บทที่ 202 - ต้องตายทั้งหมด! ไม่มีข้อต่อรอง!

บทที่ 202 - ต้องตายทั้งหมด! ไม่มีข้อต่อรอง!

จบเห่แล้ว!

รู้งี้ไม่น่าทำเลย!

ผู้ใช้ทุกคนที่ถูกเรียกชื่อ ต่างก็รู้สึกเสียใจและสำนึกผิดอย่างสุดซึ้ง เทียบเท่ากับความตื่นเต้นตอนที่กดโหวตลงทัณฑ์ในตอนแรก

เถ้าแก่ซูไม่เพียงแต่เคลียร์ด่านออกมาได้สำเร็จ แต่ยังกุมข้อมูลของคนที่โหวตเอาไว้อีก เรื่องแบบนี้ใครมันจะไปตรัสรู้ได้ล่ะ?!

คนที่ถูกเรียกชื่อส่วนใหญ่ต่างตกตะลึง, หวาดผวา, กัดฟันเงียบ และบางคนก็มีแววตาเคียดแค้น

สำหรับคนบางคน เมื่อเผชิญหน้ากับผลประโยชน์มหาศาล พวกเขาก็ยากที่จะยอมรับความพ่ายแพ้ตามกติกาได้

และเมื่อต้องเผชิญกับวิกฤตความเป็นความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา พวกเขาก็ไม่มีเวลามานั่งเสียใจกับอดีต ได้แต่พยายามคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ให้แน่นที่สุด

อย่างเช่นตอนนี้ ตอนที่ซูเหยี่ยนเพิ่งจะประกาศรายชื่อไปได้ไม่ถึงสองร้อยคน ก็มีผู้ใช้คนหนึ่งทนไม่ไหวต้องเสนอหน้าออกมา

จางนาน่า: "@ซูเหยี่ยน เถ้าแก่ซู! ขอโทษค่ะ! ก่อนหน้านี้ฉันทำผิดไปแล้ว ฉันเป็นแค่หน้าใหม่ที่เพิ่งมาถึงที่นี่ เลยไม่ค่อยรู้ประสีประสา ตอนแรกฉันไม่รู้จริงๆ ค่ะว่าคุณเป็นพ่อพระใจบุญขนาดไหน"

จางนาน่า: "ฉันเพิ่งมาเห็นที่ทุกคนช่วยกันรณรงค์ก็ตอนที่กดโหวตไปแล้ว ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะ หวังว่าเถ้าแก่ซูจะให้โอกาสฉันสักครั้ง ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ"

มาขอร้องอ้อนวอน

แต่ฟังดูแล้วไม่เห็นจะรู้สึกผิดตรงไหนเลย

ซูเหยี่ยนเหลือบมอง แล้วพิมพ์สวนกลับไปพร้อมรอยยิ้มเยาะ: "นี่คือเหตุผลที่เธอโหวตตั้ง 8 ครั้งงั้นเหรอ? ฉันโดนโหวตแกล้งไปทั้งหมดแค่สิบครั้ง แต่เธอมีส่วนร่วมไปซะแปดครั้ง นี่เรียกว่าไม่ได้ตั้งใจเหรอ?"

"ฉัน...!"

จางนาน่าเห็นว่าเนียนต่อไปไม่รอด เลยกัดฟันพิมพ์ตอบ: "@ซูเหยี่ยน ฉันรู้กติกาดีค่ะ! ฉันยินดีจ่ายเงินซื้อชีวิต เถ้าแก่ซูต้องการเท่าไหร่บอกมาได้เลย ฉันให้ได้หมด! แม้แต่ตัวฉันเองก็ให้ได้ค่ะ!"

ซูเหยี่ยน: "ใครบอกเธอว่าจ่ายเงินแล้วจะรอด?"

