ตอนที่ 140 เงินมากเกินไปก็เป็นปัญหา

ซูข่านมองดูทุกคนที่มาร่วมอวยพรปีใหม่ให้กับเขาในวันตรุษจีน คนพวกนี้ทั้งหมดยังโสดอยู่

พวกเขายังไม่ได้แต่งงานเลยยังไม่ต้องใช้ช่วงนี้พิเศษแบบนี้กับครอบครัว

พวกเขาจึงได้ให้ความสำคัญกับบุคคลที่มีบุญคุณไม่น้อยไปกว่าครอบครัวของพวกเขา ซึ่งนั่นก็คือซูข่านนั่นเอง ไม่แปลกที่หลายคนจะมาหาซูข่านในวันที่สองของตรุษจีน

ซูข่านได้บอกให้เฒ่าจางทำอาหารมื้อพิเศษเพื่อฉลองที่หลายคนได้มารวมตัวกัน

เฒ่าจางได้ทำอาหารชุดใหญ่ออกมา ทุกคนกินและดื่มฉลองวันตรุษจีนในบ้านของซูข่าน

ต้องบอกได้เลยว่ารสชาติของอาหารที่เฒ่าจางทำดีมาก ไม่นานอาหารของเฒ่าจางก็หมดไม่เหลือแม้แต่จานเดียว

นี่คือวันตรุษจีน อาหารที่ถูกทำขึ้นในวันนี้ส่วนใหญ่แล้วคนจีนมักจะไม่กินจนเหลือ พวกเขาเชื่อว่ามันจะเป็นสิ่งไม่ดีที่จะเข้ามาในปีใหม่

ต่อให้อาหารอร่อยแค่ไหนหรือว่าอาหารจะแพงสักแค่ไหน พวกเขาก็ไม่ลังเลที่จะทิ้งอาหารพวกนี้ลง หรือไม่ก็ต้องกินอาหารที่ถูกทำขึ้นมาให้หมด

ต่อให้ในยุคปัจจุบัน ค่าครองชีพของผู้คนในประเทศจะสูงขึ้นก็ตาม

มีคำกล่าวเอาไว้ว่า ของที่เหลือจากการไหว้ในเทศกาลตรุษจีน สามารถนำไปกินได้ถึงวันที่ 5 นับจากตรุษจีน เว้นแต่ของที่แขกจะนำมาให้ หากเลยวันไปแล้วจะถือว่าเป็นของเหลือทั่วไป

เรียกง่ายๆว่า หากไหว้หรือทำอาหารวันเทศกาลนี่ควรกินให้หมด แต่ถ้าแขกนำมาให้ก็สามารถเก็บไว้ได้

ซูข่านได้เปิดเหล้าเหมาไถเพื่อกินฉลองกัน 2-3 ขวด

การดื่มเหมาไถในเทศกาลตรุษจีนแบบนี้ ไม่มีอะไรที่จะเหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว เหล้าเหมาไถทำให้งานเลี้ยงฉลองเต็มไปด้วยความเพลิดเพลิน

แม้ว่าจะเปิดเหล้าเหมาไถไป 2-3 ขวด แต่ซูข่านก็ยังเหลือมากกว่า 20 ลังในบ้าน

คนที่มาอวยพรปีใหม่ซูข่านต่างซื้อเหล้าเหมาไถมาฝากซูข่านทั้งนั้น การที่เขาซื้อเหล้าเหมาไถมา 20 ตัน

ไม่ได้แปลว่าเขาจะชอบกินเหล้าชนิดนี้เป็นชีวิตจิตใจสักหน่อย

ซูข่านอยากจะร้องไห้ออกมา

หลังจากที่ทุกคนได้กินเลี้ยงฉลองเสร็จ ต่างคนก็กลับไปยังบ้านของตัวเอง ซูข่านได้มองเหล้าเหมาไถ 20 กว่าลังในบ้านของเขา ซูข่านยกไหล่ยกไหล่อย่างช่วยไม่ได้ขณะที่มอง

"เอาไปฝากสักหน่อยดีกว่า"

ซูข่านได้คิดถึงหวางเซียวหมันที่ทำงานเฝ้าเหล้าเหมาไถให้กับเขาอยู่

เขาเป็นคนที่ขยันทำงานอย่างมาก ต้องให้อะไรสักอย่างหน่อยแล้ว

เช้าวันต่อมา ซูข่านได้เดินออกจากบ้านมา เขาเห็นกว่าอากาศข้างนอกบ้านหนาวมาก สงสัยจะตื่นเช้าเกินไปหน่อย

ซูข่านได้เดินไปที่บ้านหลังสุดซอยของเขา บ้านหลังนี้เขาเอาไว้เก็บเหล้าเหมาไถ 20 ตัน ซู่เฟิงที่อยู่หน้าบ้านก็ติดตามซูข่านมาด้วย

หวางเซียวหมันเห็นซูข่านที่กำลังเดินเข้ามาในบ้าน เขาก็รีบวิ่งออกไปทักทายอย่างรวดเร็ว

"พวกนายกินข้าวเช้ารึยัง?"

