บทที่ 12 - ไหกู่ร้านนี้ฮวงจุ้ยไม่ดีหรือไง?

บทที่ 12 - ไหกู่ร้านนี้ฮวงจุ้ยไม่ดีหรือไง?

เมื่อเห็นกู้เหวินเดินจากไป เยี่ยจื่อชิงก็หันขวับกลับมาถลึงตาใส่หลินฮว๋า แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเย็นชา เกรี้ยวกราด และแฝงความเหยียดหยามเอาไว้ ราวกับกำลังมองดูตัวตลกเต้นกินรำกิน!

อืม...

มันก็ให้อารมณ์เหมือนนางฟ้ากำลังมองดูไอ้หมาวัดที่คอยตามเลียแข้งเลียขาด้วยสายตาสมเพชเวทนานั่นแหละ

จากนั้นเยี่ยจื่อชิงก็รีบหันกลับไปมองตามแผ่นหลังของกู้เหวิน สีหน้าของเธอแฝงไปด้วยความกังวล ก่อนจะรีบสับเท้าวิ่งตามไปทันที

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าทำเอาหลินฮว๋าทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาพ่นเลือดสดๆ ออกมาคำโต ร่างกายสั่นสะท้าน ขบกรามแน่นจนแทบแหลก

"กู้เหวิน... กู้เหวิน... ฉันจะจำชื่อแกไว้!"

"แกต้องตาย!"

หลินฮว๋าโกรธแค้นจนเลือดขึ้นหน้า เขาแหงนหน้าแผดเสียงคำรามลั่นฟ้า!

เลือดในปากยังคงพุ่งกระฉูดออกมาไม่หยุด ดูไปดูมาก็เหมือนกับน้ำพุรุปร่างมนุษย์ไม่มีผิด

ผู้คนรอบข้างเห็นแบบนั้นก็หวาดผวา พากันถอยกรูดหนีตายเพราะกลัวเลือดจะกระเด็นมาโดนเสื้อผ้าตัวเอง

เขาว่ากันว่าพวกคนรวยมักจะชอบเล่นอะไรแผลงๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่าไอ้คุณชายหลินฮว๋านี่มันจะมีโรคติดต่ออะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า!

ในใจของหลินฮว๋าเดือดดาลสุดขีด เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมตอนเผชิญหน้ากับกู้เหวิน เขาถึงลืมที่จะตอบโต้ไปซะสนิท

แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ!

เรื่องสำคัญคือกู้เหวินกล้าตบหน้าเขาฉาดใหญ่ต่อหน้าธารกำนัล!

เขาเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งกลุ่มธุรกิจหลินซื่อ เป็นลูกศิษย์ก้นกุฏิของหลิ่วเชียนฮว่าเชียวนะ!

ใครหน้าไหนที่กล้าแหยมกับเขา มันต้องตายสถานเดียว!

แต่สิ่งที่หลินฮว๋าไม่รู้ก็คือ สาเหตุที่เมื่อกี้เขาไม่ได้ลงมือทำอะไร แท้จริงแล้วเป็นเพราะบรรพบุรุษทวดของเขาในยมโลกกำลังคุกเข่าโขกหัวอ้อนวอนพญามัจจุราชอยู่ต่างหาก

ถ้าเมื่อกี้เขาเสือกเรียกกู่ออกมาสู้ล่ะก็ กู้เหวินคงเด็ดหัวเขาหลุดกระเด็นตั้งแต่พริบตาแรกแล้ว ต่อให้เขาจะเป็นผู้ใช้กู่ระดับสอง กู้เหวินก็สามารถส่งเขาลงนรกได้ก่อนที่เขาจะทันได้อัญเชิญกู่ออกมาด้วยซ้ำ!

พวกไทยมุงที่ยืนดูอยู่ห่างๆ เห็นหลินฮว๋าแสดงโชว์น้ำพุเลือดก็พากันตื่นเต้นสุดขีด

ใครจะไปคิดล่ะว่าแค่ออกมาเดินเล่นชิลๆ จะได้กินเผือกคำโตขนาดนี้ ถ้าเดาไม่ผิด ข่าวเรื่องคุณชายหลินโดนตบกลางสี่แยก กับเรื่องที่หลิ่วเชียนฮว่าฝีมือห่วยแตกไม่สมชื่อ คงจะแพร่สะพัดไปทั่วเมืองอิ๋นเหอในไม่ช้านี้แน่!

