องทางรายการทีวีหลายช่องด้วยกัน ทุกคนที่มากินบอกเป็นเสียงเดียวกันว่านี่คืออาหารจีนรสชาติแบบต้นตำรับ
และด้วยการได้ออกทีวีทำให้ร้านอาหารวังหลวงดังขึ้นไปอีก
โดยเฉพาะพวกสถานฑูตต่างๆ พวกเขาชื่นชอบการมากินอาหารที่ร้านนี้อย่างมาก การมาที่ร้านวังหลวงทุกครั้งจะเจอรถของพวกสถานฑูตอยู่เสมอ
"เข้าไปข้างในกันเถอะ"
แม่ของซูข่านพูดกับทุกคนด้วยรอบยิ้ม
สำหรับร้านอาหารแห่งนี้ ยิ่งมันเติบโตและมีชื่อเสียงมากเท่าไหร่ แม่ของซูข่านก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น
ยังไงซะมันก็เป็นสมบัติของลูกชายเธอ
ถึงแม้ว่าตัวตนของเขาจะไม่ถูกเปิดเผย แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยน้ำพักน้ำแรงของซูข่าน
ทั้งหมดได้เดินเข้าไปในร้านอาหารวังหลวง ซูข่านมองไปรอบๆก็เห็นแขกจำนวนมากนั่งอยู่ที่โต๊ะ น่าจะเหลือที่ว่างอยู่แค่ประมาณ 10% จากที่เขาเห็น
ตอนนี้เป็นเวลาเย็นพอดี ไม่แปลกที่ลูกค้าจะแน่นร้านขนาดนี้
ทันทีที่เดินเข้าไปข้างใน ซูข่านก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย แน่นอนว่าคือจางต้าลูกชายของเฒ่าจาง ตอนนี้เขารับหน้าที่ต้อนรับลูกค้า
เมื่อจางต้าเห็นซูข่านเขาก็รีบเข้ามาทักทายทันทีด้วยท่าทีที่เคารพ
"ขอห้องส่วนตัวให้พวกเราหน่อย"
ซูข่านพูดกับจางต้า
"ครับคุณซู"
จางต้าพยักหน้า เขาเรียกพนักงานคนหนึ่งให้ไปจัดเตรียมห้องส่วนตัวให้กับซูข่าน จากนั้นพนักงานคนนั้นก็เดินนำซูข่านและคนอื่นไปยังในห้อง
"คุณซูจะสั่งอาหารก่อนหรือจะให้ผมไปเรียกคุณพ่อมาก่อนดีครับ"
จางต้าคุยกับซูข่านด้วยความเคารพ
เฒ่าจางเคยบอกกับทุกคนในร้านอาหารนี้ไว้ เวลาที่ซูข่านมาที่ร้านอาหารวังหลวง จะต้องไปบอกให้เฒ่าจางรู้ เฒ่าจางจะเป็นคนทำอาหารทั้งหมดให้ซูข่านเอง
"ไม่ต้องบอกเฒ่าจางก็ได้"
ซูข่านส่ายหัว จากนั้นเขาก็หันไปทางพ่อแม่ของลี่ซี
"คุณลุงกับคุณป้าอยากกินอะไรก็สั่งได้เลยนะครับ"
ซูข่านหยิบเอาเมนูอาหารยื่นให้กับทั้งสองคน พ่อแม่ของลี่ซีเองก็เริ่มสั่งอาหารกันอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกันกับพ่อแม่ของซูข่าน
แต่สำหรับลี่ซีแล้ว เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่
ซูข่านเห็นว่าเธอจะโกรธและไม่พอใจอะไรบางอย่าง ซูข่านเห็นแบบนั้นก็ยิ้มและยื่นเมนูให้
"อยากกินอะไรก็สั่งได้เลย"
"ขอบคุณค่ะ"
ลี่ซีตอบรับซูข่าน
"พี่ซูข่านยังเป็นห่วงหนูมากกว่าพ่อแม่หนูอีก"
พ่อแม่ของลี่ซีได้ยินก็หัวเราะออกมาเสียงดัง ซูข่านกับพ่อแม่ของเขาก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้
หลังจากที่สั่งอาหารเสร็จแล้ว ไม่นานอาหารก็ได้ทยอยนำมาเสิร์ฟ
ทุกคนต่างกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย ไม่นานมื้ออาหารเย็นแสนวิเศษก็ได้จบลง
