บทที่ 21 - กฎข้อที่หนึ่งถูกเปิดเผย

บทที่ 21 - กฎข้อที่หนึ่งถูกเปิดเผย

"อ้อ ผมเคยเห็นพลังพิเศษของเธอมาแล้ว เธอสามารถเสกอาวุธออกมาจากความว่างเปล่าได้ พลังทำลายล้างสูงมากเลยล่ะ" โจวเค่อหยิบแครกเกอร์โยนเข้าปากอีกชิ้น

"ก็จริงนะ ในเมื่อเป็นถึงไพ่เทวะโพดำ Q ไพ่สายโพดำก็เน้นไปทางด้านการต่อสู้อยู่แล้ว แถมยังเป็นถึงหน้า Q อีก พลังรบก็ต้องไร้เทียมทานอยู่แล้ว"

ทั้งสองคนผลัดกันแสดงความคิดเห็นวิพากษ์วิจารณ์สงครามด้านนอกไปพลางๆ

บางจังหวะก็หยิบป๊อปคอร์นเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ราวกับว่าละครฉากใหญ่ตรงหน้าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาเลย

ซูเฉินซีจัดการกวาดล้างนักเรียนในละแวกนั้นจนเหี้ยนเตียน เธอถือปืนกลมือเตรียมตัวย้ายฐานที่มั่น ดูเหมือนกำลังมองหาเป้าหมายใหม่

ทั้งสองคนเลิกให้ความสนใจเธอ แล้วหันไปหาฉากอื่นที่ดูน่าตื่นเต้นกว่าแทน

"นี่ โจวเค่อ นายว่าเมื่อไหร่จะถึงตาพวกเราออกโรงวะ ข้างนอกเขาฆ่ากันหูดับตับไหม้ แต่พวกเราดันมาแอบอยู่ที่นี่ คะแนนก็มีแค่สิบแต้ม จะไม่ยอมทำอะไรจริงๆ เหรอ"

"เคยเล่นพับจีไหม เอาตัวรอดให้ถึงคนสุดท้ายก็คือผู้ชนะ!"

"อย่าไปสนว่าฆ่าได้เยอะหรือน้อย ถ้าเอาชีวิตรอดไปไม่ได้ทุกอย่างก็สูญเปล่า!"

โจวเค่อกระดกน้ำอัดลมเข้าปากอึกใหญ่

"หยุดตีกันได้แล้ว!"

เอ๊ะ

เหมือนจะเป็นเสียงของผู้หญิง

โจวเค่อกับจางหยางหันขวับไปมองตามทิศทางของเสียงพร้อมกัน

กลางสนามหญ้า นักเรียนหญิงร่างเล็กมัดผมหางม้าคนหนึ่งกำลังตะโกนสุดเสียง

เสียงของเธอเล็กแหลม แต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญ

"โรงเรียนจัดการแข่งขันนี้ขึ้นมา ไม่ได้ให้พวกเรามาฆ่าฟันกันเองนะ!"

"พวกเราควรจะโอบอ้อมอารี รักใคร่ปรองดอง และร่วมมือกันทำคะแนนสิ!"

ทุกคนหยุดชะงักการเคลื่อนไหวลงทันที

นักเรียนบางส่วนก็มีท่าทีลังเล พวกเขาก้มมองมีดเปื้อนเลือดในมือ ราวกับกำลังทบทวนว่าวิธีเก็บคะแนนแบบนี้มันสมเหตุสมผลจริงหรือเปล่า

[ติ๊งต่อง— กฎข้อที่ 1 เปิดเผยแล้ว!]

จังหวะนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นมาถูกเวลาพอดี

บนหน้าจอยักษ์ กฎข้อที่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

[กฎข้อที่ 1 : (การทดสอบสายโพดำ) กฎแห่งป่า ทรัพยากรมีจำกัด ทุกคนคือคู่แข่ง]

[คะแนนจะไม่มีทางเพิ่มขึ้นมาลอยๆ แต่จะต้องแย่งชิงมาด้วยการฆ่าฟันเท่านั้น]

คราวนี้หลักฐานมัดตัวแน่นหนาแล้ว

นักเรียนทุกคนที่เห็นกฎข้อนี้ต่างก็เข้าใจสถานการณ์ได้ในทันที

คนที่ลงมือฆ่า จะสามารถแย่งชิงคะแนนของคนที่ตายไปได้

เด็กสาวที่ยืนอยู่กลางสนามหัวเราะแห้งๆ

"พวกนายทำต่อเถอะ ถือซะว่าเมื่อกี้ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไปก็แล้วกันนะ"

พูดจบ เธอก็ใส่เกียร์หมาสับขาแหลก

ฟิ้ว—!

