บทที่ 26 - ธงประกาศเกียรติคุณหนึ่งผืนพร้อมเงินห้าร้อยเหรียญเงิน

บทที่ 26 - ธงประกาศเกียรติคุณหนึ่งผืนพร้อมเงินห้าร้อยเหรียญเงิน

เสียงรายงานจากวิทยุสื่อสารของหลี่เหลิ่งดังขึ้น

"ผู้บัญชาการครับ เราพบผู้ใช้กู่นอกรีตสามคน พวกมันพยายามกระโดดหน้าต่างหนีลงมาจากชั้นสิบ แต่ตอนนี้ถูกควบคุมตัวไว้หมดแล้วครับ"

หลี่เหลิ่งตอบกลับ

"รับทราบ จับตาดูพวกมันไว้ให้ดี"

สาวผมเงินหันมามองกู้เหวินด้วยแววตาประหลาดใจ

"อ้าว เพื่อนพวกนายโดนรวบตัวซะแล้ว อุตส่าห์ฉวยโอกาสหนีตอนชุลมุนแท้ๆ"

กู้เหวินหน้ามุ่ยทันที

"ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่เพื่อนผม! เป็นพรรคพวกของยัยผู้หญิงคนนั้นต่างหาก"

แต่ก็ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะมีพรรคพวกอยู่ด้วย

แล้วพวกมันมาทำอะไรที่เมืองอิ๋นเหอกันล่ะ

กู้เหวินพยายามขุดคุ้ยความทรงจำจากชาติก่อน แต่ก็นึกข้อมูลที่มีประโยชน์ไม่ออกเลย แน่นอนล่ะว่าไม่ใช่ข้อมูลทุกอย่างจะถูกปล่อยหลุดออกมาให้คนทั่วไปรับรู้

แต่สิ่งที่มั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ก็คือ

ไอ้พวกผู้ใช้กู่นอกรีตพวกนี้ไม่มีทางมาทำเรื่องดีๆ แน่นอน

กู้เหวินปรายตามองไปยังศพของหญิงสาว

จะว่าไปก็ถือว่าโชคดีที่คืนนี้หลี่เหลิ่งขนพนักงานเก็บกวาดมากันทั้งฐาน ไม่อย่างนั้นไอ้พวกที่เหลือคงลอยนวลหนีรอดไปได้แน่

สาวผมเงินร้องอ้อ

"อ้อ จริงด้วยสิ ลืมไปเลยว่านายไม่ใช่ผู้ใช้กู่นอกรีต"

ชายร่างบึกแสดงท่าทางตื่นเต้น เขาเอื้อมมือมาคล้องคอกู้เหวินอย่างสนิทสนม

"จิ๊ นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้ของแถมติดปลายนวมมาด้วย ไอ้พวกนอกรีตที่เร่ร่อนมาถึงเมืองอิ๋นเหอพวกนี้ไม่รู้ว่ามีแผนการอะไร แต่การที่จับพวกมันได้ นายถือว่ามีความดีความชอบเต็มๆ เลยนะไอ้น้อง!"

"นี่มันผลงานชิ้นโบแดงเลยนะเนี่ย!"

พวกผู้ใช้กู่นอกรีตคือศัตรูร่วมของมวลมนุษยชาติ

สำหรับพนักงานเก็บกวาดแล้ว การลากคอพวกกู่นอกรีตมาลงโทษได้ก็ไม่ต่างจากการทลายแก๊งค้ายาเสพติดรายใหญ่ในยุคก่อนวันสิ้นโลกนั่นแหละ

เพราะถ้าปล่อยให้พวกระยำนี่อาละวาดเมื่อไหร่ ตัวเลขคนตายขั้นต่ำก็คงมีไม่ต่ำกว่าหลักพันหลักหมื่นแน่นอน

"แล้วมีรางวัลอะไรให้บ้างไหมล่ะ"

กู้เหวินเริ่มตาลุกวาว

"มีสิ ธงประกาศเกียรติคุณหนึ่งผืนพร้อมกับเงินอีกห้าร้อยเหรียญเงินไง"

"ส่วนรางวัลอย่างอื่นคงไม่มีให้นะ เพราะนายไม่ใช่คนในองค์กรของเรา"

ชายร่างบึกพูดกลั้วหัวเราะ

กู้เหวินหน้าคว่ำทันที แบบนี้มันจะไปต่างอะไรกับไม่ได้รางวัลล่ะฟะ!