จางนาน่าดีใจรีบตอบ: "ก็พวกรุ่นพี่ที่นี่ไงคะ พวกเขาเล่าวีรกรรมของเถ้าแก่ซูให้ฟังเยอะแยะเลย บอกว่าเถ้าแก่ซูใจกว้างและมีวิสัยทัศน์สุดๆ ก่อนหน้านี้ก็เคยมีคนเผลอล่วงเกินเถ้าแก่ซู แต่ขอแค่ยอมจ่ายเงินก็รอดชีวิตมาได้..."

ซูเหยี่ยน: "อ้อ... ฉันเข้าใจล่ะ ความหมายของเธอคือ: ขอแค่มีเงินมาประเคนให้ ใครจะมาขี้รดหัวฉันยังไงก็ได้ งั้นสิ?"

จางนาน่าถึงกับอึ้ง ไปไม่เป็นเลยทีเดียว

ซูเหยี่ยน: "แล้วคนอื่นๆ ล่ะ? คิดแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า? ใครมีเงินมาให้ ก็มีสิทธิ์เอามีดมาแทงข้างหลังฉันได้งั้นเหรอ?"

ทั้งช่องแชตเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าพิมพ์อะไรออกมาเลย

ผู้ใช้บางคนก็แอบคิดแบบนั้นจริงๆ เพราะเหตุการณ์ตอนที่สามยอดฝีมือรุมล้อม ทำให้พวกเขาเข้าใจไปเองว่าซูเหยี่ยนคุยง่าย ขอแค่ยอมจ่ายหนักๆ ก็คงไม่มีอันตรายถึงชีวิตหรอกมั้ง

นี่คือการยอมรับและชื่นชมในความใจบุญของซูเหยี่ยนก็จริง แต่มันก็แฝงความดูถูกดูแคลนอยู่ในทีด้วย

ก็แค่เรื่องที่ใช้เงินแก้ปัญหาได้ เรื่องที่ใช้เงินฟาดหัวได้ มันจะไปเรียกว่าเรื่องใหญ่ได้ยังไง?

"วันนี้ฉันขอพูดกติกาให้ชัดเจนไปเลยละกัน"

ซูเหยี่ยนพิมพ์พร้อมกับยิ้มเย็น ประกาศอย่างเรียบเฉย: "ใครจะซื้อชีวิตได้ ซื้อยังไง ซื้อได้หรือเปล่า... ทุกอย่างขึ้นอยู่กับฉัน ไม่ใช่พวกแก!"

"ถ้าฉันอารมณ์ดี ฉันก็อาจจะยอมให้เอาเงินมาฟาดหัวซื้อชีวิตได้"

"แต่ถ้าฉันอารมณ์ไม่ดี ต่อให้เอาการ์ด UR มาประเคนให้ ก็แลกชีวิตไม่ได้!"

ซูเหยี่ยนเว้นจังหวะ แล้วพิมพ์ต่อ: "แล้วบังเอิญว่าตอนนี้... ฉันกำลังอารมณ์ไม่ค่อยดีซะด้วยสิ"

"คนที่มีชื่ออยู่ในลิสต์นี้ ต้องตายทั้งหมด! ไม่มีข้อต่อรอง!"

ท่าทีของซูเหยี่ยนเด็ดขาดมาก ไม่มีพื้นที่ให้เจรจา!

เขาสังเกตเห็นมาตั้งนานแล้ว ว่าผู้ใช้บางคนเริ่มจะลามปาม ได้คืบจะเอาศอก ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา

ในเมื่อเป็นแบบนี้ คนพวกนี้ก็ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด!

ถ้าวันนี้ขืนปล่อยพวกนี้ไป ผู้ใช้ทุกคนที่นี่ก็จะจำฝังใจว่า: ขอแค่มีเงิน จะทำตัวส้นตีนใส่ซูเหยี่ยนยังไงก็ไม่มีปัญหา!

ขอแค่มีเงินมาประเคน ซูเหยี่ยนก็ไม่ถือสาหาความ

เผลอๆ แค่พิมพ์เลียแข้งเลียขาสักสองสามประโยค ซูเหยี่ยนที่เก่งกาจขนาดนี้ก็ต้องมาเป็นเดอะแบกให้พวกเราในรอบคัดออกอีก!

