ตอนที่ 287 สิทธิบัตรมูลค่าหลายร้อยล้าน

ใบหน้าที่เย็นชาของหลู่เฉียนซานก็ได้เปลี่ยนเป็นประหลาดใจออกมา เธอเดาไม่ออกว่าซูข่านต้องการสิ่งใดจากที่สั่งให้เธอทำแบบนี้

หลู่เฉียนซานหายใจเข้าลึกๆก่อนจะถามซูข่าน

"เจ้านายแน่ใจใช่ไหมคะว่าจะให้ฉันทำอย่างที่เจ้านายบอก?"

"อืม"

ซูข่านพยักหน้าและพูดต่อด้วยรอยยิ้ม

"ตอนนี้ในช่วงที่ราคาของหุ้นที่ยังไม่ได้สูงมากเราควรจะซื้อคืนให้เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้ เราเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ก็จริงแต่ก็แค่ 50% ไม่ใช่รึไง? มันจะดีกว่าไหมถ้าเราถือหุ้นเยอะกว่านี้?"

ถึงราคาหุ้นจะสูงกว่านี้ 2 เท่าซูข่านก็พร้อมที่จะซื้อเช่นกัน การที่หุ้นของบริษัทอสังหาฯจงฮงมาก็มาจากเงินที่ได้จากการซอร์ดล้วนๆ

ถ้าไม่ได้เงินจากการซอร์ดแล้วซูข่านจะไม่มีปัญญาซื้องั้นเหรอ? ไม่แน่นอน

เขามีเงินเพียงพอที่จะซื้อหุ้นทั้ง 100% ได้เลยด้วยซ้ำ

และยิ่งตอนนี้ช่วงที่หุ้นของตลาดอสังหาฯตก ยิ่งใช้เงินไม่เยอะเลยในการซื้อหุ้นทั้งหมด

นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในแล้วในการซื้อหุ้นของอสังหาฯจงฮงคืน ในอนาคตหากว่าบริษัทสามารถทำกำไรได้ จะได้ไม่ต้องแบ่งกำไรส่วนนี้ให้กับผู้ถือหุ้นคนอื่น

ในบรรดานักลงทุนพวกเขายินดีจะขายหุ้นทั้งหมดในมืออยู่แล้ว ถ้ามีข้อเสนอที่เหมาะๆก็สามารถซื้อหุ้นคืนจากนักลงทุนพวกนี้ได้ทันที

ส่วนเรื่องเงินก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับซูข่านอีกเช่นกัน

นอกเหนือจากอสังหาฯจงฮงแล้วแล้ว ยังคงมีบริษัทอสังหาฯอื่นๆที่เล็งเห็นโอกาสนี้อยู่ด้วย ฉะนั้นจำเป็นต้องเพิ่ม % ในการถือหุ้นขึ้น

จริงๆแล้วทรัพย์สินของบริษัทอสังหาฯจงฮงเองก็มีไม่ใช่น้อยเหมือนกัน พวกเขามีทั้งที่ดินเปล่า ตึกที่ปล่อยเช่า รวมถึงบ้านด้วย

ทรัพย์สินพวกนี้น่าจะได้มาหลังจากที่ฮงเทียนได้เอาบริษัทเอาตลาดหลักทรัพย์แล้ว เขาคงโดนคณะกรรมการผู้ถือหุ้นแนะนำให้ซื้อที่ดินเหล่านี้เอาไว้

ซูข่านยังจำได้ว่าอีกว่าชาติที่แล้วของเขา มีคนจากเซียงเจียงได้ซื้อที่ดินจำนวนมากจากช่วงเวลานี้ ตอนนั้นมีแต่คนบอกว่าเขาต้องเป็นคนโง่แน่ๆที่ซื้อที่ดินมากขนาดนั้นและไม่ขาย

แต่รู้อะไรไหม? ที่ดินที่ซื้อเอาไว้นั้นตกเป็นของลูกชายเขาทั้งหมดก็จริง และลูกชายเขาก็ได้ปล่อยให้ผู้คนมาเช่าที่ดินของเขา ในปีหนึ่งเขาสามารถทำเงินได้ปีละหลายหมื่นล้านโดยไม่ต้องเหนื่อยเลย

"เข้าใจแล้วค่ะ"

หลู่เฉียนซานตอบเสร็จก็นั่งหลังตรงแสดงถึงความเป็นมืออาชีพ

"ต้าเฟย"

"ถ้าทางว่านเซี่ยงกรุ๊ปมีอะไรให้ทำก็จัดการให้เรียบร้อยด้วยล่ะ"

ซูข่านหันไปพูดกับต้าเฟย

"ครับคุณซู"

ต้าเฟยพยักหน้า

หลังจากที่มารายงานข่าวกับซูข่านเสร็จ ทั้งสองคนก็ได้ออกจากบ้านซูข่านไปยังบริษัทของตัวเองทันที

