บทที่ 270 - ฝ่ายมนุษย์มีไอ้ตัวเปิดโปรโผล่มาซะแล้ว

บทที่ 270 - ฝ่ายมนุษย์มีไอ้ตัวเปิดโปรโผล่มาซะแล้ว

"ก็แค่วันช็อตมอนสเตอร์ปลายแถวตัวนึง ไม่เห็นต้องตกใจขนาดนั้นเลย"

จางหยวนเก็บกระบี่บินกลับเข้าสู่มิติค่ายกลกระบี่พร้อมกับส่งยิ้มให้เหยียนหลี ก่อนจะเอ่ยถาม "แล้วตอนนี้เราควรจะไปทางไหนต่อล่ะ"

"มังกรมารขุมนรกที่เคยมีดีกรีเป็นถึงบอสดันเจี้ยนเลเวล 80 แถมยังเคยถล่มประเทศเล็กๆ มาแล้ว ตอนนี้กลายเป็นแค่มอนสเตอร์ปลายแถวไปแล้วงั้นเหรอเนี่ย..."

เหยียนหลีอดไม่ได้ที่จะบ่นอุบอิบกับตัวเอง พยายามสงบสติอารมณ์ลง ก่อนจะสั่งให้ชุดเกราะผู้ทำลายล้าง 055 ฉายภาพโฮโลแกรมแผนที่ชายขอบขุมนรกขึ้นมาตรงหน้าจางหยวน

บนแผนที่มีจุดแสงเล็กๆ กะพริบอยู่ รอบๆ จุดแสงนั้นมีพื้นที่สีแดงทอดตัวเป็นวงกว้าง และมีพื้นที่สีฟ้าแทรกอยู่ประปราย

เหยียนหลีอธิบาย "นี่คือแผนที่ชายขอบขุมนรกที่อาจารย์ของฉันวาดไว้ จุดสีเขียวคือตำแหน่งที่เรายืนอยู่ในตอนนี้ พื้นที่สีแดงหมายถึงเขตอันตรายที่อาจจะมีบอสขุมนรกสุดโหดซุ่มซ่อนอยู่ ส่วนพื้นที่สีฟ้าคือพิกัดที่อาจารย์เคยค้นพบหญ้าวิญญาณมารในอดีต"

"แต่ก็ต้องเผื่อใจไว้ด้วยนะว่าแผนที่ฉบับนี้มันเก่าเป็นสิบปีแล้ว มอนสเตอร์ในขุมนรกมีเป็นเบือ แถมพวกมันยังฆ่าฟันกันเองทุกวัน พิกัดของมอนสเตอร์และแหล่งวัตถุดิบต้องมีความคลาดเคลื่อนไปบ้างแน่ๆ แผนที่นี้จึงใช้เป็นแค่แนวทางอ้างอิงเท่านั้น"

พูดจบ เหยียนหลีก็หันไปมองจางหยวน "งานนี้นายเป็นกำลังรบหลัก ให้นายตัดสินใจเลยว่าเราจะไปที่ไหน ส่วนฉันจะคอยซัพพอร์ตนายเอง"

จางหยวนปรายตามองแผนที่แล้วเอ่ยถาม "พิกัดที่ผมให้คุณไปก่อนหน้านี้อยู่ตรงไหนล่ะ?"

"รอแป๊บนะ"

เหยียนหลีจัดการป้อนตัวเลขพิกัดที่จางหยวนเคยให้ไว้ลงในแผนที่โฮโลแกรมทันที ทันใดนั้นพื้นที่เนินเขาทางทิศตะวันออกของจุดที่พวกเขายืนอยู่ก็สว่างวาบขึ้นมา ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ถูกทำเครื่องหมายเป็นสีฟ้าพอดี

เหยียนหลีเห็นดังนั้นก็หัวเราะร่วน "โห! บังเอิญจังแฮะ อยู่ห่างจากเราไปทางทิศตะวันออกแค่สองร้อยกว่ากิโลเมตรเอง แถมยังเป็นแหล่งปลูกหญ้าวิญญาณมารซะด้วย"