แบบนี้มันตรรกะของพวกเห็นแก่ตัว หน้าไหว้หลังหลอกชัดๆ!

ซูเหยี่ยนทนเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรอก ยังไงก็ต้องเชือดให้เหี้ยน!

พอท่าทีเด็ดขาดของเขาถูกประกาศออกไป ผู้ใช้หลังจอหลายคนก็ถึงกับสูดปาก รู้สึกตัวแล้วว่าที่ผ่านมาตัวเองประเมินซูเหยี่ยนผิดไปถนัด

ผู้ชายที่ดูเป็นมิตรและประนีประนอมขนาดนี้ เวลาบทจะโหดก็ล้างบางได้เหมือนกัน

บางคนก็รู้สึกเสียวสันหลัง นั่งเงียบเป็นเป่าสาก แต่คนที่สิ้นหวังที่สุดก็คือพวกที่มีชื่ออยู่ในลิสต์นั่นแหละ

จางนาน่ากัดฟันกรอด: "@ซูเหยี่ยน นี่แปลว่าตกลงกันไม่ได้แล้วใช่ไหม! อุตส่าห์มีแต่คนอวยคุณซะดิบดี ที่คุณทำแบบนี้ มันต่างอะไรกับพวกยอดฝีมือที่รังแกคนอ่อนแอล่ะ!"

จางนาน่า: "แถมฉันยังเป็นผู้หญิงนะ คุณก็ผ่านด่านมาได้แล้ว ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ทำไมต้องมาคิดเล็กคิดน้อยกับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉันด้วยล่ะ?!"

[ประกาศ: ผู้ใช้ "ซูเหยี่ยน" ประจำช่องนี้ ใช้เหรียญโลหิต 200,000 เหรียญ บังคับผู้ใช้ "จางนาน่า" ให้เข้าร่วมการจัดทีม]

"โพละ!"

เสียงระเบิดดังสนั่นมาจากนอกหน้าต่าง

หลัวต้าซานเช็ดเลือดที่เปื้อนมือ พลางหันไปเตือนชีเค่อที่ยังยืนงงอยู่: "ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ? พาคนมาถูพื้นสิวะ ไม่เห็นหรือไงว่าเลือดสาดเต็มไปหมดแล้วเนี่ย?"

"อ้อ! ครับๆ!" ชีเค่อได้สติ รีบพาพวกทีมเลขามาช่วยกันเช็ดพื้น

แต่ในใจเขาก็ยังแอบงง: "เมื่อกี้มีผู้หญิงโผล่มาเหรอ? หรือผู้ชายหว่า? ลูกพี่ต้าซานฆ่าไวเกิ๊น..."

"ซูเหยี่ยน!!"

ในช่องแชต มีผู้ใช้ออกมาพิมพ์อีก ทั้งพยายามเกลี้ยกล่อมและข่มขู่: "คุณจะมาคิดเล็กคิดน้อยกับพวกหน้าใหม่อย่างพวกเราทำไม คนเรามันก็ต้องมีทำผิดพลาดกันบ้าง ทำไมต้องบีบคั้นกันขนาดนี้ด้วย? ถ้าคุณฆ่าล้างบางขนาดนี้ ไม่กลัวว่าคนอื่นจะมองคุณแย่เหรอ? ไม่กลัวว่าคนที่นี่จะเกลียดชังคุณเหรอ?"

"ฉันก็เคยได้ยินเรื่องราวของคุณมาบ้าง ฉันรู้ว่าต่อให้คุณจะรวยล้นฟ้าแค่ไหน ก็คงไม่มีทางฆ่าทุกคนที่นี่ได้หมดหรอก สู้ถอยกันคนละก้าว มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกัน ไว้ชีวิตคนได้บุญมหาศาล แถมยังได้ชื่อเสียงดีๆ ด้วย แบบนี้ไม่ดีกว่าเหรอ?"

