ตอนที่ 218 ให้โอกาส

ความประทับใจในตัวชูเฟิงของซูข่านมีเพิ่มขึ้นมาก เจ้าเด็กน้อยคนนี้ให้ความสำคัญกับครอบครัวที่ตัวเองมีอยู่ด้วย

ตอนวันตรุษจีน เขาก็ได้แบ่งประทัดให้กับพวกเด็กๆในซอย ทั้งๆทีเขาเลือกที่เก็บไว้เล่นเองก็ยังได้

เด็กคนนี้มีความคิดที่โตกว่าผู้ใหญ่บางคนซะอีก

ชูเฟิงถือขนมปังอยู่และพูดด้วยรอยยิ้ม

"น้องสาวของผมเรียนเก่งกว่าผมมาก เธอสอบได้ที่หนึ่งตลอดเลย ผมเลยตัดสินใจไม่ไปโรงเรียนแล้วเพื่อสนับสนุนให้เธอได้เต็มที่"

เมื่อได้ยินชูเฟิงเล่าจบ ซูข่านก็คิดว่าตัวของเขานั้นได้คิดผิดไป ตอนแรกเขาคิดว่าเด็กคนนี้ไม่ไปโรงเรียนเพราะขี้เกียจเรียนเท่านั้น ไม่ก็อยากมาทำงานเพื่อหาเงินเร็วๆ

แต่เบื้องหลังของเด็กคนนี้มันเจ็บปวดอยู่ไม่ใช่น้อย การศึกษาภาคบังคับของรัฐบาลทำให้บางครอบครัวลำบากไม่ใช่เล่น

ไม่แปลกใจที่ทำไมย่าของเขาถึงได้มาทุบตีชูเฟิงจนบาดเจ็บขนาดนี้

แต่ความคิดของชูเฟิงดูเป็นผู้ใหญ่มากๆ

"กินไปเถอะ เดี๋ยวฉันให้คนไปซื้อมาให้อีก"

ซูข่านเอามือวางไปที่หัวของชูเฟิงและลูบเบาๆ

"ขอบคุณครับพี่ซูข่าน"

ชูเฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม

"ง่ำๆ กร้วบๆ"

ชูเฟิงเริ่มกัดขนมปังอย่างรวดเร็วด้วยความหิว ซูข่านเดาว่าหลังจากถูกย่าตีไปเมื่อคืน เธอคงจะโกรธจนไม่ได้ทำอาหารเช้าให้เขากิน เธอคงคิดว่าการทำให้เขาหิวแล้วเขาจะยอมแพ้และไปโรงเรียนในที่สุด

ย่าและปู่ของเขาดูเป็นห่วงชูเฟิงไม่ใช่เล่น พวกเขาต้องการให้หลานคนนี้ไปโรงเรียนน่าดู ไม่อย่างงั้นพวกเขาจะยอมเสียค่าเทอมให้พวกเขาทำไมกัน

ส่วนเด็กคนนี้ก็ร้ายไม่เบา แม้เมื่อคืนจะโดนมาหนักหนาสาหัสแค่ไหน แต่เขาก็ไม่คืนคำพูดของตัวเองสักคำเดียว เขาไม่ยอมให้ย่าหยุดตีด้วยซ้ำ

"หมิงเจียง"

ซูข่านตะโกนไปทางซงหมิงเจียงที่กำลังฝึกมีดบินอยู่ในสวน

"ครับพี่สาม"

ซงหมิงเจียงรีบวิ่งออกมาหาซูข่านอย่างรวดเร็ว

"นายไปซื้อขนมปังกับผลไม้มาหน่อย"

ซูข่านพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับยื่นเงินให้กับซงหมิงเจียง

"ครับพี่สาม"

ซงหมิงเจียงรับเงินและเดินออกไป ในเวลาเช้าๆแบบนี้ยังคงมีร้านแผงลอยขายของกินอยู่ ยังไม่โดนเทศกิจไล่เหมือนหมูเหมือนหมา มีแผงลอยขายอาหารเกือบทั่วทุกมุมของซอย

"พี่ซูข่าน"

ชูเฟิงมองไปยังแผ่นหลังของซงหมิงเจียงที่กำลังจากไป เขามองด้วยสายที่มีความอิจฉาา

"พี่หมิงเจียงทำงานให้กับพี่ใช่ไหมครับ เขาเป็นคนคุ้มกันให้กับพี่"

"คนคุ้มกันอะไร?"

ซูข่านกลอกตา เด็กคนนี้รู้ทุกอย่างเลย

"ผมเคยเห็นพี่หมิงเจียงปามีดที่หน้าบ้านของพี่ด้วย เขาปาเขาเป้าทุกอันเลย"

ชูเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น

"ไม่!! นายกลับไปโรงเรียนเถอะ"

ซูข่านเอามือวางบนหัวของชูเฟิงและตบเบาๆ เด็กคนนี้ยังไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก หากว่าเขาถูกหลอกให้กับเหมืองถ่านหินตอนเหนือของประเทศ เขาก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาคงจะทำงานขุดถ่านหินไปวันๆ ตอนนี้เขายังเป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น

"ผมอยากหาเงิน ผมอยากซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้น้องสาวของผม ผมอยากซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้กับปู่และย่า ผมไม่อยากไปโรงเรียนแล้ว"

ชูเฟิงกัดฟันและพูดด้วยสายตาที่จริงจัง

ซูข่านมองดูใบหน้าที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของชูเฟิง สายตาของเขาดูมุ่งมั่นมากๆ

"นี่ครับพี่สาม ขนมปังกับผลไม้"

จากนั้นซงหมิงเจียงก็เดินกลับมาพร้อมกับขนมปัง 2-3 อันและผลไม้นิดหน่อย

"เอาไป"