หลู่เฉียนซานได้กลับไปยังบริษัทว่านเซี่ยงและเข้าพูดคุยกับจางหม่านทันที พวกเธอทั้งคู่ได้ใช้เวลาพักใหญ่ในการหารือ สุดท้ายแล้วหลู่เฉียนซานก็ได้นำเงิน 100 ล้านในซื้อลงทุนเพิ่มกับบริษัทอสังหาฯจงฮง

ซึ่งเงินส่วนนี้จะเป็นเงินที่แบ่งเอาไว้ซื้อหุ้นจากผู้ถือหุ้นรายย่อยที่ต้องการขายด้วย

เนื่องจากราคาหุ้นตกลงไปมาก แค่ 100 ล้านก็สามารถซื้อหุ้นที่เหลืออีก 50% ได้แล้ว

ทางด้านต้าเฟยที่บริษัทอสังหาฯจงฮง หลังจากที่เขาได้ข่าวจากหลู่เฉียนซานว่าได้เพิ่มทุน 100 ล้านให้กับเขาแล้ว ต้าเฟยจึงจัดกการประชุมผู้ถือหุ้นทันที

ในห้องประชุมต้าเฟยได้ยื่นข้อเสนอในการซื้อหุ้นคืนจากผู้หุ้นรายย่อย หากว่ามีใครต้องการขาย เขายินดีจะซื้อคืนทั้งหมดด้วยราคาที่สูงกว่าตลาดหุ้น 20%

นโยบายนี้ทำให้คณะกรรมการไม่พอใจอย่างมาก แต่สำหรับผู้ถือหุ้นแล้วนี่ถือเป็นข่าวดีสำหรับพวกเขา ส่วนใหญ่ได้เทขายหุ้นทั้งหมดคืนให้กับต้าเฟย

ในกรณีที่ประธานบริษัทได้เปลี่ยนและไม่มีนโยบายในการกู้ราคาหุ้นกลับคืนนี้ นี่เป็นข้อเสนอที่พิเศษมากๆสำหรับผู้ถือหุ้นรายย่อย พวกเขาต้องการจะขายหุ้นอยู่แล้ว

พวกผู้ถือหุ้นรายย่อยเชื่อว่าทางอสังหาฯจงฮงจะไม่ฟื้นในเร็ววัน อาจจะต้องใช้เวลาอีกสักพักถึงจะกลับมายืนในแนวหน้าของวงการอีกครั้ง ในตอนนั้นผู้ถือหุ้นรายย่อยก็จะอาจจะกลับมาลงทุนอีกครั้ง

แต่กว่าที่พวกนั้นจะกลับมา มูลค่าของบริษัทอสังหาฯจงฮงคงจะไปอยู่ที่ระดับพันล้านแล้ว และทางบริษัทเองก็คงไม่เปิดระดมทุ่มแบ่งหุ้นอีกแน่นอน ในเมื่อมีว่านเซี่ยงกรุ๊ปที่มีเงินหมุนเวียนอยู่หมื่นล้านหนุนหลังอยู่

ต่อมาต้าเฟยก็ได้ให้สัมภาษณ์กับนักข่าวเรื่องเกี่ยวกับอสังหาฯจงฮงทั้งหมด เขาได้บอกว่าทางบริษัทได้เงินทุนก้อนใหม่ในการซื้อหุ้นคืนและยังเหลืออยู่อีกมากในบริษัท

นอกจากนี้แล้วทางบริษัทได้เชื่อว่าราคาหุ้นปัจจุบันนั้นต่ำกว่าจุดที่ควรจะเป็นอย่างมาก นี่เลยเป็นโอกาสอันดีที่จะซื้อหุ้นกลับคืน

และสุดท้ายที่ต้าเฟยได้บอกนักข่าวก็คือ เขาเชื่อว่าอสังหาฯจงฮงจะกลับมาสู่จุดที่ควรเป็นในเร็ววันนี้

เมื่อข่าวได้แพร่กระจายออกไป เชื่อไหมว่าหุ้นของบริษัทได้เพิ่มขึ้นจากเดิมถึง 3%

ก็จริงอยู่ที่ 3% มันดูเป็นตัวเลขเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเองถ้าเทียบจากจุดที่ตกลงมา แต่ต้องรู้อะไรเอาไว้ด้วยนะว่าบริษัทอสังหาฯในเซียงเจียงทั้งหมดไม่มีบริษัทไหนหุ้นเพิ่มขึ้นเลย

ผู้ถือหุ้นรายย่อยบางคนในบริษัทก็เลือกที่จะเก็บหุ้นไว้กับตัวเองก่อน ส่วนรายอื่นที่ขายก็ได้ทำให้ทางว่านเซี่ยงกรุ๊ปถือหุ้นของบริษัทอสังหาฯจงฮงมากขึ้นเรื่อยๆ

จากตอนแรกถืออยู่ 50% จากนั้นก็ได้เพิ่มขึ้นมาจนเป็น 60% และเพิ่มเป็น 70% แถมยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆอีกด้วย

ซูข่านได้ปล่อยให้เรื่องพวกนี้จัดการด้วยตัวของมันเอง ทางด้านหยางไท่เฉียนก็ได้กลับมาที่เซียงเจียงพอดีในช่วงเวลานี้

ซูข่านเลยจัดการส่งข่าวเรียกตัวหยางไท่เฉียนมาคุยทันที ครั้งล่าสุดที่ได้เจอกันหยางไท่เฉียนก็ที่หนานจิงในตอนปีที่แล้ว ระยะเวลาก็ได้ผ่านมาจากตอนนั้นกว่า 6 เดือนแล้ว

ดูเหมือนว่าเขาจะใช้เงินเกือบร้อยล้านหมดแล้ว การกลับมาที่เซียงเจียงของเขาน่าจะเป็นการที่เขาต้องการเงินอัดฉีดเพิ่มจากบริษัทว่านเซี่ยงแน่นอน

หยางไท่เฉียนหลังจากได้รับข่าวว่าซูข่านต้องการพบ เขาก็รีบเดินทางมายังบ้านของซูข่านทันที

ตอนที่เขารู้ข่าวว่าต้องเดินทางมาที่ภูเขาไทปิงนั้น หยางไท่เฉียนก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเหมือนกัน แต่หลังจากได้มาถึงบ้านของซูข่านแล้ว เขาก็รู้สึกตกใจกับภาพที่เห็นหน้าอย่างมาก

สิ่งนี้ไม่ควรจะเรียกว่าบ้านด้วยซ้ำ ดูยังไงมันก็คือคฤหาสน์สุดหรูชัดๆ แถมทำเลที่ตั้งก็อยู่บนภูเขาไทปิงที่ว่ากันว่าวิวสวยที่สุดในเมืองอีกด้วย

"เจ้านายครับ"

เมื่อเดินเข้ามาในบ้านหยางไท่เฉียนก็เห็นซูข่านนั่งอยู่ก็ได้ก้มหัวให้เล็กน้อย

ซูข่านมองดูหยางไท่เฉียนซาน เขาดูเปลี่ยนไปมากจากครั้งแรกที่ได้พบ ตอนนั้นเขาเหมืนกับร่างที่ไร้วิญญาณ แต่ตอนนี้เขาได้กลายเป็นหยางไท่เฉียนคนใหม่แล้ว

"นั่งก่อนสิ"

ซูช่านชี้ไปยังโซฟาข้างๆเขา

"ขอบคุณมากครับเจ้านาย"

หยางไท่เฉียนนั่งลงบนโซฟาก็จริง แต่เขาไม่กล้าที่จะนั่งเต็มก้นของเขา เขามองซ้ายมองขวารอบๆห้องและหันไปมองซูข่าน

ซูข่านมองดูก็เลยพูดด้วยรอยยิ้ม

"ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ ทำตัวตามสบาย"

หยางไท่เฉียนเอามือขึ้นมาเกาที่หัวด้วยความเขินอาย จะไม่ให้เขาเกร็งได้ยังไง ตอนที่เขากลับมาเขาได้ยินข่าวว่าบริษัทว่านเซี่ยงที่เป็นบริษัทแม่ของบริษัทเขาได้เข้าไปเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทอสังหาฯ

ยิ่งไปกว่านั้นการที่เขาได้ใช้เงินไปเกือบ 100 ล้านในการซื้อสิทธิบัตร ทำให้ตอนนี้มือทั้งสองข้างของหยางไท่เฉียนสั่นจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

แถมเจ้านายของเขาที่นั่งอยู่ตอนนี้เหมือนก็ดูยิ่งใหญ่กว่าที่หนานจิงอีก ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนเป็นมดตัวเล็กที่นั่งอยู่ต่อหน้ายักษ์เลย

ซูข่านก็มองไปที่หยางไท่เฉียนด้วยความสงสัย ทำไมเขาต้องกลัวขนาดนี้

หยางไท่เฉียนเลยรวบรวมความกล้าโดยการหยิบเอกสารในกระเป๋าและยื่นให้กับซูข่าน

"เจ้านายครับ นี่คือรายการสิทธิบัตรที่ผมไปซื้อมาจากยุโรป โดยใช้เงินไปเกือบ 100 ล้านครับ"

ซูข่านเห็นท่าทางที่เกร็งอย่างมากของหยางไท่เฉียนก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเอกสารของหยางไท่เฉียนมาดู

นี่มัน…