ตอนที่ 204 ผู้รับเหมา

รถได้ขับไปที่โรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งเป็นโรงแรมที่มีขนาดใหญ่และเพิ่งสร้างขึ้นในเผิงเฉิง ซูข่านได้เห็นนักข่าวจำนวนมากอยู่ที่ทางเข้าโรงแรม

"นักข่าวมาทำอะไรเยอะแยะ?"

ซูข่านรู้สึกประหลาดใจ

"รู้สึกจะมีคนมาจากประเทศญี่ปุ่นน่ะครับ เห็นว่าเป็นพานาโซนิคอะไรสักอย่าง ดูเหมือนพวกเขาจะมาหาที่เปิดโรงงานในเผิงเฉิง นักข่าวและเมืองรอบๆก็เลยสนใจเป็นจำนวนมากครับ"

สูเจิ้งเหมาได้อธิบาย

พานาโซนิค กรุ๊ป?(Panasonic Group)

ในช่วงนี้เวลานี้ ใครก็ตามที่มาลงทุนเปิดโรงงานในประเทศจีนได้ก่อนย่อมเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล

ไม่แปลกที่ผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์ของพานาโซนิคจะตีตลาดได้อย่างรวดเร็วในประเทศจีน พวกเขาครอบครองเกือบครึ่งหนึ่งของเครื่องไฟฟ้าในครัวเรือน

แต่หลังจากที่ประเทศจีนมีแบรนด์เครื่องใช้ไฟฟ้าเป็นของตัวเอง แบรนด์อิเล็กทรอนิกส์จากต่างประเทศ อย่างพานาโซนิคก็เริ่มหายไปเรื่อยๆ จนไม่ใช่อันดับต้นๆที่ครองประเทศจีน

"ไปที่อื่น ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่"

ซูข่านส่ายหัว

สูเจิ้งเหมาตกใจ คุณซูยังโกรธเขาอยู่อย่างงั้นเหรอ?

คุณซูไม่พอใจกับโรงแรงที่เขาหามาให้จนต้องเปลี่ยนเลยอย่างงั้นเหรอ?

"เหลาสูนายอย่าคิดมาก"

ซูข่านหันไปพูดกับสูเจิ้งเหมาด้วยรอยยิ้ม

"ที่นี่มีนักข่าวเยอะเกินไป หลายต่อหลายคนได้ให้ความสนใจที่นี่ ฉันไม่ค่อยชอบแบบนี้เท่าไหร่"

"ได้ครับคุณซู"

เมื่อเห็นว่าซูข่านไม่ได้โกรธ สูเจิ้งเหมาก็ได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ขณะเดียวกันในความคิดของเขา เขากำลังเอามือมาตบที่หน้าตัวเองอยู่

คุณซูไม่ชอบที่ที่มีนักข่าวหรือคนรุมล้อมเยอะๆ ทำไมฉันเพิ่งมารู้ตอนนี้นะ

จริงๆที่ท่าเรือหลังจากที่เห็นคุณซูเป็นแบบนั้นได้ ฉันก็ต้องรู้ด้วยตัวเองได้แล้ว งี่เง่าซะมัดเลย

สูเจิ้งเหมาสาปแช่งตัวในภายในใจอีก 2-3 คำ ก่อนจะพูดกับซูข่านว่า

"คุณซูครับ แถวนี้มีโรงที่ดีอยู่ ถึงจะไม่ได้ดีกว่าโรงแรมเมื่อกี้ก็เถอะ"

"ไม่ต้อง"

ซูข่านส่ายหัวอีกรอบ

"ฉันได้ยินว่ากั๋วเฉียงและคนอื่นได้ซื้อบ้านที่เผิงเฉิง ฉันว่าจะไปอยู่กับพวกเขาสักหน่อย พาฉันไปบ้านของกั๋วเฉียง"

ล่าสุดสูเจิ้งเหมาได้ไปที่บ้านของลู่กั๋วเฉียง จางเฉียงที่หนานจิงได้ฝากข้อความผ่านตัวเขามา ดูเหมือนว่าบ้านหลังนั้นมันจะ…

"คุณซูครับ บ้านของกั๋วเฉียงมันค่อนข้างจะ…"

สูเจิ้งเหมาไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรที่มันดีที่สุดในการเรียกบ้านของลู่กั๋วเฉียง

"บ้านชาวนาเหรอ?"