ซูข่านได้พูดกับหวางเซียวหมัน นอกจากเขาเลย ซู่เฟิงได้พาคนมาอีก 2-3 ใบมาเฝ้าบ้านหลังนี้ ใบหน้าของพวกเขาดูไม่คุ้น ซูข่านไม่รู้จักกับคนพวกนี้เลย

แต่พวกเขาทั้งหมดรู้จักซูข่าน โดยทั่วไปแล้ว แถวระแวกบ้านนี้ คนที่คอยทำงานให้กับจางเฉียงและซู่เฟิง พวกเขาทั้งหมดรู้จักกับซูข่าน

แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่พวกเขารู้ได้ว่าซูข่านคือพี่ใหญ่ของจางเฉียงและซู่เฟิง

แต่ตอนนี้ในหนานจิงไม่มีใครเรียกจางเฉียงธรรมดาแล้ว เขาถูกยกย่องจนคนทั่วไปต้องเรียกว่าพี่จางเฉียง

พออยู่ต่อหน้าซูข่านต่อให้เป็นพี่ใหญ่มาจากไหน ทั้งจางเฉียงหรือลู่กั๋วเฉียงก็ต้องเรียกซูข่านว่าพี่สามอยู่ดี

"เอาไว้กินกัน ของฝากจากพี่สาม"

ซู่เฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม เขายื่นเหล้าเหมาไถในมือให้กับหวางเซียวหมัน

"ขอบคุณครับพี่สาม"

"พวกนายเอาไปจัดการกันตามสบายได้เลยนะ พวกนั้นด้วย"

ซูข่านชี้ไปยังเหมาไถที่วางอยู่ข้างหน้าบ้าน

เขาได้แบ่งเหล้าเหมาไถมาให้กับหวางเซียวหมัน แต่ก็ยังมีเหลืออยู่ที่บ้านของเขา

ที่บ้านหลังนั้นมีเฒ่าหลี่กับซูข่านเท่านั้นที่กิน ถึงจะไม่ได้กินเป็นประจำก็เถอะ

บางครั้งก็แค่อยากจะดื่มสัก 2-3 แก้วเพื่อให้เลือดลมสูบฉีดเท่านั้น ไม่ก็กินคู่กับอาหารมื้อพิเศษ

ผู้คนในอนาคตมักจะมีเบียร์เป็นโหลๆแช่เอาไว้ในตู้เย็น การกินเบียร์เย็นๆหลังกลับมาจากทำงาน เป็นความรู้สึกที่สุดยอดที่สุดแล้ว ถ้าได้กินคู่กับอาหารหรือกับแกล้มแสนอร่อยอีก

ร่างกายที่ทำงานหนักมาทั้งวันก็แทบจะหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลยแหละ

คนทั่วไปก็อยากที่จะดื่มเหล้าเหมาไถเหมือนกัน แต่ราคามันก็….สูงเกินไปสำหรับพวกเขา

"ระวังกันด้วยนะ"

ซู่เฟิงตะโกนเตือน ขณะที่หวางเซียวหมันและคนอื่นๆกำลังไปยกเหมาไถที่หน้าบ้าน

"ครับ มันเบากว่าที่ผมคิดไว้ซะอีก"

หวางเซียวหมันตะโกนตอบ

ซูข่านมองดูหวางเซียวหมันและคนอื่นๆขนเหล้าเหมาไถผ่านหน้าเขา

ไม่นานเหล้าเหมาไถก็ได้ถูกย้ายเข้ามาข้างในจนหมด

"ซู่เฟิง"

ซูข่านเรียกซู่เฟิงหลังจากคนอื่นๆได้ยกเหล้าเหมาไถเสร็จ เขาได้หยิบเงินในกระเป๋าออกมา 20 หยวน

"เอาไปซื้อบุหรี่มาให้พวกเขาสูบ"

"พี่สามครับ มันมากเกินไปไหมครับ"

ซู่เฟิงโบกมือปัดอย่างรวดเร็ว

พี่สามใจดีเกินไปแล้ว เอาเงิน 20 หยวนไว้ให้ซื้อบุหรี่มาสูบอย่างเดียว นี่คือเงินครึ่งเดือนของพวกเขาเลยนะ

เงินจำนวนมากขนาดนี้สามารถซื้อบุหรี่สูบได้เป็นสิบๆวันเลย ต่อให้เป็นคนที่สูบบุหรี่จัดก็เถอะ

"เอาไป"

ซูข่านพูดเสียงแข็ง ตอนนี้เงินซูข่านมีมากมายแต่ไม่ได้ใช้ทำอะไรเลย

จางเฉียงได้นำเงินมาให้กับเขาทุกเดือน เดือนละหลายแสนหยวน

อีกไม่กี่เดือน หากเป็นอย่างนี้ต่อเงินสดของเขาจะเกินหนึ่งล้านหยวนแล้ว

ซูข่านรู้สึกกังวลเล็กน้อย เงินจำนวนนี้เริ่มจะเป็นปัญหากับเขาเล็กน้อย

มีเงินมาก แต่ในยุคนี้ไม่มีอะไรให้ซูข่านได้ใช้เงินของเขาเลย

ถ้าผ่านไปสัก 20 ปี ต่อให้มีเงินสัก 100 ล้าน ซูข่านก็สามารถใช้หมดได้ในวันเดียว

ไม่จำเป็นต้องมาผ่อน มาดาวน์อะไรทั้งนั้น จ่ายเงินสดมันทุกอย่าง

แต่ตอนนี้มันไม่มีที่แบบนั้นให้กับซูข่านเลย เขาอยากใช้เงินของเขาให้มันลดลงไปบ้าง

ซูข่านขมวดคิ้วเล็กน้อยและจ้องไปที่ซู่เฟิง

"ครับพี่สาม ขอบคุณครับ"

ซู่เฟิงเห็นท่าทางของซูข่านเริ่มไม่ดีเขาจึงรีบเงินมาอย่างรวดเร็ว