หลี่เหลิ่งมองดูสภาพห้องที่พังยับเยินและร่องรอยพลังน้ำกับไฟที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น พลันฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงเอ่ยถาม

"นายหลอมรวมกู่น้ำไฟสินะ ขั้นสามแล้วใช่ไหม"

กู้เหวินยิ้มบางๆ

"ขั้นสี่ครับ"

สิ้นประโยคนั้น

ทุกคนถึงกับสะดุ้งอึ้งกันไปหมด กู่น้ำไฟขั้นสี่!

ใครจะไปคิดว่าไอ้หนุ่มหน้ามนที่ดูไม่มีพิษมีภัยคนนี้จะของแข็งขนาดนี้!

กู่น้ำไฟนั้นมีความพิเศษมาก ในบรรดากู่ระดับสีเขียว พลังรบของมันจัดอยู่ในเทียร์ศูนย์ (Tier 0) ซึ่งสูสีคู่คี่กับกู่สายต่อสู้ระดับสีฟ้าขั้นสามเลยทีเดียว

เวลาปะทะกันจริงๆ สิ่งที่จะชี้วัดผลแพ้ชนะก็คือทักษะการต่อสู้เฉพาะตัวของผู้ใช้กู่เท่านั้น

"ดูไม่ออกเลยนะเนี่ยไอ้น้อง มิน่าล่ะถึงกล้าลุยเดี่ยวเด็ดหัวพวกนอกรีตได้"

ชายร่างบึกบึนทึ่งจัด

"เก่งกว่าฉันอีก ก็แหงล่ะ ฉันมันแค่สายซัพพอร์ตนี้นา"

สาวผมเงินพยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว

หลี่เหลิ่งมองกู้เหวิน ในที่สุดเขาก็เก็บอาการไม่อยู่ กระแอมไอเบาๆ แล้วพูดเข้าประเด็น

"ไม่ทราบว่านายสังกัดอยู่ขุมอำนาจไหนหรือยัง ถ้านายยินดีเข้าร่วมกับองค์กรนักทำความสะอาด ผลงานในการจัดการพวกนอกรีตครั้งนี้ก็จะตกเป็นของนายทันที"

"แต่ถ้านายมีสังกัดอยู่แล้ว... ลองพิจารณาถอนตัวดูไหม เดี๋ยวฉันจะเป็นคนไปเจรจาให้เอง"

ตอนนี้องค์กรนักทำความสะอาดกำลังขาดแคลนบุคลากรอย่างหนัก!

พอมาเจอเพชรเม็ดงามที่พร้อมใช้งานแถมยังเก่งกาจอย่างกู้เหวินแบบนี้ มีหรือที่หลี่เหลิ่งจะยอมปล่อยหลุดมือไปง่ายๆ!

ประโยคนี้ทำเอา

สมาชิกลูกทีมคนอื่นๆ ถึงกับตาโตเบิกกว้าง

ห๊ะ

เอาแบบนี้เลยเหรอหัวหน้า

ให้เอาผลงานไปเคลมได้ก่อนเลยแล้วค่อยเซ็นสัญญาทีหลังเนี่ยนะ

แถมยังกล้าไปฉกคนของชาวบ้านเขาแบบหน้าด้านๆ อีก ไม่เกินไปหน่อยเหรอ

ถึงแม้กู้เหวินจะเตรียมตัวเตรียมใจที่จะเข้าร่วมองค์กรนี้อยู่แล้ว แต่เพื่อเรียกผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด เขาจึงต้องแกล้งทำหน้านิ่งๆ แล้วถามกลับไป

"เข้าร่วมแล้วมีข้อดีอะไรบ้างล่ะ ตอนนี้ผมยังไม่มีสังกัดหรอก"