จางหยวนเคาะโต๊ะตัดสินใจทันที "งั้นตกลงตามนี้ เราจะไปที่นั่นแหละ"

"โอเค!" เหยียนหลีรับคำและเริ่มคำนวณเส้นทาง "ระหว่างจุดที่เราอยู่ไปจนถึงเป้าหมาย มีพื้นที่สีแดงขวางอยู่แค่จุดเดียว ในนั้นอาจจะมีบอสเลเวล 85 อัปซ่อนตัวอยู่ ถ้าเราอยากจะเลี่ยงการปะทะ ก็ต้องอ้อมไปทางตะวันออกเฉียงใต้..."

"จะอ้อมให้เสียเวลาทำไม ลากเส้นตรงมุ่งหน้าไปเลยสิ" จางหยวนใช้นิ้วจิ้มลงบนแผนที่โฮโลแกรม ลากเส้นตรงเชื่อมระหว่างพิกัดปัจจุบันกับจุดหมายปลายทางทันที

"ไปเส้นตรงเนี่ยนะ?"

เหยียนหลีเห็นเส้นทางที่จางหยวนขีดไว้ก็ถึงกับมุมปากกระตุก "พี่ชาย จากตรงนี้ไปถึงจุดหมาย เราต้องฝ่าเทือกเขายาวเหยียดตั้งสองร้อยกว่ากิโลฯ เลยนะ ทางวิบากสุดๆ แถมข้างในยังมีมอนสเตอร์ขุมนรกยุ่บยั่บไปหมด ตัดสินใจลากเส้นตรงดื้อๆ แบบนี้ไม่คิดตื้นไปหน่อยเหรอ?"

"ไม่เป็นไรน่า พวกเราบินได้นี่"

จางหยวนเสกกระบี่บินขึ้นมาใต้ฝ่าเท้าของเหยียนหลี แล้วดันร่างของเธอให้ลอยขึ้น

เหยียนหลีถูกกระบี่บินที่จู่ๆ ก็โผล่มาเสยขึ้นไปจนหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่บนตัวกระบี่

จางหยวนเหินเวหาขึ้นมาลอยขนาบข้างเหยียนหลีพลางชี้มือไปทางทิศตะวันออก "ไปทางนี้ใช่ไหม?"

"ชะ... ใช่..."

เหยียนหลีพยักหน้าหงึกหงักตอบรับอย่างลืมตัว และยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งสติ แรงพุ่งกระชากมหาศาลก็ดึงร่างของเธอทะยานไปข้างหน้า!

ฟุ่บ!!!

ประกายแสงกระบี่สองสายกรีดแหวกท้องฟ้าอันขมุกขมัวของขุมนรก พุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออกอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาที จางหยวนก็พากระบี่บินมาหยุดลอยนิ่งอยู่เหนือเทือกเขาแห่งหนึ่ง เขาหันไปมองเหยียนหลีที่ยังคงนั่งแปะอยู่บนกระบี่บินด้วยสภาพสติหลุดลอยไปไกลกว่าร้อยกิโลเมตร ก่อนจะเอ่ยปากบอก "ถึงแล้ว"

"ถะ... ถึงแล้วเหรอ?"

เหยียนหลีดึงสติกลับมาได้ในที่สุด เธอมองลงไปเบื้องล่างเห็นเทือกเขาที่ปกคลุมไปด้วยป่าต้นไม้สีเทาหม่นอย่างมึนงง

แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา ชุดเกราะผู้ทำลายล้าง 055 ก็ส่งเสียงเตือนดังลั่น "คำเตือน! ตรวจพบปฏิกิริยาพลังงานระดับอันตรายขั้นสูงเบื้องล่าง โปรดใช้ความระมัดระวังในการเคลื่อนที่!"