จิ๊ๆๆ!

มีเรื่องสนุกให้ดูแล้วสิ!

ตัดมาอีกด้านหนึ่ง

เยี่ยจื่อชิงวิ่งกระหืดกระหอบตามกู้เหวินมาจนทัน ผมสีแดงเพลิงที่มัดรวบไว้ด้านหลังแกว่งไกวไปมา สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลขณะเอ่ยขึ้น

"รุ่นพี่กู้คะ เรื่องวันนี้ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน รุ่นพี่ก็คงไม่ต้องไปมีเรื่องผิดใจกับหลินฮว๋ากับท่านหลิ่วเชียนฮว่าหรอกค่ะ"

กู้เหวินชะงักฝีเท้า เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ยัยเด็กนี่มีสองหน้าหรือไงเนี่ย

ท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัวราวกับสาวน้อยข้างบ้านแสนว่านอนสอนง่ายในตอนนี้

มันช่างแตกต่างกับคราบเจ้าหญิงน้ำแข็งจอมหยิ่งยโสตอนที่เจอกันครั้งแรกราวกับคนละคนเลยแฮะ

นี่เธอกำลังเล่นบทสลับขั้วอยู่หรือไง?

สีหน้าของเยี่ยจื่อชิงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เธอพูดต่อ

"หลินฮว๋ากับหลิ่วเชียนฮว่ามีอิทธิพลในเมืองอิ๋นเหอมากนะคะ การที่รุ่นพี่ไปลูบคมพวกเขาก็เพราะฉัน รุ่นพี่ต้องโดนตามล้างแค้นแน่ๆ เอาแบบนี้ดีไหมคะ รุ่นพี่ไปที่องค์กรนักทำความสะอาดกับฉันเถอะค่ะ!"

"ขอแค่รุ่นพี่เข้าร่วมกับองค์กรนักทำความสะอาด ก็จะไม่มีใครกล้าแตะต้องรุ่นพี่อีกต่อไป!"

เข้าองค์กรนักทำความสะอาดเนี่ยนะ?

กู้เหวินปัดความคิดนี้ตกไปในพริบตา

วันข้างหน้าเขาอาจจะลองพิจารณาดู แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้แน่ๆ

และเขาจะไม่มีวันยอมเข้าร่วมองค์กรเพียงเพราะต้องการที่ซุกหัวหลบภัยเด็ดขาด

กู้เหวินหันไปมองเยี่ยจื่อชิง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก พยัคฆ์ร้ายจะไปใส่ใจความเคียดแค้นของมดปลวกทำไม?"

หัวใจของเยี่ยจื่อชิงกระตุกวูบ ขนตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย

ช่าง...

ช่างเป็นคำพูดที่ดุดันและทรงพลังอะไรขนาดนี้

หรือว่าทั้งกลุ่มธุรกิจหลินซื่อและหลิ่วเชียนฮว่า จะเป็นแค่เศษสวะมดปลวกในสายตาของเขากันนะ?

เมื่อเห็นว่าเยี่ยจื่อชิงทำท่าจะพูดอะไรต่อ กู้เหวินก็ชิงตัดบทขึ้นมาก่อน

"เรื่องในวันนี้ให้มันจบแค่นี้แหละ เพราะงั้น เลิกตามฉันมาได้แล้ว ฉันยังมีธุระต้องไปจัดการต่อ"

น้ำเสียงของกู้เหวินแฝงไปด้วยความรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัด

เขากำลังรีบไปเปิดไหกู่อยู่นะ ยัยนี่จะตามมาเกะกะทำไมเนี่ย!

น่ารำคาญชะมัด!