เมื่อเห็นว่ากู้เหวินมีทีท่าสนใจ หลี่เหลิ่งก็รีบยื่นข้อเสนอสุดพิเศษให้ทันที

"จากประเมินความสามารถของนายแล้ว ถ้านายตกลงเข้าร่วมกับเรา ฉันรับปากเลยว่าจะให้นายขึ้นเป็นพนักงานเก็บกวาดระดับสามทันที เงินเดือนคือโหลใส่กู่สีฟ้าสิบใบ หรือไม่ก็โหลสีม่วงหนึ่งใบ พร้อมเงินสดอีกสิบล้านเหรียญเงิน"

"แถมผลงานจากคดีนี้ก็จะถูกบันทึกเป็นของนาย ซึ่งจะได้แต้มสะสมจำนวนมหาศาล เอาไว้แลกของที่นายต้องการจากคลังขององค์กรได้เลย"

หลี่เหลิ่งทุ่มข้อเสนอระดับวีไอพีให้แบบหมดหน้าตัก!

นี่คือเพดานอำนาจสูงสุดที่เขาจะตัดสินใจเองได้แล้ว

ในมุมมองของเขา การที่กู้เหวินมีกู่น้ำไฟระดับสี่อยู่ในครอบครองแต่กลับยังไม่มีสังกัด นั่นแปลว่าหมอนี่ต้องเป็นพวกรักสันโดษชอบลุยเดี่ยวแน่ๆ

ถ้าอยากดึงคนแบบนี้มาร่วมทีม

ก็ต้องเอาผลประโยชน์ก้อนโตมาล่อเท่านั้น

ไม่อย่างนั้นไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะยอมตกลงแน่!

เมื่อข้อเสนอนี้หลุดออกมา

ลูกทีมรอบข้างหลี่เหลิ่งถึงกับตาค้าง มุมปากกระตุกกันเป็นแถบๆ

ร... ระดับสามเลยเหรอ

เข้ามาปุ๊บก็ได้เป็นระดับสามปั๊บเนี่ยนะ

ขนาดพวกเขาทีมหัวหอกของหน่วยที่หนึ่ง ยังเป็นแค่พนักงานเก็บกวาดระดับสามกันเอง ส่วนกู้เหวินเพิ่งจะเข้ามาใหม่แท้ๆ แต่กลับได้ยศเท่ากับพวกเขาแล้ว

กู้เหวินทำท่าครุ่นคิด ประเมินข้อเสนอที่หลี่เหลิ่งหยิบยื่นให้

อันที่จริงข้อเสนอพวกนี้ก็ถือว่าเย้ายวนใจมากแล้ว

ระบบยศขององค์กรนักทำความสะอาดจะแบ่งเป็นระดับหนึ่งถึงห้า โดยระดับห้าคือต่ำสุด ระดับหนึ่งคือสูงสุด และเหนือกว่าระดับหนึ่งขึ้นไปก็จะเป็นระดับพิเศษ ระดับซูเปอร์ และระดับราชัน

แต่ระดับพวกนั้นยังห่างไกลเกินไป

สำหรับเมืองระดับภูมิภาคอย่างเมืองอิ๋นเหอ แค่ระดับสามก็ถือว่ามีตำแหน่งหน้าที่การงานที่สูงมากแล้ว พวกระดับหัวกะทิขององค์กรส่วนใหญ่ก็กระจุกตัวอยู่กันที่ระดับสามนี่แหละ บางคนถึงขั้นควบตำแหน่งรองหัวหน้าหน่วยด้วยซ้ำ

อย่างหลี่เหลิ่งเองก็เป็นแค่ระดับสอง ส่วนผู้บัญชาการคือระดับหนึ่ง

ระดับพิเศษนั้นยังไม่มีใครในเมืองอิ๋นเหอไปถึงเลยสักคน

แต่โดยทั่วไปแล้ว

คนที่จะขึ้นเป็นระดับสามได้ ล้วนแต่เป็นผู้ใช้กู่ขั้นสามกันทั้งนั้น!

ดูอย่างพวกหัวกะทิในหน่วยที่หนึ่งของหลี่เหลิ่งสิ ไม่มีใครหลุดโผไปจากผู้ใช้กู่ขั้นสามเลยสักคน

ในขณะที่กู้เหวินตอนนี้

เพิ่งจะอยู่แค่ขั้นสองเท่านั้น

หลี่เหลิ่งยอมแหกกฎเพื่อเขาเลยทีเดียว

ดังนั้น...