พ่อแม่ของลี่ซีเองรู้สึกประหลาดใจมาก นี่เป็นอาหารที่อร่อยที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยกินมา ซูข่านยิ้มให้กับทั้งสองคนเหมือนกับบอกว่าเขาเองก็เห็นด้วย
จริงๆแล้วอาหารพวกนี้ยังไม่ใช่ฝีมือของเฒ่าจางโดยตรง ซูข่านแค่กินก็รู้ได้แล้วว่านี่จะต้องเป็นฝีมือของคนอื่น
ถ้าเฒ่าจางทำอาหารพวกนี้ด้วยตัวเอง บอกได้เลยว่ารสชาติของมันจะต้องดีกว่านี้อีกหลายเท่า
"ร้านอาหารในหนานจิงทำเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? นี่รอไม่กี่นาทีอาหารก็ยกมาเสิร์ฟแล้ว"
พ่อแม่ของลี่ซีถามด้วยความสงสัย
ทั้งสองคนประหลาดใจมากที่ร้านอาหารวังหลวงเสิร์ฟอาหารได้เร็วขนาดนี้ เพิ่งสั่งไปได้ไม่นานก็ยกมาเสิร์ฟทันที แถมยังเป็นแบบที่ปรุงใหม่สดๆอีกด้วย
"นั่นสิ"
ลี่ซีพยักหน้าและพูดว่า
"เมื่อกี้ตอนที่ประตูเปิด หนูเห็นโต๊ะข้างนอกที่มาก่อนเรายังไม่ได้อาหารเลย"
จากนั้นพ่อแม่ของลี่ซีรวมถึงลี่ซีเองก็มองมาที่แม่ของซูข่าน
แม่ของซูข่านก็ชำเหลืองมองที่ซูข่านเล็กน้อย ซูข่านเห็นพยักหน้าให้ อย่างไรก็ตามพวกเขาทั้งสองคนก็เป็นญาติห่างๆของซูข่าน เขาไม่จำเป็นต้องปิดปังอะไรทั้งสองคนนี้
แถมบ้านเกิดพวกเขาเองก็ไม่ได้อยู่ที่หนานจิง ถึงรู้ความลับไปก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรมากมายนัก
"ใช่จ้ะ"
แม่ของซูข่านพูดด้วยรอยยิ้ม
"ร้านนี้เป็นร้านของซูข่านเอง"
"อะไรนะ!!"
"ร้านที่ใหญ่โตและสวยงามขนาดนี้น่ะเหรอเป็นของซูข่าน"
พ่อของลี่ซีตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ
แม่ของลี่ซีเองก็พูดขึ้นมาด้วยความประหลาดใจเช่นเดียวกัน
"ไม่แปลกเลยที่จะเสิร์ฟอาหารเร็วขนาดนี้ ที่สำคัญเลยพนักงานเรียกซูข่านว่าคุณซูอีกด้วย"
พวกเขาทั้งสองคิดว่าซูข่านพามาที่ร้านอาหารนี่เพียงเพราะอาหารอร่อยเฉยๆ ไม่คิดมาก่อนเลยว่าซูข่านจะเป็นเจ้าของร้านที่นี่
หลานชายของพวกเขาไม่เจอกันแปปเดียวก็ได้เป็นเจ้าของร้านอาหารซะแล้ว ช่างเป็นคนที่มีความสามารถซะจริงๆ
แถมร้านอาหารวังหลวงเองก็ใหญ่โตมากๆ ดูเหมือนจะเป็นบ้านที่เชื่อมต่อกันหลายๆหลังเลย และถ้าต้องซื้อบ้านติดๆกันหลายหลังได้ขนาดนี้
ก็ไม่แปลกแล้วที่ซูข่านจะมีคนรู้จักอยู่ที่ประเทศอเมริกา ที่ด้านนอกนั้นเต็มไปด้วยรถของสถานฑูตจำนวนมาก ซูข่านจะต้องรู้จักกับคนต่างประเทศอยู่แล้ว
"พี่ซูข่านสุดยอดไปเลย"
ลี่ซีมองไปที่ซูข่าน เธอรู้จักชื่นชมในตัวของซูข่านอย่างมาก
"ฮ่าๆๆ ไม่หรอก"
ซูข่านยิ้มเล็กน้อย
"จริงๆร้านนี้เปิดขึ้นมาด้วยความบังเอิญล้วนๆ"
เขาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพมาก
เมื่อเห็นท่าทางที่ถ่อมตนของซูข่านแล้ว ซูเจียงกัวก็รู้สึกภูมิใจในตัวลูกชายของเขามากขึ้นไปอีก
เขาช่างเป็นคนเจียมเนื้อเจียมตัวและวางตัวได้เหมาะสมในทุกสถานการณ์จริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่นายใหญ่แห่งตระกูลซูจะเอ่ยปากชมเขาอยู่บ่อยๆ ซูข่านคือคนที่ตาเฒ่าภูมิใจมาก