บทที่ 332 10,000 หยวน!!

ทั้งมณฑลมีโรงเรียนมัธยมเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้น จำนวนของโรงเรียนมัธยมนั้นขนาดใช้มือข้างเดียวนับยังมีนิ้วว่างเหลือเลย

นี่แหละคือเหตุผลที่ว่าทำไมนักเรียนในยุคนี้นั้นถึงได้ขยันขันแข็งเป็นพิเศษ การต่อสู้แข่งขันของพวกเขาเริ่มต้นตั้งแต่เรียนมัธยมเลย

ไม่ต้องพูดถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังของประเทศ แน่นอนว่าการแข่งขันนี้มันสูงเกินระดับเด็กทั่วไปอยู่แล้ว เด็กคนไหนที่ไม่ขยันก็ไม่มีทางสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังได้

สำหรับชาวบ้านหรือบุคคลทั่วไปนั้น การส่งลูกหลานเรียนจบปริญญาตรีนับว่าเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่และยกระดับครอบครัวเป็นชนชั้นกลางได้เลยทีเดียว

ซูข่านไม่เพียงต้องการแค่จะสร้างโรงเรียนประถมในหมู่บ้านซูเจียให้เป็นโรงเรียนประถมที่ดีที่สุดเท่านั้น เขายังต้องการที่จะยกระดับโรงเรียนประถมไม่ก็สร้างโรงเรียนอนุบาลหรือโรงเรียนมัธยมต้น-ปลาย ในหมู่บ้านนี้อีกด้วย

ที่หมู่บ้านนี้จะเป็นแหล่งการศึกษาที่ดีที่สุดในมณฑล

"นายน้อยซูครับ"

ผู้ใหญ่บ้านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามด้วยความสงสัย

"แล้วโรงงานที่กำลังจะสร้าง เป็นโรงงานเกี่ยวกับอะไรครับ?"

ชาวบ้านที่เหลือก็มองมาที่ซูข่านเพื่อรอคำตอบเช่นเดียวกัน

"ของใช้ธรรมดาครับ"

ซูข่านตอบด้วยรอยยิ้ม

"โรงงานทำวิก"

"วิก? มันคืออะไรเหรอครับ?"

ผู้ใหญ่บ้านขมวดคิ้วจนหน้าผากของเขาเหี่ยวย่น เขาไม่เคยได้ยินหรือรู้จักเกี่ยวกับวิกมาก่อนเลยในชีวิต

ไม่เพียงแต่ผู้ใหญ่บ้านเท่านั้นที่ขมวดคิ้ว ชาวบ้านทั้งหมดก็ต่างก็มีสีหน้างุนงงไม่ต่างกัน

"ฮ่าๆ"

ซูข่านเห็นหน้าของชาวบ้านที่งุนงงก็หัวเราะออกมาก่อนจะพูดว่า

"มันเป็นคำทับศัพท์ของต่างประเทศน่ะ เรียกง่ายๆว่าผมปลอมก็ได้ โดยผมปลอมนี้จะทำจากผมของผู้หญิงซะส่วนใหญ่"

"ปกติผู้หญิงก็มีผมยาวอยู่แล้วนะ จะเอาไปขายให้กับใคร?"

"จะมีคนซื้อผมปลอมด้วยเหรอ?"

"นั่นสิ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีคนต้องการผมปลอมด้วย"

"ขายไม่ออกแหงๆ"

ชาวบ้านต่างส่ายหัวและเริ่มหมดความเชื่อมั่นในตัวของซูข่าน พวกเขาไม่คิดว่าผู้หญิงหรือคนหัวล้านจะต้องการผมปลอมพวกนี้เลย

"ก็ไม่ได้ขายให้กับคนในประเทศนี้สักหน่อย"

ซูข่านยิ้มที่มุมปากก่อนจะพูดช้าๆ

"ผมปลอมนี้จะเป็นสินค้าส่งออกขายให้กับชาวต่างชาติ"

"ห๊ะ!!!"

