บทที่ 322 แย่งชิงส่วนแบ่งทางการตลาด

"คนจะซื้อผมปลอมหรือวิกของลูกไปใช้ทำอะไรเหรอ?"

แม่ซูข่านถามด้วยสีหน้างุนงง

ดวงตาของลี่ซีเป็นประกายขึ้นและพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น

"พี่ซูข่านกำลังวางแผนจะขายวิกให้กับกองถ่ายภาพยนตร์ในเซียงเจียงเหรอคะ"

แค่กองถ่ายภาพยนตร์งั้นเหรอ?

แสดงว่าซูข่านจะเจาะตลาดพวกวงการบันเทิงอย่างเดียวงั้นสิ

ซูเจียงกัวคิดตามแล้วก็ส่ายหัวเล็กน้อย เขารู้สึกนี่ว่ามันไม่ใช่สไตล์ที่ลูกชายเขาเคยทำมาก่อน สิ่งที่ซูข่านกำลังคิดอยู่จะต้องเป็นตลาดที่ใหญ่กว่าวงการบันเทิงแน่ๆ

ไม่อย่างนั้นจะเสียแรงทำไปทำไมเพื่อเจาะกลุ่มตลาดเล็กๆแค่นี้

อย่างกองถ่ายหนึ่งกองจะซื้อวิกผมเท่าไหร่กันเชียว เต็มที่เลยก็ไม่เกิน 10 อันหรอก

ซูข่านมองทั้งสามคนที่ทำหน้าตางุนงงก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก

"พี่ไม่ได้คิดจะขายให้แค่กองถ่ายภาพยนตร์อย่างเดียวหรอก"

"เอ๋!!"

แม่ซูข่านอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงที่ประหลาดใจ

"แล้วลูกตั้งใจจะขายให้ใครเหรอจ๊ะ? ขายให้กับคนหัวล้านอย่างงั้นเหรอ แต่คนส่วนใหญ่เขาก็มีผมกันอยู่แล้วนะ"

ในยุคที่ไม่มีอินเตอร์เน็ตแบบนี้ มีคนมากมายในประเทศจีนฝั่งแผ่นดินใหญ่ที่ไม่รู้จักวิกหรือผมปลอม

อุตสาหกรรมหรือธุรกิจที่ทำเกี่ยวกับวิกนั้นได้รับความนิยมมาเป็นเวลานานก่อนที่จะมีอินเตอร์เน็ตซะอีก ส่วนแบ่งทางการตลาดอาจจะสูงถึง 100,000 ล้านได้เลยทีเดียว

ซึ่งแน่นอนส่วนแบ่งเยอะขนาดนี้มันครอบคลุมทั่วทั้งโลกอยู่แล้ว ซึ่งพวกคนยุโรปหรืออเมริกาจะนิยมใช้วิกกันมากกว่าคนเอเซีย

ซูข่านจำได้ว่าสมัยก่อนคนจะไม่นิยมไว้ผมยาวกันซะเท่าไหร่ เวลาที่ไปร้านตัดผม ช่างก็มักจะเอาผมที่ตัดนั้นไปขายต่อเสมอ

มีบางครั้งที่ซูข่านเห็นช่างตัดผมตะเวณไปตามบ้านเพื่อหาคนที่ผมยาวและบริการตัดให้ฟรี

ผมที่ช่างตัดผมตัดไปนั้นจะส่งไปให้โรงงานเพื่อผลิตวิกออกมา ซึ่งรูปแบบของวิกนั้นก็มีหลากหลายรูปแบบตามที่คนต้องการจะซื้อ

ในเซียงเจียงเองก็นิยมใช้วิกเช่นเดียวกัน นี่เป็นผลิตภัณฑ์ที่ได้รับความนิยมอย่างต่อเนื่องมาเป็นเวลาช้านาน เพียงแต่คนส่วนใหญ่มักจะไม่รู้ว่าจะต้องไปหาซื้อที่ไหนเท่านั้นเอง

ดังนั้นหากว่าเริ่มต้นตอนนี้มันอาจจะเป็นโอกาสที่สามารถเติบโตและไปแย่งส่วนแบ่ง 100,000 ล้านนั้นมาได้แน่ ต่อให้แบ่งได้แค่ 5% ก็เป็นมูลค่า 5,000 ล้านแล้ว

และที่สำคัญเลยคือธุรกิจนี้ไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องจักรที่มีเทคโนโลยีอะไรสูงขนาดนั้น เครื่องจักรบางตัวของสูเจิ้งเหมายังสามารถนำมาประยุกต์ทำวิกผมได้ด้วย

ยิ่งถ้าหากเป็นวิกผมที่ได้รับมาตรฐานและเป็นที่ยอมรับ บอกได้เลยว่าต่างประเทศจะต้องออเดอร์สินค้าเข้ามาจนล้นหลามแน่

ในประเทศจีนนั้นเส้นผมแทบจะไม่มีค่าอะไรเลย ดังนั้นจึงสามารถรับซื้อผมที่มีคุณภาพและความยาวตามกำหนดได้มากเท่าที่ต้องการ แค่เส้นผมยาวสัก 30-40 เซนติเมตร แค่นี้ก็สามารถทำวิกได้ 5-6 อันแล้ว

ต้นทุนต่ำจนแทบจะไม่น่าเชื่อ

จากนั้นก็นำวิกผมที่ต้นทุนต่ำส่งออก ประเทศที่น่าจะได้ความนิยมเลยก็คือประเทศสหรัฐอเมริกา แล้วถ้ายิ่งตั้งราคาวิกผมไม่กี่ดอลล่าห์ บอกได้เลยว่าขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่ๆ