พอได้ยินน้ำเสียงรำคาญใจของกู้เหวิน เยี่ยจื่อชิงก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมาทันที ตั้งแต่เล็กจนโตในฐานะสาวสวยที่ใครๆ ก็รุมล้อม นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เธอโดนผู้ชายเย็นชาใส่แบบนี้

แต่ว่า...

เธอก็รู้ตัวดีว่ากู้เหวินกำลังออกปากไล่เธอแล้ว

ถ้าขืนตามตื๊อต่อไป มันก็คงจะดูไร้มารยาทเกินไปหน่อย

ดังนั้น

เยี่ยจื่อชิงจึงทำหน้ามุ่ย กัดริมฝีปากเบาๆ แล้วตอบรับ

"ค่ะ... รุ่นพี่..."

กู้เหวินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ดูเหมือนยัยเยี่ยจื่อชิงนี่ก็ยังพอจะอ่านสถานการณ์ออกอยู่บ้าง จากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินจากไป

เยี่ยจื่อชิงได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ทอดสายตามองแผ่นหลังของกู้เหวินด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยากจะอธิบาย

ผู้ชายที่ชื่อกู้เหวินคนนี้ มีความลับซ่อนอยู่อีกมากแค่ไหนกันนะ...

หลังจากสลัดเยี่ยจื่อชิงหลุด กู้เหวินก็แวะเข้าไปในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่ง เขาหยิบบัตรเงินฝากของเยี่ยจื่อชิงขึ้นมาดู มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายประกายความหน้าเงินออกมาอย่างปิดไม่มิด

"จิ๊... สามล้านเหรียญเงิน..."

"แม่หนูนี่รวยอู้ฟู่ใช่เล่นเลยแฮะ แค่รักษากู่ขำๆ ทีแรกกะจะเก็บสักแสนเดียว นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีลาภก้อนโตหล่นทับแบบนี้!"

หลังจากยุคสมัยใหม่เริ่มต้นขึ้น เพื่อให้เหรียญเงินยังคงหมุนเวียนในระบบได้ ภายใต้การผลักดันของขุมอำนาจหลายฝ่าย บัตรเงินฝากจึงถูกยกเลิกการตั้งรหัสผ่าน ใครก็ตามที่ถือบัตรใบนี้อยู่ ก็สามารถรูดเงินในนั้นใช้ได้ตามสบาย

และไอ้กฎเกณฑ์ข้อนี้แหละ... ที่พอลองคิดดูดีๆ แล้วมันก็น่าขนลุกไม่เบา

บางที...

พวกผู้มีอิทธิพลอาจจะกำลังสนับสนุนให้ผู้คนเข่นฆ่าแย่งชิงสมบัติกันเองอยู่ก็เป็นได้!

ในชาติก่อนตอนที่กู้เหวินช็อตเงิน เขาก็เคยสวมบทโจรปล้นบัตรเงินฝากของพวกเศรษฐีมานักต่อนักแล้วเหมือนกัน

อะแฮ่ม

ถือซะว่าเป็นการปล้นคนรวยมาช่วยคนจนก็แล้วกัน

ปล้นความรวยของคนอื่น มาช่วยความจนของตัวเองไงล่ะ

กู้เหวินถือบัตรเงินฝากของเยี่ยจื่อชิงไว้ในมือ มุมปากกระตุกยิ้มกริ่ม ทอดสายตามองไปยังทิศทางของร้านขายไหกู่ พลางพึมพำกับตัวเอง

"ชีวิตนักเปิดไห เริ่มต้นขึ้นแล้ว!"

ถนนผู้ใช้กู่ในเมืองอิ๋นเหอมีความยาวทั้งสิ้นหนึ่งพันห้าร้อยเมตร สองข้างทางเรียงรายไปด้วยร้านขายไหกู่ ร้านขายอาวุธ ร้านขายน้ำยา และร้านขายสมุนไพรสำหรับผู้ใช้กู่โดยเฉพาะ ที่นี่คือแหล่งรวมสรรพสิ่งทุกอย่างที่ผู้ใช้กู่ต้องการในชีวิตประจำวัน

แต่เป้าหมายของกู้เหวินในครั้งนี้มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น!

นั่นก็คือการเปิดไหกู่!