หนึ่งในชาวบ้านอุทานออกมาเสียงดัง

"พวกฝรั่งขี้นกมันชอบผมปลอมผู้หญิงจีนขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"พวกเขาไม่สนหรอกว่าจะเป็นเส้นผมของประเทศไหน พวกเขาสนแค่ว่าเป็นวิกที่สวยงามก็พอแล้ว"

ซูข่านพูดอธิบายให้ชาวบ้านคนนี้ฟังก่อนที่เขาจะพาคนอื่นเข้าใจผิดไปกันใหญ่

ชาวบ้านคนนั้นครุ่นคิดเกี่ยวกับเส้นผมของผู้หญิง โดยปกติแล้วผู้หญิงก็มักจะตัดผมอยู่สม่ำเสมอ แล้วผู้หญิงในมณฑลนี้มีสักกี่คนกัน?

"มันจะเป็นไปได้จริงๆใช่ไหมครับ?"

ผู้ใหญ่บ้านพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจ

"แน่นอนครับ"

ซูข่านตอบด้วยรอยยิ้ม

"โรงงานที่นี่จะทำหน้าที่แค่ผลิตเท่านั้นครับ ส่วนบริษัทที่เป็นเจ้าของโรงงานจะจัดการเรื่องการจัดจำหน่ายเอง พวกเขาจะต้องขายวิกผมนี่ได้จำนวนมากแน่ๆ เงินดอลล่าห์จำนวนมากก็จะไหลเข้าสู่ประเทศเรา"

"เงินของพวกอเมริกาน่ะเหรอ?"

ผู้ใหญ่บ้านเองก็พอมีความรู้รอบตัวอยู่บ้าง เขาจำสกุลเงินของประเทศอเมริกาได้

"ใช่ครับ"

ซูข่านพยักหน้าเล็กน้อย

"อย่างนี้ต้องรีบทำให้เร็วเลยนะครับนายน้อย เราเริ่มกันได้เลยไหมครับ?"

ผู้ใหญ่บ้านได้รับคำยืนยันจากซูข่านก็เลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ในยุคนี้ผู้คนจำนวนมากยังคงมีภาพจำไม่ดีเกี่ยวกับประเทศสหรัฐอเมริกาอยู่

หลังจากพวกเขาได้ยินชื่อนี้ จิตวิญญาณนักสู้ของพวกเขาก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาทันที

"หมิงเจียง!!"

ซูข่านตะโกนออกไปข้างนอกเสียงดัง

ซงหมิงเจียงเดินเข้ามาในที่ประชุมทันที เขาแบกกระเป๋าใบใหญ่มาด้วย 1 ใบ ซึ่งมีอะไรอย่างบรรจุอยู่เต็มกระเป๋าใบนั้น เขาเดินเข้ามาและไปยืนข้างๆซูข่านทันที

"เอาออกมา"

ซูข่านหันไปมองซงหมิงเจียงและพูดช้าๆ

"ครับพี่สาม"

ซงหมิงเจียงพยักหน้า จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปหยิบเงินจากในกระเป๋าและวางลงบนโต๊ะ

ตอนนี้มีเงินปึกใหญ่วางอยู่บนโต๊ะหน้าซูข่าน

"เฮือก!”

ผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านเห็นเงินปึกใหญ่ขนาดนี้ก็มองตาอ้างพร้อมกับกลืนน้ำลายทันที คนภายในห้องทั้งหมดกลับมาเชื่อมั่นในตัวของซูข่านอีกครั้ง

ผู้ใหญ่บ้านพยายามรวบรวมสติก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย

"ทะ..ทะ…เท่าไหร่ครับเนี่ย"

ผู้ใหญ่บ้านสาบานด้วยชีวิตว่านี่คือเงินจำนวนเยอะที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาก่อนในชีวิตของเขา เงินนี่มันเยอะเท่าไหร่กัน?