เสียงเตือนจากชุดเกราะทำเอาเหยียนหลีสะดุ้งสุดตัว เธอรีบหันไปถามจางหยวนหน้าตาตื่น "จางหยวน เอาไงดี?"

"ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าเทียบกับมอนสเตอร์ในแถบนี้แล้ว พวกเราต่างหากที่เป็นตัวอันตรายขั้นสูงน่ะ"

จางหยวนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะดิ่งตัวพาเหยียนหลีร่อนลงจอดกลางป่าทึบอย่างรวดเร็ว

"ฟ่อ——!"

ทันทีที่เท้าแตะพื้น เสียงขู่ฟ่อก็ดังขึ้น งูหลามยักษ์ขุมนรกที่มีเขาแหลมงอกอยู่บนหัวตัวหนึ่ง ซึ่งกำลังพันตัวอยู่รอบต้นไม้สีเทาก็พุ่งเข้าใส่เหยียนหลีราวกับสายฟ้าฟาด!

"กรี๊ด!"

เหยียนหลีหวีดร้องลั่น ชุดเกราะผู้ทำลายล้าง 055 เปิดใช้งานโล่พลังงานครอบคลุมร่างของเธอและจางหยวนไว้โดยอัตโนมัติ

แต่ยังไม่ทันที่งูยักษ์ตัวนั้นจะพุ่งชนโล่พลังงาน ประกายดาบสีเลือดก็สว่างวาบขึ้นนับไม่ถ้วน

เสวี่ยปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของเจ้างูยักษ์ ก่อนที่ร่างยาวกว่าสิบเมตรของมันจะถูกฟันขาดสะบั้นเป็นชิ้นๆ ในพริบตา!

[สังหารงูหลามมารขุมนรกสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 200,000 หน่วย (-50%)]

[ได้รับดีงูหลามมาร 1]

จางหยวนมีสีหน้าเรียบเฉย เขาหันไปสั่งเสวี่ย "เสวี่ย ไปเคลียร์มอนสเตอร์แถวนี้ให้เกลี้ยงซะ"

"รับทราบค่ะเจ้านาย"

เสวี่ยขานรับอย่างนอบน้อมก่อนจะหายตัววับไปจากตรงนั้น

หลังจากนั้น ข้อความแจ้งเตือนการสังหารก็เด้งขึ้นมาบนหน้าต่างระบบของจางหยวนและเหยียนหลีแบบรัวๆ

เนื่องจากเลเวลของเหยียนหลีค่อนข้างต่ำ การที่เสวี่ยฆ่ามอนสเตอร์ขุมนรกไปหนึ่งตัว เธอจึงได้รับค่าประสบการณ์มหาศาลถึงหลักล้านหน่วย ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้เลเวลของเธอตันอยู่ที่ 30 เนื่องจากยังไม่ได้เปลี่ยนคลาส ป่านนี้เลเวลของเธอคงพุ่งปรี๊ดทะลุเลเวล 35 ไปนานแล้ว!

เหยียนหลีมองดูหลอดค่าประสบการณ์ที่พุ่งกระฉูดด้วยความตกตะลึงพลางหันไปมองจางหยวน เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกับจางหยวนไม่ได้อยู่ในโลกใบเดียวกันซะแล้ว

ให้ตายเถอะ นี่มันขุมนรกนะเว้ย! ที่นี่มีแต่มอนสเตอร์ระดับสูงที่มีสเตตัสเหนือกว่ามอนสเตอร์เลเวลเดียวกันข้างนอกเป็นสิบเท่าเดินเพ่นพ่านกันให้ว่อน!

แต่สุดท้ายมอนสเตอร์สุดโหดพวกนี้กลับกลายเป็นแค่กระต่ายน้อยอ่อนแอในสายตาของจางหยวนและสัตว์อัญเชิญของเขาเนี่ยนะ!

เหยียนหลีรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังมาเดินป่าปิกนิกยังไงยังงั้น

มันจะเวอร์เกินไปแล้ว!

นาทีนี้ เหยียนหลีชักจะสงสารพวกปีศาจขุมนรกขึ้นมาจับใจซะแล้ว

คุณลองคิดดูสิว่า ในเมื่อฝ่ายมนุษย์ดันมีไอ้ตัวเปิดโปรหน้าด้านๆ โผล่มาแบบนี้ แล้วฝั่งขุมนรกมันจะเอาอะไรไปสู้?

"เลิกเหม่อได้แล้ว ได้เวลาทำงานสักที มอนสเตอร์แถวนี้ถูกกวาดล้างไปหมดแล้ว รีบหาหญ้าวิญญาณมารกันเถอะ"

เสียงของจางหยวนดึงเหยียนหลีให้ตื่นจากภวังค์ความคิดอันฟุ้งซ่าน

"อ๊ะ... โอเค!"

เหยียนหลีตั้งสติพลางตบแก้มตัวเองแรงๆ สองทีเพื่อเรียกความเยือกเย็นกลับคืนมา ก่อนจะสั่งให้ชุดเกราะผู้ทำลายล้าง 055 เปิดระบบสแกนพื้นที่เพื่อค้นหาหญ้าวิญญาณมารทันที

"ติ๊ด! ติ๊ด!"

ไม่นานนัก ระบบสแกนของชุดเกราะก็ค้นพบหญ้าวิญญาณมาร และฉายภาพโฮโลแกรมเพื่อระบุตำแหน่งของมันให้เห็นอย่างชัดเจน

"เจอหญ้าวิญญาณมารแล้ว! เราไปกันเถอะ!"

เมื่อเห็นว่าภารกิจสำเร็จลุล่วงอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาของเหยียนหลีก็เป็นประกาย เธอมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่หญ้าวิญญาณมารอยู่ทันทีโดยมีจางหยวนเดินตามหลังมาติดๆ

ไม่นานนัก ทั้งสองก็เดินทะลุป่าต้นไม้สีเทาออกมายังทุ่งหญ้าวิญญาณมารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายขุมนรกอันหนาแน่น

"มีเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?"

เหยียนหลีอุทานด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นทุ่งหญ้าวิญญาณมารอันกว้างใหญ่เบื้องหน้า เธอกำลังจะก้าวเท้าเข้าไป แต่แล้วเสียงเตือนจากชุดเกราะผู้ทำลายล้าง 055 ก็แผดลั่นขึ้นมาเสียก่อน

"คำเตือน! ตรวจพบสิ่งมีชีวิตที่มีพลังงานระดับอันตรายขั้นสูงสุด!"

แววตาของจางหยวนดุดันขึ้นมาทันที เขารีบกางค่ายกลกระบี่ออกไปคลุมร่างของเหยียนหลีเอาไว้

จู่ๆ ทุ่งหญ้าวิญญาณมารก็พริ้วไหวราวกับมีลมพัดผ่าน พร้อมกับกลิ่นอายอันแข็งแกร่งมหาศาลที่แผ่ซ่านครอบคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ

เสวี่ยที่สัมผัสได้ถึงอันตรายก็เทเลพอร์ตมาปรากฏตัวขวางหน้าจางหยวนและเหยียนหลีเอาไว้ทันที "ระวังตัวด้วยค่ะเจ้านาย!"

ตอนนั้นเอง น้ำเสียงแหบพร่าของคนชราก็ดังแว่วมาจากทุ่งหญ้า

"หึหึ... นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าข้าจะได้เห็นมนุษย์สองคนเดินร่อนเร่อยู่ในขุมนรกแบบนี้"

"อัลเจอร์นอนนี่มันไร้น้ำยาเสียจริง เป็นถึงราชาปีศาจแท้ๆ แต่กลับเฝ้าประตูแค่บานเดียวยังทำไม่ได้"

[จบแล้ว]