เขาต้องกอบโกยกู่ระดับเทพมาให้ได้มากที่สุด เพื่อเอามาอัปเกรดตัวเอง ยกระดับความแข็งแกร่งให้พุ่งปรี๊ดไปอีกขั้น!

อย่างน้อยก็ต้องทะลวงขึ้นเป็นผู้ใช้กู่ระดับหนึ่งให้ได้ก่อน!

แม้ตอนนี้กู้เหวินจะมีทั้งกู่อายุขัย กู่ล่องหน และกู่เปลวเพลิงอยู่ในมือ แต่กู่ทั้งสามตัวนี้มันเข้ากันไม่ได้เลยสักนิด พวกมันไม่สามารถผสานพลังหรือสร้างคอมโบอะไรได้เลย

แถมกู้เหวินยังไม่ได้ไปยื่นเรื่องขอประเมินระดับผู้ใช้กู่จากฟ้าดินด้วย

ดังนั้นในตอนนี้ เขาจึงยังเป็นแค่ผู้ใช้กู่ปลายแถวที่นับเป็นระดับหนึ่งไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่สิ่งที่กู้เหวินสงสัยใคร่รู้ที่สุดก็คือ

ในชีวิตนี้ที่เขาย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ หากเขาสามารถทะลวงกลับไปเป็นผู้ใช้กู่ระดับหนึ่งได้อีกครั้ง

ฟ้าดินจะยังคงประทานของรางวัลลงมาให้เขาอีกไหม?

ถ้าได้ล่ะก็

มันจะโคตรแจ่มไปเลย!

ของรางวัลจากฟ้าดินจะได้รับก็ต่อเมื่อมีการเลื่อนระดับเท่านั้น แถมของที่ได้ก็มักจะล้ำค่าสุดๆ ชนิดที่ว่าบางอย่างไม่สามารถหาได้ในโลกแห่งความเป็นจริงด้วยซ้ำ

ถ้าชาตินี้เขาชวดรางวัลจากฟ้าดินไปล่ะก็ คงจะดวงซวยบัดซบสุดๆ

เพราะของรางวัลจากชาติก่อนของเขา มันสลายหายไปพร้อมกับการเกิดใหม่หมดแล้วน่ะสิ

พริบตาเดียว

กู้เหวินก็เดินมาหยุดอยู่หน้าร้านขายไหกู่แห่งหนึ่ง ร้านนี้มีขนาดปานกลางค่อนไปทางใหญ่ ถือว่าอยู่ในระดับมาตรฐาน พอมองลอดกระจกใสเข้าไปด้านใน ก็จะเห็นชั้นวางของตั้งเรียงรายอยู่เต็มไปหมด

บนชั้นวางของเต็มไปด้วยไหกู่หลากหลายสีสันและวัสดุ

ไหกู่ส่วนใหญ่จะเป็นสีเทากับสีขาว มีสีเขียวแซมอยู่บ้างประปราย ส่วนไหกู่สีฟ้านั้นถือเป็นของแรร์ไอเทมที่ถูกจัดวางไว้ในโซนวีไอพีตรงกลางร้านเท่านั้น

ส่วนไหกู่ระดับสูงกว่าสีฟ้าน่ะเหรอ ไม่มีให้เห็นเลยแม้แต่ใบเดียว

กู้เหวินก้าวเท้าเข้าไปในร้าน ทันใดนั้นพนักงานสาวแสนสวยวัยกระเตาะก็ปรี่เข้ามารอต้อนรับถึงหน้าประตูทันที

พนักงานสาวสวมกระโปรงสั้นจู๋โชว์เรียวขาขาวเนียน หน้าอกหน้าใจขาวจั๊วะดันเสื้อจนแทบปริ บนหัวสวมที่คาดผมหูหร่ายสุดคิวท์ เธอโค้งคำนับให้กู้เหวินอย่างนอบน้อม ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานเจี๊ยบ

"สวัสดีค่ะคุณลูกค้าผู้มีเกียรติ ยินดีต้อนรับนะคะ~"

"ไม่ทราบว่าต้องการให้ดิฉันช่วยแนะนำสินค้าให้ไหมคะ?"