ซูข่านพูดต่อคำที่เหลือของสูเจิ้งเหมา จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมา

"ไม่เป็นไรหรอก ถึงเป็นบ้านของชาวนาแต่ก็มันเป็นบ้านแหละ"

บ้านที่มีขนาด 2 ชั้นเล็กๆแบบนี้ คนเซียงเจียงอย่างสูเจิ้งเหมาคงจะคิดว่ามีเพียงชาวนาเท่านั้นที่อาศัยอยู่ในบ้านอย่างนี้ได้

แต่สำหรับในประเทศจีนแล้ว บางที่มีขนาด 2 ชั้นนั้นหาได้ยากมาก ส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นตึกไม่ก็อาคารชุดกันหมดแล้ว ตึกแถวส่วนใหญ่ก็มักจะนำไปทำร้านอาหาร

"ไปเถอะ"

ซูข่านพูดเบาๆ

สูเจิ้งเหมารีบบอกกับคนขับรถเพื่อเดินทางไปยังบ้านของลู่กั๋วเฉียง

ถนนของเผิงเฉิงสมัยนี้ไม่ได้ดีซะทีเดียว ทางไปบ้านของลู่กั๋วเฉียงลำบากไม่ใช่น้อย

ขนาดการจราจรยังไม่ติดขัดมากก็ยังใช้เวลาสักพักกว่าจะถึง

"ถึงแล้วครับคุณซู"

สูเจิ้งเหมาได้มองไปรอบๆรถและพูดขึ้นมา

"ผมเคยมาที่นี่แล้ว 2-3 ครั้ง เดี๋ยวผมนำทางให้คุณซูเองครับ"

ซูข่านพยักหน้าและลงจากรถ ทางด้านรถคันหลัง ซงหมิงเจียง ไทเกอร์ และเสี่ยวจุนก็ได้ลงจากรถเช่นเดียวกันพร้อมกับแบกสัมภาระ

ทั้งหมดได้เดินไปตามถนนที่เกิดขึ้นเองจากการเดินผ่านบ่อยๆ มันเป็นถนนที่มักจะอยู่ในหมู่บ้านในชนบท พวกเขาเดินตามถนนนี้ไปและเปลี่ยนเส้นไปอีก 2-3 ครั้งก่อนจะหยุดลง

"ถึงแล้วครับ"

ซูข่านมองไปยังบ้านที่อยู่ตรงหน้าเขา มันดูมีอายุประมาณ 10-20 ปี มีตระไคร่น้ำเกาะอยู่ด้วย ในทางตอนใต้ของประเทศอากาศค่อนข้างชื้น อาคารที่เป็นปูนซีเมนต์ก็มักจะมีไคร่น้ำเกาะเป็นธรรมดา

ข้างๆบ้านมีลานโล่งๆอยู่ กำแพงที่รอบล้อมก็ดูเหมือนมีตะไคร่น้ำเกาะด้วย ในสวนของบ้านมีต้นลิ้นจี่ปลูกอยู่ ใต้ต้นลิ้นจี่ต้นนั้นมีโต๊ะและเก้าอี้อยู่ชุดหนึ่ง

"แปลกๆ"

ซูข่านดูไม่ค่อยคุ้นเคยกับชุดเก้าอี้นั้นเลย มันไม่ใช่สไตล์ที่คนทางภาคใต้จะสร้างมันขึ้นมา

ดูแล้วลู่กั๋วเฉียงไม่ก็คนอื่นน่าจะสร้างโต๊ะกับเก้าอี้ขึ้นมาเอง

บนโต๊ะที่ว่านั้นมีชุดน้ำชาอยู่ด้วย และยังมีชากงเกวี่ยวางอยู่ข้างๆ คนในมณฑลกวางตุ้งชอบดื่มชาชนิดนี้

"มาหาใครคะ?"