น่าจะเป็นร้อย..ไม่สิเป็นพันหยวนเลย

ขนาดคนที่รวยที่สุดในเมืองยังไม่มีเงินมากเท่านี้เลย ถ้าได้เงินปึกนี้มาเขาจะต้องกลายเป็นคนที่รวยที่สุดแน่

ผู้ใหญ่บ้านกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบากและมองซูข่านด้วยแววที่ตกใจสุดขีด

ทำไมนายน้อยถึงนำเงินจำนวนมากขนาดนี้ออกมา?

ไม่ใช่แค่ผู้ใหญ่บ้านเท่านั้นที่ตะลึงไปกับเงินของซูข่าน ชาวบ้านคนอื่นต่างก็มองมาที่เงินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโลภทั้งนั้น

ซูข่านเห็นว่าทุกคนตกใจกับเงินที่เขาเอาออกมา รอยยิ้มชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของซูข่านทันที

ชาวบ้านพวกนี้ตกอยู่ภายใต้อำนาจของเงินนี้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ทันทีที่เขานำเงินนี้ออกมา มันสามารถซื้อใจและสร้างความเชื่อมั่นให้กับหมู่บ้านนี้ได้

เงินนี่มันทำให้คนเป็นบ้าได้เลย ซูข่านรู้สึกพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก

"แค่ 10,000 หยวนเองครับ"

ซูข่านตอบเบาๆแบบสบายๆ มันทำให้รู้สึกว่าเงินจำนวนนี้มันเล็กน้อยมากสำหรับเขา

คนส่วนใหญ่แล้วจะมีความสุขมากมายกับการได้ครอบครองเงินจำนวนมากใช่ไหม?

แต่สำหรับซูข่านแล้วเขาไม่มีความสุขสักนิดเลยกับเงินจำนวนมาก ถึงขนาดซูข่านเอาเงินออกจากบ้านมากกว่านี้ 2-3 เท่า แต่เงินของเขาก็ยังเหลือเยอะอยู่ดี

มันยังมีเหลืออยู่อีกมากที่บ้านของซูข่าน มากเกินไปด้วยซ้ำ ซึ่งมันสร้างความปวดหัวให้กับซูข่านเล็กน้อย

"10,000 หยวน!!"

"เงินเยอะขนาดนี้ต้องใช้เวลาหาอีกกี่ร้อยปีถึงจะพอ"

"ชั่วชีวิตของข้ายังไม่สามารถหาเงินเยอะขนาดนี้ได้เลย"

"นั่นเงินหมื่นจริงๆงั้นเรอะ? นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ข้าได้เห็นเงินเยอะขนาดนี้"

"พระเจ้าช่วย!! ถ้าหมู่บ้านอื่นรู้โจรได้มาที่หมู่บ้านเราแน่ๆ"

ชาวบ้านทุกคนต่างพูดคุยกันเสียงดังเกี่ยวกับเงิน 10,000 หยวนของซูข่าน

ซูข่านได้พูดกับผู้ใหญ่บ้านช้าๆ

"ผมต้องการให้พวกคุณแบ่งคนออกมาเป็นกลุ่มๆครับ"

"กลุ่มนี้จะนำเงิน 1,000 หยวนไปตะเวณซื้อเส้นผมจากหมู่บ้านอื่นหรือตามเขตเมืองต่างๆ ส่วนใหญ่คนทั่วไปยินดีที่จะขายเส้นผมพวกนี้ให้กับเราอยู่แล้ว ยิ่งคุณภาพผมดีเท่าไหร่ราคาก็มากขึ้นเท่านั้น"

ในอีกสองวันซูข่านคิดว่าสูเจิ้งเหมาน่าจะนำเครื่องจักรของเขามาที่หมู่บ้านซูเจียแห่งนี้ ทันทีที่เครื่องจักรมาถึงชาวบ้านจะได้รับฝึกอบรมให้เริ่มผลิตทันที

ตราบใดที่มีวัตถุดิบเพียงพอต่อการผลิต ซูข่านคิดว่าในเดือนที่เหลือมันน่าจะทำเงินให้กับหมู่บ้านซูเจียนี่ได้ 100-200 หยวนเลยทีเดียว

ด้วยเงินจำนวนนี้ชาวบ้านจะต้องใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในเดือนที่เหลือได้แน่ๆ