"ถ้าคุณฆ่าคนเยอะเกินไป วันหน้าใครจะกล้าทำธุรกิจด้วย ใครจะให้ความเคารพคุณอีกล่ะ"

คำพูดเกลี้ยกล่อมพวกนี้ ทำเอาซูเหยี่ยนถึงกับหลุดขำ: "เห็นว่าชื่อเสียงฉันดี เลยคิดว่าฉันแคร์เรื่องพวกนี้มากงั้นสิ?"

"ขอโทษทีนะ พอดีว่าฉันไม่ใช่พวกยึดติดกับชื่อเสียงอะไรเทือกนั้นหรอก"

ซูเหยี่ยนยกมือขึ้น กดหน้าจออย่างรวดเร็ว

[ประกาศ: ผู้ใช้ "ซูเหยี่ยน" ประจำช่องนี้ ใช้เหรียญโลหิต 200,000 เหรียญ บังคับผู้ใช้ "จ้าวเฉียงกัง" ให้เข้าร่วมการจัดทีม]

ชื่อเสียงดีๆ มันก็แค่สิ่งที่คนเขาเอาไปพูดกันปากต่อปาก ไม่ใช่เป้าหมายที่ซูเหยี่ยนไขว่คว้าสักหน่อย

เอาเรื่องพรรค์นี้มาขู่ซูเหยี่ยน สำหรับเขาแล้ว มันไม่มีค่าเท่าเหรียญโลหิตไม่กี่แสนด้วยซ้ำ

"โพละ!"

เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง หลัวต้าซานชะโงกหน้าเข้ามาทางหน้าต่างอย่างตื่นเต้น พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง: "เร็วๆๆ! เจ้านาย จัดมาอีกสักสองสามคนดิ!"

ซูเหยี่ยนเบ้ปาก ไอ้โล้นนี่ฆ่าคนจนเพลินเลยนะ

หลังจากฆ่าคนที่สองเสร็จ ซูเหยี่ยนก็ก้มมองรายชื่อ แล้วประกาศต่อ

เขาไม่ได้ฆ่าเรียงตัวรวดเดียว แต่จงใจกดดันให้คนพวกนั้นต้องทนรอความตายอย่างสิ้นหวัง

ตอนนั้นพวกแกรู้สึกสะใจแค่ไหนตอนที่กดโหวตทรมานคนอื่น ตอนนี้ก็จงรับรสชาติแบบเดียวกันไปซะเถอะ

แต่การกระทำของซูเหยี่ยน ก็ทำให้ผู้ใช้บางคนเกิดข้อสงสัย บางคนเริ่มจะคำนวณการกระทำของซูเหยี่ยนเงียบๆ

ไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่รายชื่อที่ซูเหยี่ยนประกาศออกมา อย่างต่ำๆ ก็มีหลักพันคนแล้ว... ถึงส่วนใหญ่จะเป็นพวกหน้าใหม่ที่ไม่ยอมฟังคำเตือนก็เถอะ แต่ถ้าจะฆ่าคนพวกนี้ให้หมดเกลี้ยง อย่างน้อยก็ต้องผลาญเหรียญโลหิตเป็นสิบๆ ล้านเลยนะ?

ต่อให้เถ้าแก่ซูจะรวยจริง แต่การทุ่มเงินหลายสิบล้านเหรียญโลหิตเพื่อฆ่าคนระบายอารมณ์ มันดูขาดทุนย่อยยับเกินไปหน่อย

ยิ่งไปกว่านั้น เถ้าแก่ซูเพิ่งจะออกมาจากช่องหมู่ดาวเปล่งประกายหมาดๆ คงไม่มีเหรียญโลหิตตุนไว้เยอะขนาดนั้นหรอก

แล้วประเด็นคือ ซูเหยี่ยนดันทำตัวแข็งกร้าว ไม่ยอมใจอ่อน แถมทุกคนก็ไม่ได้โง่พอจะเดินไปให้ซูเหยี่ยนฆ่าถึงที่ นั่นแปลว่าทุกครั้งที่ซูเหยี่ยนจะฆ่าใคร เขาต้องยอมจ่าย 200,000 เหรียญโลหิตเป็นค่าผ่านทาง