ในยุคสมัยนี้ ผู้ใช้กู่ถูกยกย่องให้อยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิด

ดังนั้นพนักงานบริการทุกภาคส่วนที่ต้องคอยต้อนรับผู้ใช้กู่ จึงมักจะคัดเอาแต่หัวกะทิที่หน้าตาดีหุ่นเป๊ะระดับพรีเมียมมาทั้งนั้น!

กู้เหวินส่ายหน้า

"ไม่ต้องหรอก"

เมื่อเห็นกู้เหวินปฏิเสธ พนักงานสาวก็ถอยฉากออกไปอย่างรู้หน้าที่ แม้ว่าถ้ากู้เหวินยอมให้เธอเดินตามคอยบริการ เธอจะได้ส่วนแบ่งเปอร์เซ็นต์จากไหกู่ทุกใบที่เขาซื้อก็ตาม

แต่คนฉลาดมักจะไม่ทำตัวน่ารำคาญหรือตามตื๊อผู้ใช้กู่จนเกินงาม ไม่มีใครอยากตายก่อนวัยอันควรหรอก

ถึงอย่างนั้น

พนักงานสาวก็ยังคอยลอบสังเกตกู้เหวินอยู่ห่างๆ เพื่อที่หากเขาต้องการอะไร เธอจะได้รีบพุ่งตัวเข้าไปให้บริการได้ทันท่วงที

กู้เหวินเดินดูของตามชั้นวางในร้านไปเรื่อยๆ

สำหรับคนทั่วไป ไหกู่พวกนี้คือกล่องสุ่มที่ไม่มีใครรู้ว่าข้างในซ่อนอะไรไว้

แต่สำหรับกู้เหวินแล้ว ข้อมูลของไหกู่แต่ละใบต่างพากันเด้งขึ้นมาแย่งกันนำเสนอตัวเองตรงหน้าเขาอย่างชัดเจน

[ไหกู่สีเทา]: ข้างในมีแค่ดินเน่าๆ กองนึง สารอาหารต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เอาไปปลูกต้นไม้ยังไม่ขึ้นเลย

[ไหกู่สีเทา]: ข้างในมีกู่ขนมปังระดับสีเทาซ่อนอยู่ มันสามารถเสกขนมปังหอมกรุ่นนุ่มฟูให้คุณกินได้ทุกวัน ไอเทมเด็ดสำหรับทาสรักคาร์โบไฮเดรต

[ไหกู่สีขาว]: ข้างในมีกู่หยดน้ำระดับสีขาวซ่อนอยู่ เป็นกู่สายต่อสู้ระดับพื้นฐาน

[ไหกู่สีขาว]: ข้างในบรรจุโรคร้ายเอาไว้ ถ้าเปิดออก คุณจะติดเชื้อและป่วยหนักเป็นเดือน หรืออาจจะถึงขั้นตายได้เลย

[ไหกู่สีขาว]: ข้างในมีขี้ก้อนเบ้อเริ่มซ่อนอยู่ ถ้าเปิดออก คุณจะโดนกลิ่นเหม็นเน่าตีแสกหน้า

[ไหกู่สีขาว]: ข้างในมีผึ้งพิษซ่อนอยู่ บินไวปานจรวด ถ้าเปิดออก คุณจะโดนต่อยจนอาจถึงตายได้!

[ไหกู่สีขาว]: ข้างในมีกู่มรณะซ่อนอยู่ ถ้าเปิดออก คุณจะตายห่าทันที!

ยิ่งอ่านข้อมูล สีหน้าของกู้เหวินก็ยิ่งบิดเบี้ยวแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ

แม่งเอ๊ย

ร้านนี้มันฮวงจุ้ยไม่ดีหรือไงวะ?

ทำไมไหกู่กองพะเนินพวกนี้ ถึงได้มีแต่ของส้นตีนที่แฝงคำสาปไว้แทบทั้งนั้นเลยวะเนี่ย?

ไหกู่สีขาวก็ยังเปิดได้กู่มรณะ โคตรจะไร้สาระเลย!