ตอนที่ 175 ปลาเก๋ายักษ์

"อึ้บ!”

ซูข่านดึงคันเบ็ดเพื่อสู้กับแรงของปลาที่พยายามกระชากเขาลงสู่ทะเล นี่เป็นการต่อสู้กับปลาทะเลขนาดใหญ่ที่ดุเดือดมาก ปลาตัวนี้ทั้งดุร้ายและแข็งแกร่ง

หากไม่ใช่คนที่มีร่างกายแข็งแรง คันเบ็ดก็อาจถูกลากลงทะเลไปแล้ว

โชคดีที่ซูข่านมีร่างกายที่เหมาะสม ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านการออกกำลังกาย แต่เขาก็แบ่งเวลาจัดการเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย

โดยเฉพาอย่างยิ่งหลังจากที่ซงหมิงเจียงย้ายมาอยู่บ้านกับเขา ซูข่านได้มองดูแล้วก็ฝึกกับซงหมิงเจียงด้วยในบางวัน

แถมตอนที่เขาเป็นเด็กก็ได้โตที่ค่ายทหาร เขาได้ฝึกพิเศษกับบอดี้การ์ดประจำตระกูล

หากว่าเป็นการต่อสู้กับคนธรรมดา ซูข่านเทียบเท่าได้กับผู้ชายร่างใหญ่ถึง 2 คน

"ขึ้นซะทีสิ"

จางหม่านที่อยู่ข้างๆได้ตะโกนเซียร์ซูข่าน

หลู่เฉียนซานเธอไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาของเธอดูกังวลอย่างบอกไม่ถูก

"อย่าดิ้นสิ"

ซูข่านสบถออกมา

ปลาตัวนี้แข็งแรงมากๆ ซูข่านคิดว่าเขาประเมินน้ำหนักของปลาตัวนี้ต่ำไป บางทีปลาตัวนี้อาจหนักถึง 20 กิโล

ในช่วงเวลานี้อุตสาหกรรมประมงถึงแม้จะมีคนทำเป็นจำนวนมาก แต่ปลาหรือสิ่งมีชีวิตในทะเลก็ยังมีจำนวนเยอะอยู่ น้ำทะเลยังไม่ค่อยมีมลพิษ

แต่อีกประมาณไม่เกิน 10 ปี ชาวประมงที่ออกทะเลไปหาปลาก็จะเริ่มน้อยลงไปตามยุคสมัย ด้วยการมาของฟาร์มปลาที่อยู่ชายฝั่ง ทำให้พวกเขาไม่จำเป็นต้องออกทะเลอีกต่อไป

ซูข่านรู้สึกเสียดายบรรยากาศของการหาปลาด้วยคันเบ็ด แต่การทำฟาร์มปลามันได้เงินมหาศาลกว่ามาก

เมื่อเวลาผ่านไป

ซูข่านรู้สึกว่าแรงดึงของปลาเริ่มอ่อนลงแล้ว เขาจึงรีบหมุนคันเบ็ดให้เร็วกว่าเดิมพร้อมทั้งกระชากขึ้นมาเป็นระยะ

ไม่นานซูข่านก็เริ่มเห็นเงาที่ทะเลแล้ว มีร่างใหญ่ๆอยู่ไม่ไกลจากเรือเขา

จางหม่านอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"ปลาอะไรเนี่ย ใหญ่เกินไปแล้ว"

หลู่เฉียนซานก็ตกใจเช่นเดียวกัน เธอก้มหัวลงไปมองปลาด้วยความสงสัย

ครีบของปลาได้ลอยใกล้กับผิวน้ำ ตัวของมันติดอยู่กับคันเบ็ดของซูข่าน

"มันคือปลาเก๋ายักษ์"

ซูข่านมองที่หนังปลา เขาจำปลาชนิดนี้ได้ ปลาเก๋าตัวนี้มีความยาวประมาณ 60-70 เซนติเมตร

ที่น่ากลัวก็คือน้ำหนักของมันน่าจะประมาณ 20 กิโลกรัม

มีปลาเก๋าหลายชนิดอยู่ใกล้แม่น้ำในเซียงเจียง ปลาเก๋าพวกนี้แต่ละตัวมักจะมีตัวใหญ่ๆทั้งนั้น

"เจ้านายเร็วเข้า"

จางหม่านตื่นเต้นอย่างมาก

แม้ว่าเธอจะเคยเห็นปลาตัวใหญ่แบบนี้ที่ตลาดปลาหรือในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นตัวเป็นๆแบบนี้

ซูข่านยิ้มเล็กน้อยและหมุนรอกให้เร็วขึ้น ปลาเก๋ายักษ์ก็ได้เข้ามาใกล้เรือเรื่อยๆ

"เดี๋ยว"

จางหม่านคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็วิ่งเข้าไปในท้องเรือ ซูข่านเห็นจางหม่านก็ทำหน้าสงสัยและก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

เขาเห็นปลาเก๋าเริ่มหมดแรงที่จะดิ้น ซูข่านเลยเอื้อมมือออกไปจับที่ด้านหลังของปลาเก๋าและชูขึ้นมา