กฎของระบบมันเป็นแบบนี้มาตลอด ต้นทุนในการฆ่าคนมันไม่ใช่น้อยๆ เลย

ผู้ใช้กลุ่มเล็กๆ เริ่มมองเห็นจุดอ่อนตรงนี้ เลยตั้งตารอดูซูเหยี่ยนหน้าแตก ส่วนพวกหน้าใหม่บางคนก็เริ่มจะฉุกคิดได้ เลยยิ่งหุบปากเงียบกริบ

พวกเขากำลังพนัน: พนันว่าเหรียญโลหิตของซูเหยี่ยนจะไม่พอ แล้วตัวเองก็จะรอด!

และตอนนี้ ใครก็ตามที่แกว่งเท้าหาเสี้ยนออกมาพิมพ์ท้าทาย ต่อให้จะเป็นการคุกเข่าร้องขอชีวิต ก็ต้องโดนเชือดเป็นรายแรกๆ แน่นอน

ขอแค่อมพะนำเงียบๆ ไว้ ขอแค่เหรียญโลหิตของซูเหยี่ยนหมด รอบนี้ก็รอดตัวแล้ว!

ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งช่องแชตเงียบสนิท มีเพียงข้อความขานชื่อของซูเหยี่ยนเด้งขึ้นมาเรื่อยๆ ทุกคนต่างจับตามองเรื่องนี้ เพื่อรอดูว่าซูเหยี่ยนจะลงเอยยังไง

ทันใดนั้นเอง

หลี่ต้าลี่ก็โผล่มาขัดจังหวะการประกาศชื่อของซูเหยี่ยน: "@ซูเหยี่ยน เงินนายไม่พอใช่ไหมล่ะ?"

ซูเหยี่ยน: "หมายถึงเหรียญโลหิตน่ะเหรอ?"

หลี่ต้าลี่: "ใช่ รายชื่อยาวเป็นหางว่าวขนาดนี้ นายคงเหมาหมดไม่ไหวหรอก ดูทรงแล้วคงเหลือเงินไม่เยอะแล้วสิ"

ซูเหยี่ยน: "ก็จริง เหลือแค่ล้านสองล้านเอง"

คำพูดของซูเหยี่ยน ทำเอาผู้ใช้ที่แอบโหวตหลายคนตาเป็นประกาย ถอนหายใจอย่างโล่งอก

พนันถูกจริงๆ ด้วย!

ถ้าเขามีเงินแค่นี้จริงๆ ก็คงทำได้แค่ฆ่าคนระบายอารมณ์ไปไม่กี่คนเท่านั้นแหละ

แต่ยังไม่ทันที่คนพวกนี้จะได้ฉลอง หลี่ต้าลี่ก็พิมพ์ต่อ

หลี่ต้าลี่: "ให้ฉันช่วยไหมล่ะ? แน่นอนว่า ต้องมีค่าเหนื่อยนะ"

ซูเหยี่ยน: "นายอยากได้อะไร?"

หลี่ต้าลี่: "บอกตามตรงนะ รถคันสีดำคันใหญ่ของนาย ฉันว่ามันดูเท่ดีว่ะ"

โอ้โห~ เจ้าลูกอ๊อดเล็งรถฐานทัพไว้แล้วสินะ!

หลี่ต้าลี่คำนวณไว้แล้วว่าซูเหยี่ยนเงินไม่พอ เลยเสนอตัวเข้ามาทำธุรกิจด้วย

ซูเหยี่ยนไม่ได้รังเกียจอะไร ก็ธุรกิจแฟร์ๆ นี่นา

แค่การอัปเกรดยานพาหนะ มันก็ใช้แค่พลังงานควอนตั้มนั่นแหละ

แล้วเผอิญว่า ตอนนี้ซูเหยี่ยนดันมีพลังงานตุนไว้เพียบเลย ถ้าตีเป็นมูลค่าเหรียญโลหิต ก็ปาเข้าไปร้อยสองร้อยล้านนู่น