ซูข่านหยิบของจากซงหมิงเจียงและยื่นให้กับชูเฟิง

"ขอบคุณพี่ครับซูข่าน"

ชูเฟิงตอบด้วยรอยยิ้ม ใบหน้าของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข

"เอาของพวกนี้กลับไปให้น้องสาวนายซะ แล้วก็ไปโรงเรียนตามที่ย่านายบอกเถอะ"

ซูข่านตบไหล่ของชูเฟิง จากนั้นเขาก็ยืนขึ้นและเดินกลับเข้าบ้าน

"พี่ซูข่าน ผมจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด"

ชูเฟิงตะโกนใส่หลังของซูข่าน

ซูข่านได้ยินก็ยิ้มเล็กน้อยและส่ายหัวเบาๆ เด็กคนนี้ไม่ยอมฟังอะไรเขาเลย

และในช่วงเวลาที่ผ่านมาชูเฟิงก็ไม่ยอมแพ้จริงๆ เขามาที่หน้าบ้านของซูข่านทุกวันในตอนเช้า เขาจะยืนอยู่ที่หน้าบ้านโดยไม่ไปไหนเลย พอถึงตอนเที่ยงก็วิ่งออกไปที่ไหนสักแห่ง

จากนั้นเขาก็วิ่งกลับมายืนที่เดิมจนถึงตอนเย็น แล้วเขาก็วิ่งกลับบ้าน และวันรุ่งขึ้นก็มาทำแบบเดิมอีก

หลายต่อหลายวันที่ชูเฟิงทำแบบนี้ เหมือนกับเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาไปแล้ว

แม้แต่ซงหมิงเจียงยังคงทึ่งกับความมุ่งมั่นของเด็กน้อยคนนี้

"พี่สามครับ ลูกหมีนั่นมาอีกแล้ว"

ซงหมิงเจียงได้ตั้งฉายาลูกหมีให้กับชูเฟิง เขาเห็นว่าชูเฟิงเป็นเด็กที่มีอดทนในการทำสิ่งเดิมได้ทุกวี่ทุกวัน

"เฮ้อ"

ซูข่านถอนหายใจขณะนั่งพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรดของเขา

"เรียกเขาเข้ามา"

ผ่านไปหลายวันแล้ว แต่ชูเฟิงก็ยังไม่ยอมไปโรงเรียนตามคำแนะนำของซูข่าน

ดูเหมือนว่าเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ไปโรงเรียนอีกแล้ว เขาเป็นเด็กที่มุ่งมั่นสูงมาก

"ครับพี่สาม"

ซงหมิงเจียงรีบไปเดินออกไปหน้าบ้าน จากนั้นเขาก็เดินกลับมาพร้อมกับชูเฟิง

"พี่ซูข่านครับ"

ชูเฟิงพูดด้วยความตื่นเต้น

"แผลหายเจ็บแล้วรึยัง?"

ซูข่านถามพร้อมกับมองที่ใบหน้าและตามตัวของชูเฟิง ร่องรอยบาดแผลเริ่มจางลงอย่างเห็นได้ชัด ดูเหมือนว่าเขาแทบจะเป็นปกติแล้ว

"หายแล้วครับ"

ชูเฟิงพยักหน้าพร้อมถามซูข่าน

"นายจะไม่ไปโรงเรียนแล้วจริงๆเหรอ?"

ซูข่านถามพร้อมกับมองไปที่ดวงตาของชูเฟิง

ชูเฟิงตอบด้วยรอยยิ้ม

"ปู่กับย่าของผมเขายอมแพ้แล้ว พวกเขาไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกเลยที่บ้าน"

ซูข่านขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

"ถ้าอย่างงั้นแสดงว่านายไม่ได้ไปโรงเรียน และก็ไม่ได้ทำงานหาเงิน แต่นายกินข้าวที่ปู่กับย่านายหามาให้ทุกวันเหรอ?"

"เอ๊ะ!!"

ชูเฟิงสะดุ้งกับคำถามของซูข่าน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อยๆจางหายไป

ซูข่านเห็นได้ชัดว่าคำพูดของเขามันแทงใจดำของเด็กคนนี้ ชูเฟิงอยากจะหางานทำเพื่อหาเงินไปให้กับที่บ้านของเขา แต่อายุขนาดนี้จะมีใครรับเข้าทำงานกันบ้าง

เป้าหมายของชูเฟิงคืออยากเป็นแบบเดียวกับซูข่าน เขาอยากให้ทุกคนที่รู้จักยอมรับในตัวเขา มีผู้คนมากมายเคารพในตัวของเขา

เมื่อมองไปที่ชูเฟิงที่กำลังทำหน้าไม่สู้ดีอยู่ ซูข่านก็ไม่คิดจะถามคำถามชี้จุดอีกต่อไปแล้ว เด็กน้อยขนาดนี้ยังไม่มีประสบการณ์รับมือกับเรื่องพวกนี้ คำถามเชิงจิตวิทยาแบบนี้ผู้ใหญ่บางคนยังตอบได้ยากเลย

"เอาล่ะ ฟังฉันนะ"

ซูข่านพูดพร้อมกับมองไปที่ดวงตาของชูเฟิง

"ครับ"

ชูเฟิงตั้งใจฟังที่ซูข่านกำลังจะพูด

"ฉันมีร้านอาหารร้านหนึ่งอยู่ มีเฒ่าแก่ๆคนหนึ่งเป็นเจ้าของร้านที่นั่น ตอนนี้ที่ร้านกำลังขาดคนทำงานอยู่ ฉันจะให้นายลองไปทำงานกับเฒ่าคนนั้นดู"

ชูเฟิงได้ยินเขาก็ยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ เขามองซูข่านด้วยสายตาที่ซาบซึ้ง