ตอนที่ 147 เฒ่าหลี่โกรธ

เช้าวันต่อมาซูข่านไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเฒ่าหลี่

เสี่ยวผิงเป็นเพียงแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ไร้เดียงสา ทำไมเฒ่าหลี่ต้องมาสอนอะไรผิดๆให้กับเธอด้วย

ซูข่านจ้องมองไปที่เฒ่าหลี่ แต่เฒ่าหลี่ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

หลังจากทานอาหารเช้าซูข่านเห็นว่าเฒ่าหลี่วันนี้ทำตัวสบายๆชิวๆ ซูข่านได้หันไปพูดกับเสี่ยวผิงว่า

"เสี่ยวผิง เธอไปเรียกซู่เฟิงมาให้หน่อย"

"ค่ะพี่สาม"

เสี่ยวผิงพยักหน้าของเธอด้วยความเขินอาย

สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานเป็นเรื่องที่รู้กันเพียงสองคนเท่านั้น

ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอเอง เธอไม่น่าไปฟังคำพูดของเฒ่าหลี่เลย

การที่คนสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพังในตอนกลางคืน มันอาจจะดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่

จากนั้นไม่นานเสี่ยวผิงก็ได้พาซู่เฟิงเดินเข้ามา

"พี่สามเรียกผมเหรอครับ?"

หลังจากที่ซู่เฟิงเข้ามา เขาก็ถามซู่ข่านด้วยความสงสัย

ซูข่านพยักหน้าให้กับซู่เฟิง เขาเห็นเฒ่าหลี่กำลังทำตัวสบายๆ และกำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่

"ซู่เฟิง ใกล้ๆบ้านหลังนี้ มีป้าที่อายุประมาณ 50-60 ปีที่เป็นหม้ายหรือว่ายังโสดอยู่ใช่ไหม"

ซูข่านมองไปที่เฒ่าหลี่แล้วก็ยิ้ม

"ใช่ครับ"

ซู่เฟิงเกาหัวของเขาด้วยความสงสัย และถามกับซูข่านว่า

"พี่สามถามถึงป้าทำไมครับ? พี่กำลังหางานที่ต้องใช้ป้าพวกนั้นเหรอ?"

ซูข่านหัวเราะเบาๆ

"ก็ไม่เชิงหางาน แต่ฉันว่าจะแนะนำให้พวกเธอรู้จักชายเฒ่าคนหนึ่งที่ชื่อไดมอนด์คิง เขายังโสดอยู่ แล้วก็มีเงินเยอะด้วย"

"เดี๋ยวก่อน!!"

เฒ่าหลี่ได้วางชาและหนังสือพิมพ์ลง

"ซูข่าน"

เฒ่าหลี่จ้องไปที่ซูข่าน

ซูข่านยิ้มอย่างชั่วร้ายและพูดขึ้นมา

"มีอะไรเหรอเฒ่าหลี่? ฉันแค่อยากรู้ความเป็นอยู่ในระแวกบ้านของฉันเท่านั้นเอง"

"แล้วฉันก็นึกถึงป้าที่อยู่แถวนี้พอดี เฒ่าหลี่จะร้อนตัวทำไม?"

ซูข่านพูดจบก็มองกลับไปที่เฒ่าหลี่

เมื่อเห็นท่าทางของซูข่าน ซู่เฟิงก็ทำหน้าสงสัย เขาได้หันไปมองซูข่านและหันกลับมามองเฒ่าหลี่

เฒ่าหลี่เห็นว่าทั้งสองคนได้หันมามองเขาอยู่ เขาไม่สามารถแสดงกิริยาอะไรแปลกๆออกไปได้

ซูข่านต้องการรู้เรื่องที่เราบอกกับเสี่ยวผิงเมื่อวานแล้วแน่ๆ เฒ่าหลี่ทำท่าทางเหมือนจะพูดแต่ก็พูดอะไรไม่ออก

ซูข่านได้พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่มีความสุข

"แต่เฒ่าหลี่คงไม่ได้อยากเพื่อนเพิ่มหรอกมั้ง คงอยากได้คนรู้ใจมากกว่า"

เมื่อเห็นว่าเฒ่าหลี่ไม่ได้ตอบโต้เขา ซูข่านก็รู้สึกสบายใจขึ้น แก่ปูนนี้แล้วยังมาสอนอะไรผิดๆให้กับเสี่ยวผิงอีก

ซู่เฟิงก็ทำหน้างง เขาถามกับเฒ่าหลี่ว่า

"เฒ่าหลี่เป็นอะไรครับ บอกผมได้เลยนะ ปัญหาของเฒ่าหลี่ก็คือปัญหาของผมเหมือนกัน"

เฒ่าหลี่ฟังซู่เฟิงแต่เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร แววตาขุ่นมัวของเขาดูเหมือนจะมีน้ำตาไหลออกมา มันไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น แต่น่าจะเป็นเพราะความโกรธ

แก่จนแทบจะลงโลงอยู่แล้ว ต้องมาชอบป้าใกล้บ้านอย่างั้นเหรอ?