"นี่เป็นครั้งที่สองที่ฉันได้เห็นปลาเก๋าตัวใหญ่ขนาดนี้ในขณะที่มันยังมีชีวิตอยู่"

หลู่เฉียนซานมองไปที่ปลาเก๋าด้วยสายตาที่ชื่นชม

"จริงๆตัวนี้ยังไม่ใช่ตัวใหญ่สุดที่ฉันเคยเห็น แต่มันก็แรงเยอะใช้ได้เลยทีเดียว หา่กปล่อยไว้มันยังสามารถโตกว่านี้ได้อีกหลายเท่า แม้แต่พวกฉลามก็ไม่กล้าที่จะแตะต้องพวกมัน"

ซูข่านพูดด้วยรอยยิ้ม เขาหยิบกรรไกรออกมาและเตรียมที่จะตัดสายเบ็ดที่ปลาเก๋ากลืนลงไป

"แชะ แชะ"

ทันใดนั้นเองก็มีแสงกระพริบขึ้นมา

ซูข่านหัวไปมองก็เห็นว่าจางหม่านเธอกำลังถือกล้องอยู่ เธอถ่ายภาพปลาเก๋าด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้น

"เจ้านายคะ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นปลาเก๋ายักษ์ขนาดนี้ใกล้ๆ ฉันเลยอยากจะถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก"

จางหม่านอธิบายด้วยความเขินอาย

"ตามสบายเลย"

ซูข่านถอยหลังออกไป 2-3 ก้าวและให้จางหม่านถ่ายรูปให้พอใจ

ในยุคหลังๆ ผู้คนเริ่มจะใช้เทคโนโยลีในการจับปลามากขึ้น พวกเขาสามารถตกปลาหลายร้อยตัว หรือแม้กระทั่งปลาตัวๆก็ไม่อาจรอด

จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่ผู้คนจะไม่สนใจปลาตัวขนาดนี้

แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่ยุคนั้น ที่นี่คนสามารถเห็นปลาได้จากพิพิธภัณฑ์หรือตลาดปลาเท่านั้น

ยุคที่ไม่มีอินเตอร์เน็ต พวกเขาก็จะตามข่าวสารกันผ่านหนังสือพิมพ์

หากว่าตอนนี้เป็นยุคอินเตอร์เน็ต บางทีจางหม่านอาจมีคนติดตามเธอหลายล้านแน่ๆ

การถ่ายรูปปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ จะต้องเป็นที่ฮือฮาอย่างมาก ผู้คนนับล้านจะแห่กันมาติดตามเธอ

ประธานจางผู้พิชิตท้องทะเล นี่จะต้องเป็นฉายาที่เธอได้รับหลังลงรูปลงอินเตอร์เน็ต

ถ้าความเห็นของรูปก็น่าจะมีหลากหลายจนคิดไม่ถึงเชียว

"เฉียนซานถ่ายรูปให้ฉันหน่อย"

หลังจางหม่านพูดจบ เธอก็ยื่นกล้องไปให้หลู่เฉียนซาน

ซูข่านมองอยู่ก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

ไม่ว่าจะยุคไหนๆ ผู้หญืงก็จะบ้าถ่ายรูปเสมอ

"เอ๊ะ"

จางหม่านได้โพสท่าถ่ายรูป 2-3 ท่า จากนั้นตาของเธอก็เปล่งประกายออกมาด้วยความเจ้าเล่ห์

"เจ้านายคะ"

จางหม่านหันไปทางซูข่านและตะโกนเรียก

"เอ่อ.."

ซูข่านรู้สึกได้ถึงความคิดอันชั่วร้ายของจางหม่าน

"มาถ่ายรูปด้วยกันเถอะค่ะ"

จางหม่านพูดจบก็ไม่รอให้ซูข่านปฎิเสธ

เธอรีบวิ่งไปจับแขนของซูข่านและพิงหัวลงบนไหล่ของซูข่าน

"หนึ่ง สอง"

"แชะ"

หลู่เฉียนซานนับเลขก่อนจะกดชัตเตอร์เพื่อถ่ายรูป

"ขอบคุณค่ะ"

เมื่อเห็นถ่ายรูปเสร็จแล้ว จางหม่านก็ดูมีความสุขมาก

"เฉียนซานเธออยากถ่ายด้วยไหม?"

จางหม่านถามหลู่เฉียนซาน

ดวงตาของหลู่เฉียนซานสั่นไหวๆเบา เธอรีบส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

"ไม่ ฉันไม่ค่อยชอบถ่ายรูป"

หลู่เฉียนซานรีบปฏิเสธจางหม่าน

ตอนที่เธอถ่ายรูปจางหม่านเกาะแขนซูข่าน ดูเหมือนหัวใจของเธอก็เต้นผิดจังหวะเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเธอกันแน่

"พอล่ะ"

ซูข่านส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เขารีบเอาเบ็ดออกปากของปลาเก๋าด้วยกรรไกรที่เขาถือมาตอนแรก

ระหว่างนั้นก็มีเรือยอร์ชลำหนึ่งได้แล่นมาแล้วหยุดข้างๆเรือของซูข่าน

เขามองดูก็เห็นเรือยอร์ชลำสีขาว