กำไรของวิกผมหนึ่งอันนั้นสูงกว่าต้นทุนหลายต่อหลายเท่า ค่าแรงงานก็ไม่ได้สูงเหมือนกับประเทศอื่นเขา นี่จะเป็นจุดแข็งแบบเดียวกับโรงงานของสูเจิ้งเหมา

โรงงานทอผ้าของยุโรปไม่สามารถสู้ราคาต้นทุนการผลิตที่สูงอย่างต่อเนื่องได้ ดังนั้นโรงงานของสูเจิ้งเหมาจึงตีตลาดยุโปรแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

และช่องทางการขายวิกนั้น ก็สามารถฝากขายผ่านทางตัวแทนที่มารับเสื้อผ้าจากสูเจิ้งเหมาได้อีกด้วย

สินค้าที่มีคุณภาพและราคาถูก ใครล่ะจะไม่ชอบ

มีหลายต่อหลายคนที่มักจะด้อยค่าของที่ผลิตจากประเทศจีน แต่รู้อะไรไหมสินค้าจากประเทศจีนนั้นเรียกได้ว่าแทบจะครองตลาดหมดแล้ว หนีไปทางไหนก็ไม่รอดหรอก

นอกจากเสื้อผ้าของสูเจิ้งเหมาที่ผลิตจากประเทศจีนแล้ว เครื่องใช้ไฟฟ้ายอดนิยมอย่างตู้เย็น โทรทัศน์ ส่วนใหญ่แล้วก็ผลิตที่จีนซะส่วนมาก

วิกผมเองที่ได้ความนิยมก็ไม่ต่างกัน หากว่าทำการทำวิกผมที่ต้นทุนต่ำได้นั้น แม้ว่ามูลค่าการขนส่งจะเยอะหน่อย แต่ยังไงก็ยังได้กำไรมากอยู่ดี

ซูข่านพยักหน้าให้แม่และตอบช้าๆ

"ส่งออกไปต่างประเทศครับ"

แม่ของซูข่านตกใจมากที่ได้ยิน

เธอรู้ดีว่าการค้าขายกับต่างประเทศนั้นจะเป็นการทำเงินที่มหาศาลมากๆ แต่ประเทศจีนยังต้องพัฒนาเครื่องจักรและมาตรฐานอีกเยอะจึงจะสามารถไปอยู่จุดนั้นได้

ซึ่งการที่จะทำให้ได้มาตรฐานั้นจะต้องใช้เงินทุนจำนวนมหาศาล ส่วนใหญ่แล้วก็มักจะมีแต่ชาวต่างชาติมาลงทุนสร้างโรงงานที่จีนและส่งออกสินค้าของพวกเขา

ถ้าหากว่ามีเงินทุนหนาเท่ากับต่างชาติจริงๆ เพื่อนๆหรือนักลงทุนในประเทศก็จะมาหาถึงหน้าบ้านเลยที่เดียวเพื่อจุดประสงค์ที่ต่างกัน

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่ญาติจะไม่ขอมีส่วนร่วมในธุรกิจที่กำลังจะสร้างขึ้น ซึ่งเห็นได้ทั่วไปในหลายต่อหลายธุรกิจที่มักจะมีคนนามสกุลเดียวกันทำงานในบริษัท

สรุปง่ายๆแล้วประเทศจีนยังไม่พร้อมที่จะทำอะไรแบบนั้น เศรษฐกิจของเราก็ยังอยู่ในช่วงอ่อนแออยู่ การที่เศรษฐกิจของประเทศจะมั่นคงได้ จำเป็นต้องพึ่งพลังของคนหนุ่มคนสาวสมัยนี้

ซูข่านได้พูดต่อว่า

"วิกผมยังไม่ได้รับความนิยมมากในประเทศจีน ถ้าจะทำธุรกิจเกี่ยวกับมัน จำเป็นต้องส่งไปขายต่างประเทศอย่างเดียวเลยครับ"

"ธุรกิจนี้จะเป็นธุรกิจที่ดึงเงินของต่างประเทศให้ไหลเข้าสู่ประเทศจีนได้"

ซูเจียงกัวได้ยินก็ยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ

"มันทำเงินได้เยอะขึ้นนั้นเชียวเหรอ?"

แม่ของซูข่านไม่อยากจะเชื่อที่ได้ยินเหมือนกัน เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าลูกชายของเธอนั้นจะมีวิธีหาเงินจากต่างประเทศแบบนี้ด้วย

เขาทำเหมือนทุกอย่างมันง่ายไปหมด

"ใช่ครับ"

ซูข่านตอบด้วยรอยยิ้ม

"ผมรู้จักกับสูเจิ้งเหมาแห่งซีงซีกรุ๊ปอยู่ ผมคิดว่าเขาสามารถช่วยผมในการส่งวิกไปขายต่างประเทศได้"

"อะไรนะ!!"

แม่ซูข่านอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"นักธุรกิจจากเซียงเจียงที่รักชาติคนนั้นน่ะเหรอ?"

ซูเจียงกัวก็รู้สึกประหลาดใจและมองไปที่ซูข่าน

ดูเหมือนว่าลูกชายคนนี้จะมีอำนาจมากกว่าที่เขาคิดซะอีก เป็นไปได้ว่าที่หนานจิงอาจจะเป็นธุรกิจบังหน้าก็ได้

บางทีลูกชายของเราอาจจะมีธุรกิจที่ดำเนินการทั่วประเทศไปแล้วโดยที่เราไม่รู้

เมื่อซูเจียงกัวคิดเรื่องพวกนี้แล้ว เขาก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมา