ตอนที่ 258 จุดประสงค์ของเฒ่าหลี่

ภาพของเสี่ยวผิงในวันนั้นได้ลอยเข้ามาในหัวของซูข่านทันที ซูข่านจำได้ดีว่าเสี่ยวผิงเองโดนเฒ่าหลี่หลอกให้ทำอะไรบ้าง

รอยยิ้มที่กำลังยิ้มเยาะพร้อมกับสายตาของเฒ่าหลี่ ทำให้ซูข่านกลอกตามองบนอย่างช่วยไม่ได้

"เฒ่าหลี่อยู่เฉยๆดีกว่า อย่าหาเรื่องใส่ตัวเองเลย"

"ฮี่ๆ"

เฒ่าหลี่หัวเราะในลำคอตัวเองอย่างสะใจ

ซูข่านจ้องมองที่เฒ่าหลี่ก่อนจะวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะ คำพูดของเฒ่าหลี่ทำให้ซูข่านหมดอารมณ์จิบชาแล้ว

"ชิงชิงมาดูห้องนี้สิ มันดีมากเลย"

เสียงของหลี่ชิงเยว่ดังขึ้น

"ฉันได้ยินมาว่าบ้านของพี่สามตอนแรกเอาไว้อยู่สำหรับ 20 คนเลยแน่ะ"

เสียงจ้าวชิงชิงดังขึ้นมาเช่นกัน จากนั้นก็เป็นเสียงของผู้หญิงทั้ง 3 คนที่กำลังคุยกันอยู่ในห้อง

ซูข่านหันไปมองเฒ่าหลี่ที่กำลังครุ่นคิดอะไรสักอย่างอยู่ ซูข่านเลยพูดดักเฒ่าหลี่ไว้ก่อน

"หยุดความคิดของเฒ่าหลี่เดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่ต้องมาวางแผนอะไรกับสาวๆพวกนี้เลย"

เฒ่าหลี่เองก็ส่ายหัวเล็กน้อยด้วยความสุข จากนั้นเสียงเปิดประตูหน้าบ้านของซูข่านก็ได้ดังขึ้น

จากนั้นซูข่านก็เห็นร่างของซงหมิงเจียงเดินนำเข้ามา ตามมาด้วยชายอีกหนึ่งคนข้างๆ

ซูข่านมองดูแล้วก็หันไปคุยกับเฒ่าหลี่

"เฒ่าหลี่ช่วยดูคนที่มากับหมิงเจียงให้ฉันหน่อย"

ตอนแรกซูข่านก็ไม่ได้กะจะให้เฒ่าหลี่ต้องมาดูช่างไม้คนใหม่อะไรนี่หรอก ตัวของเฒ่าหลี่เองสนใจแต่พวกของเก่าหรือของโบราณอะไรพวกนั้นอยู่แล้ว

แต่หลังจากที่เฒ่าหลี่ได้ยินว่าจะมีช่างไม้มาดูเขาจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ ซูข่านเลยว่าจะให้เฒ่าหลี่นั่งฟังการพูดคุยกับช่างไม้คนนี้ด้วย

"ผมตั้งใจจะมาดูอยู่แล้ว ไม่อย่างงั้นผมไม่ออกมาจากห้องลับหรอก"

เฒ่าหลี่พูดแสดงถึงจุดประสงค์ของเขา

"งั้นก็ดีสิ ฮ่าๆๆ"

ซูข่านหัวเราะเล็กน้อย

"ไม่ใช่ว่าเฒ่าหลี่ต้องการจะหาเพื่อนหรอกเหรอ?"

ซูข่านพูดด้วยรอยยิ้ม

"เอ่อ!"

เฒ่าหลี่ชะงักและไม่ได้ตอบโต้อะไรซูข่าน เขาได้แต่มองไปยังซงหมิงเจียงและผู้ชายอีกคนที่เดินเข้ามา

ซงหมิงเจียงได้เดินถึงที่ซูข่านอย่างรวดเร็ว ชายที่อยู่ด้านหลังของซงหมิงเจียงมีผิวสีเข้ม ร่างกายผอมบางและสวมเสื้อตัวใหญ่ อายุก็น่าจะใกล้เคียงกับซงหมิงเจียง

ชายที่อยู่ข้างหลังของซงหมิงเจียงก็มองซ้ายมองขวาด้วยท่าทางที่ลนลาน เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกเครียดเล็กน้อยที่ได้มาอยู่ตรงนี้

แต่ดูจากหน้าตาของเขาแล้วดูท่าทางจะเป็นคนที่ซื่อๆ ดูไปดูมาก็คล้ายกับซงหมิงเจียงอยู่เล็กน้อย ถ้าหากว่าซงหมิงเจียงทำนาตั้งแต่เด็กก็น่าจะเป็นเหมือนกับชายคนนี้เช่นกัน

ซูข่านพยายามมองชายคนนี้หัวจรดเท้า ซงหมิงเจียงเห็นซูข่านมองยังผู้ชายข้างๆเขาก็มีท่าทางที่ร้อนใจเล็กน้อย