ทันใดนั้นเองก็ผู้หญิงคนหนึ่งเปิดประตูออกมา เธอสวมชุดสีแดง หน้าของเธอธรรมดาทั่วไปแต่หุ่นเธอค่อนข้างดี

"เอ๊ะ!!"

"หัวหน้าสูที่มาหาพี่ลู่ใช่ไหมคะ"

ผู้หญิงคนนั้นเห็นหน้าของสูเจิ้งเหมาก็ได้พูดอย่างรวดเร็ว

"ใช่"

สูเจิ้งเหมาพยักหน้าแล้วมองไปที่ซูข่าน

"คุณซูครับ นี่คือแม้บ้านที่พวกเขาจ้างมาดูแล"

"อืม"

ซูข่านพยักหน้าและทั้งหมดก็ได้เดินเข้าไปในบ้าน

"เอ๊ะ…พี่สาม"

ซูข่านหลังจากที่เข้าไปในบ้านเขาก็ได้เจอกับทรงผมและใบหน้าที่คุ้นเคย เขาไม่ได้โดนวัฒนธรรมของที่นี่กลืนกินเลยแม้แต่น้อย

"อืม"

ซูข่านพยักหน้าให้กับลู่กั๋วเฉียง ตอนนี้ลู่กั๋วเฉียงตัวสั่นและพูดอะไรไม่ออก เขาค่อยๆยิ้มออกมาและพูดขึ้นมา

"ผมกำลังจะถามหัวหน้าสูเลยว่าพี่สามพักที่ไหน ผมไม่คิดเลยว่าพี่จะมาหาผมที่นี่"

"ที่นั่นมีนักข่าวเยอะเกินไป ฉันไม่อยากอยู่ที่นั่นซักเท่าไหร่ ฉันว่าจะอยู่กับนายสัก 2-3 วัน"

ซูข่านมองไปยังรอบๆห้องและบ้านหลังนี้ มันถูกทำความสะอาดไว้อย่างดี อยู่ในขั้นเรียบร้อยทีเดียว

น่าจะโดนจัดการโดยแม่บ้านสาวชุดแดงนั่น โชคดีที่พวกเขามีสมองในการจ้างแม่บ้าน

"เชิญเลยครับพี่สาม เชิญเลย มีห้องว่างอยู่หลายห้องเลยครับ"

ลู่กั๋วเฉียงระเบิดความสุขออกมา เขาดีใจมากที่พี่สามได้มาพักกับเขา

ซูข่านนั่งลงและมองไปรอบๆ จากนั้นเขาก็ถามด้วยความสงสัย

"แล้วต้าชุนกับเหลาหลี่ล่ะ? พวกเขาหายไปไหน?"

ซูข่านเห็นดวงตาของซงหมิงเจียง ดูเหมือนว่าเขาอยากเห็นพี่น้องที่เคยร่วมกินอยู่ร่วมกันในสนามรบ

"อ๋อ พวกเขานะเหรอ"

ลู่กั๋วเฉียงได้อธิบายอย่างรวดเร็ว

"เมื่อเร็วๆนี้ต้าชุนกับเหลาหลี่เห็นประกาศหาคนมาสร้างถนนที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ พวกเขาทั้งสองเลยไปหาคนแล้วจัดการรับงานสร้างถนนนี้"

"อะไรนะ พวกเขารับเหมาอย่างงั้นเหรอ?"

"จริงๆพวกเขาก็เคยทำมันมาก่อนนิ"

ซงหมิงเซียงและเสี่ยวจุนต่างแสดงความคิดเห็น

"พี่สาม"

ทันทีที่เสียงของซงหมิงเซียงและเสี่ยวจุนเงียบลง เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่ประตู