รักสุดท้ายก่อนจะลาโลกนี้ไปอย่างงั้นเหรอ?

ซูข่านดูมีความสุขมากและพูดอย่างจริงจัง

"เฒ่าหลี่ไม่ต้องปิดบังความรู้สึกของเฒ่าหลี่หรอก แสดงมันออกมาให้พวกเธอได้เห็นเลย ถ้าหากว่าเฒ่าหลี่สามารถแต่งงานกับเธอได้ เดี๋ยวฉันยกบ้านให้เฒ่าหลี่เลย 1 หลัง จะได้มีเรือนหอสำหรับเจ้าบ่าวเจ้าสาว"

"โห พี่สามใจปล้ำสุดๆเลย"

ซู่เฟิงยกนิ้วโป้งให้กับซู่ข่าน สมแล้วที่เป็นพี่สาม

เขาใจกว้างจริงๆ แม้กระทั่งกับคนเฒ่าคนแก่

"พี่สามนี่สุดยอดจริงๆเลยครับ"

ซู่เฟิงพูดด้วยความชื่นชม

เมื่อเฒ่าหลี่ได้ยิน เขาก็อารมณ์เสียทันที เฒ่าหลี่มองไปที่ซู่เฟิงแล้วรู้สึกว่า

"ไอ้หมอนี่มันเป็นหมูรึยังไง ทำไมถึงโง่ขนาดนี้"

"ฮึ่ม!!"

เฒ่าหลี่พ่นลมหายใจที่เต็มไปด้วยความโกรธออกมา เขาลุกขึ้นยืนและมองไปที่ซู่เฟิงอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะหันหลังกลับและเดินจากไป

ซู่เฟิงงุนงงเล็กน้อย เขาถามก็ซูข่านด้วยน้ำเสียงที่สงสัย

"พี่สาม เฒ่าหลี่จะไปไหน ผมยังพูดไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับป้าข้างบ้านเลย เขารู้แล้วเหรอว่าเป็นใคร"

เฒ่าหลี่ที่กำลังเดินออกไปจากห้องเขาได้ยินที่ซู่เฟิงกำลังพูดกับซูข่าน ร่างกายที่ผ่านโลกมาหลายสิบปีกำลังสั่นสะท้านด้วยความโกรธ

"ฮ่าๆๆๆๆ"

ซูข่านหัวเราะที่เห็นเฒ่าหลี่โกรธ

นี่เป็นการแก้แค้นกลับของซูข่าน

หากว่าเฒ่าหลี่ทำแบบนี้อีกครั้ง ซูข่านว่าเขาจะนัดดูตัวให้กับเฒ่าหลี่กับป้าในซอยนี้ให้

ขนาดแค่คิด ซูข่านก็รู้สึกถึงความสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว

"พี่สามครับ"

ซู่เฟิงมองดูซูข่านที่กำลังหัวเราะ เขาถามด้วยความสงสัย

"พี่เรียกผมว่าเพราะเรื่องป้าในซอยเหรอครับ?"

"ไม่"

ซูข่านหยุดหัวเราะ เขาหัวเราะสะใจมากพอแล้ว หัวเราะจนเจ็บท้องไปหมด เขาได้สูดหายใจเข้าเต็มปอดและมองไปที่ซู่เฟิง

"ซู่เฟิงนายอยู่ที่นี่มากี่เดือนแล้ว?"

"ก็หลายเดือนได้แล้วพี่สาม"

ซู่เฟิงอยู่กับซูข่านมาตั้งแต่ตอนที่เขายังไม่ได้เดินทางไปที่เผิงเฉิงกับลู่กั๋วเฉียง และยังก่อนที่ร้านอาหารวังหลวงจะเปิดอีกด้วย

ซูข่านพยักหน้าของเขาและพูดว่า

"หลายเดือนที่ผ่านมานายทำงานได้ดี ฉันจะให้งานใหม่กับนาย อยากทำงานใหม่ไหม?"

"ครับ"

ซู่เฟิงพยักหน้าลงอย่างรวดเร็วเหมือนกับไก่

"ถ้าพี่สามจะให้ผมทำอะไร ผมก็จะทำโดยไม่ลังเลเลยครับ ต่อให้ต้องบุกน้ำหรือว่าลุยไฟ เข้าป่าผ่าดงเสือ ดงจระเข้ หรือว่าสิงโต"

ซูข่านพยายามกลั้นขำขณะได้ยินคำยกยอของซู่เฟิง เขาได้โบกมือปัดและพูดด้วยรอยยิ้ม

"งานไม่ได้ยากขนาดนั้น ฉันได้ให้งานใหญ่กับเสี่ยวเว่ยไปจัดการแล้ว ตอนนี้งานนั้นคนยังไม่พอ นายไปช่วยเสี่ยวเว่ยจัดการอีกแรงเถอะ"

"ครับพี่สาม"

ซู่เฟิงรู้สึกมีความสุขมาก นี่เป็นข่าวดีในรอบหลายเดือนของเขา