กู้เหวินจึงส่งยิ้มบางๆ แล้วยื่นมือขวาไปหาหลี่เหลิ่ง

"ตกลง ผมจะเข้าร่วมด้วย ผมชื่อกู้เหวิน"

หลี่เหลิ่งยิ้มรับ

"ยินดีต้อนรับสู่ทีมของเรา"

หลี่เหลิ่งมองกู้เหวินด้วยรอยยิ้ม สิ่งที่เขาถูกใจไม่ใช่แค่พลังรบในปัจจุบันของกู้เหวินเท่านั้น แต่เขาเล็งเห็นถึงศักยภาพที่ซ่อนอยู่ต่างหาก!

เป็นคนละเอียดรอบคอบ พลังรบสูงปรี๊ด โซโล่คิลพวกนอกรีตได้ด้วยตัวคนเดียว

แถมยังมีกู่พรางตัวที่แม้แต่เขายังมองไม่ออกอีก

อนาคตไอ้หนุ่มนี่ต้องไปได้ไกลระดับประเมินค่าไม่ได้แน่!

อย่าลืมนะว่า

กู้เหวินในตอนนี้เพิ่งจะอายุแค่ 18 ปีเท่านั้น!

ส่วนสิ่งที่กู้เหวินหมายตาก็คือ โหลใส่กู่สีม่วงทุกเดือน กับสิทธิพิเศษในฐานะคนขององค์กรนักทำความสะอาด!

เมื่อมีตำแหน่งนี้คอยหนุนหลัง

โอกาสงามๆ ทั้งหมดที่จะเกิดขึ้นในเมืองอิ๋นเหอหลังจากนี้ เขาจะได้สิทธิ์เข้าไปกอบโกยก่อนใครเพื่อน

สถานที่บางแห่ง ถ้าไม่มีตราประจำตำแหน่งนี้ ต่อให้รู้ว่ามีสมบัติซ่อนอยู่ เขาก็ไม่มีสิทธิ์ก้าวเท้าเข้าไปเหยียบอยู่ดี

ผู้ใช้กู่คนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ข้างหลี่เหลิ่งต่างก็พากันยิ้มร่า

ชายร่างบึกบึนโผเข้ามากอดคอกู้เหวินอย่างอารมณ์ดี

"ยินดีต้อนรับๆ องค์กรเราได้น้องใหม่ฝีมือดีเพิ่มมาอีกคนแล้วโว้ย!"

คนอื่นๆ ก็ผสมโรงด้วย

"หัวหน้า ดึงเขามาอยู่หน่วยเราเถอะครับ! ถึงจะเป็นแค่ขั้นสอง แต่มีกู่น้ำไฟขั้นสี่ก็ถือว่าตึงจัดเลยนะ!"

"ใช่ๆๆ รีบดึงตัวมาเลย อย่าให้หน่วยอื่นชุบมือเปิบไปได้เชียวนะ"

ทุกคนดูออกถึงศักยภาพของกู้เหวิน จึงพากันตื่นเต้นยกใหญ่

สาวผมเงินถึงขั้นเอ่ยปาก

"หัวหน้าคะ ถ้าใครกล้ามาแย่งตัวเขาไป เราก็ฆ่าพวกมันทิ้งซะเลยสิคะ!"

หน้าตาก็น่ารักจิ้มลิ้มดูเรียบร้อยแท้ๆ แต่พออ้าปากทีไรมีแต่เรื่องฆ่าฟันตลอด

หลี่เหลิ่งเองก็อยากได้ตัวกู้เหวินมาเข้าทีมใจแทบขาด แต่ก็ต้องส่ายหน้าปฏิเสธไป

"เรื่องโยกย้ายบุคลากรต้องรอให้ผู้บัญชาการเป็นคนเคาะอีกที"

ถึงเขาจะใช้อำนาจตัดสินใจรับกู้เหวินเข้ามาได้ แต่ขั้นตอนกระบวนการต่างๆ ยังไงก็ต้องผ่านการตรวจสอบและอนุมัติจากผู้บัญชาการอยู่ดี

ก็เขาเป็นแค่หัวหน้าหน่วยนี่นา ไม่ได้มีอำนาจล้นฟ้าขนาดนั้นสักหน่อย

[จบแล้ว]