"พี่สามครับ"

ซงหมิงเจียงรีบพูดขึ้นมาเพื่อให้สถานการณ์ดีขึ้น

จากนั้นเขาก็เอื้อมมือไปดึงชายที่อยู่ข้างหลังออกมาและพูดกับชายคนนั้น

"คนๆคือพี่สามที่ฉันบอก รีบทักทายสิ"

"สะ สะ สวัสดีครับ"

ชายคนดังกล่าวพูดด้วยติดอ่างด้วยอาการประหม่า

ซงหมิงเจียงเองก็รู้สึกสิ้นหวังในตัวชายที่เขาพามาด้วยมาก ซงหมิงเจียงไม่คิดมาก่อนเลยว่าชายคนนี้จะขี้กลัวขนาดนี้

ก็ไม่แปลกที่ชายคนนี้จะอาการขี้กลัว การที่คนเราทำงานอยู่ในไร่นามาเป็นสิบๆปี ถ้าได้เจอกับบ้าน อาคาร ถนน ในเมืองก็มักจะมีอาการแบบนี้ทุกคน

ขนาดในหนานจิงยังไม่ใช่เมืองที่มีตึกสูงมากก็เถอะ ถ้าไปที่เซียงเจียงหรือต่างประเทศอาจจะช็อคตายเลยก็ได้

ตอนนี้ซงหมิงเจียงเองก็ทำอะไรไม่ถูกแล้ว

คนที่ซงหมิงเจียงพามาหลังจากพูดจบ สายตาของเขาก็เต็มไปด้วยความกลัว มือของเขาเองก็ดูสั่นเล็กน้อย

"ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ ทำตัวตามสบายๆเถอะ"

ซูข่านมองดูทุกอย่างที่เกิดขึ้นและพูดอย่างใจเย็น เขาเคยเห็นคนแบบนี้มาก่อนแล้ว ไม่แปลกหรอกที่เขาจะรู้สึกประหม่า

"ที่หมู่บ้านนายทำงานเป็นช่างไม้เหรอ? ชื่ออะไรล่ะ?"

ซูข่านถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ

เฒ่าหลี่เองก็ตั้งใจฟังคำตอบเช่นกัน เขาอยากรู้เกี่ยวกับตัวตนของชายคนนี้โดยเฉพาะตัวตนของช่างไม้เนี่ยแหละ

หากว่าเขาเป็นช่างไม้ที่มีฝืมือดีจริง บางทีเขาอาจะ…

"เอ่อใช่ครับ..ผมเจิงฮัวเฉียงครับ"

"เจิงฮัวเฉียง?"

ซูข่านทวนชื่อของเจิงฮัวเฉียงอีกครั้งก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มว่า

"นายเป็นช่างไม้ใช่ไหม?"

"นายรู้ใช่ไหมว่าต้องไปทำอะไรบ้าง?"

เจิงฮัวเฉียงรีบตอบอย่างรวดเร็ว

"พี่สามครับ ถึงตัวผมจะทำไร่ไถ่นาก็จริงแต่ฝืมือเรื่องไม้ของผมนั้นดีกว่าการทำนามาก ไม่ว่าจะเป็นงานไม้อะไรผมก็สามารถทำได้หมด เดือยไม้เองผมก็ทำได้"

จู่ๆท่าทางของเจิงฮัวเฉียงก็เปลี่ยนไป ซูข่านเองก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เขาไม่คิดเลยว่าเจิงฮัวเฉียงจะพูดมากขนาดนี้ แล้วเขายังรู้จักกับเดือยไม้อีก มันบ่งบอกได้เลยว่าเขานั้นเป็นช่างไม้จริงๆ

จริงๆพวกนักวิชาการหรือคนเก่งๆก็มักจะมีท่าทางแบบเจิงฮัวเฉียงซะเยอะ

การพูดคุยกับคนนั้นอาจจะทำได้ไม่ดีสักเท่าไหร่ แต่ถ้าเป็นเรื่องงานเมื่อไหร่จะเปลี่ยนจากคนหนึ่งไปเป็นอีกคนได้ทันทีเลย เจิงฮัวเฉียงควรจะได้เรียนพวกวิศวกรรมเป็นอย่างมาก เชื่อได้เลยว่าเขาจะต้องทำมันได้ดีอย่างแน่นอน

ซูข่านสังเกตเห็นถุงผ้าที่เจิงฮัวเฉียงถือมาด้วย มันดูมีอะไรบางอย่างใส่อยู่ข้างในนั้น

"นายได้เอางานฝืมือของนายมาด้วยใช่ไหม? เอาออกมาให้ฉันดูหน่อย"

ซูข่านชี้ที่ถุงพร้อมพูดกับเจิงฮัวเฉียง

"ครับ"

เจิงฮัวเฉียงตอบช้าๆ

"ไหนๆขอดูฝืมือช่างไม้คนนี้หน่อย"

เฒ่าหลี่พูดด้วยความคาดหวัง