กระสุนลูกหลงนัดหนึ่งลอยละลิ่วมาเจาะเข้าที่หัวของเธอพอดิบพอดี

ปัง!

ท่าวิ่งหนีของเธอแข็งทื่อไปในพริบตา เธอล้มหน้าคะมำลงกับพื้น ตายอนาถไปในทันที

"พวกหิวแสง" โจวเค่อกับจางหยางพูดประสานเสียงกัน ก่อนจะหยิบมันฝรั่งทอดเข้าปากไปอีกชิ้น

"โจวเค่อ นายว่าเมื่อไหร่จะถึงคิวพวกเราออกไปโชว์ลวดลายบ้างวะ" จางหยางเคี้ยวขนมกร้วมๆ จนพูดจาอู้อี้ฟังไม่ค่อยถนัด

"ใจเย็น ปล่อยให้กระสุนมันบินไปก่อนเถอะ"

โจวเค่อชี้ไปที่หน้าจอยักษ์บานนั้นอีกครั้ง

"กฎข้อที่หนึ่ง พวกเราวิเคราะห์กันออกตั้งแต่แรกแล้ว"

"แต่กฎข้อที่สองกับข้อที่สามยังไม่ถูกเปิดเผยเลย"

"ผลีผลามออกไปทำอะไรตอนนี้ อาจจะได้ไม่คุ้มเสียก็ได้นะ"

"เกิดมีกฎบ้าๆ บอๆ โผล่มาบอกว่า ยิ่งฆ่าคนเยอะก็ยิ่งโดนหักคะแนนเยอะ แบบนั้นไอ้พวกที่ฆ่ากันเป็นบ้าเป็นหลังก็กลายเป็นตัวตลกกันหมดน่ะสิ"

"ส่วนพวกเรา ก็นอนรอรับชัยชนะสบายๆ เลยไง"

พอได้ยินแบบนี้จางหยางก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที "มีเหตุผล! ฮ่าฮ่า! รู้สึกเหมือนกำลังจะชนะเลยเว้ย!!"

เวลาล่วงเลยไปทีละนาที

สมรภูมิด้านนอกยังคงดุเดือดเลือดพล่าน ห่ากระสุนบินว่อนไปทั่ว

เหล่านักเรียนที่มีไพ่เทวะสายโพดำไล่ฆ่าล้างบางนักเรียนที่ไม่มีไพ่เทวะสายโพดำอย่างบ้าคลั่ง

ถึงแม้ฉากพวกนี้จะดูโหดเหี้ยมและน่าตื่นเต้นตระการตา แต่พอดูไปนานๆ โจวเค่อก็เริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาบ้างแล้ว

ขณะที่เขากำลังจะอ้าปากหาวหวอด เหตุการณ์ความวุ่นวาย ณ มุมหนึ่งของสนามหญ้าก็ดึงดูดความสนใจของเขาไปเสียก่อน

ตรงนั้น มีนักเรียนที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าคนหนึ่งกำลังไล่ฆ่าคนอย่างเมามัน

...

"ฮ่าฮ่าฮ่า หนีไม่พ้นหรอกโว้ย!"

นักเรียนชายที่มีรอยแผลเป็นทางยาวพาดผ่านตาซ้ายเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

เขากำมีดแหลมในมือแน่น วิ่งไล่ล่าเด็กสาวร่างเล็กคนหนึ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย

เด็กสาวดูท่าทางเรี่ยวแรงน้อยนิด วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็โดนชายหน้าบากวิ่งไล่ตามมาทัน

ฉึก

ชายหน้าบากเงื้อมีดแหลมแทงสวนเข้าไปเต็มแรงโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

มีดแหลมพุ่งทะลวงเข้าที่หน้าท้องของเด็กสาว

สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวาดผวา ดวงตาเบิกโพลงจนแทบจะถลน เธอกุมท้องตัวเองด้วยความเจ็บปวดทรมาน ทรุดตัวลงดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น

ชายหน้าบากหัวเราะร่วน แววตาปราศจากความเมตตาปรานีใดๆ เขาทรุดตัวลงนั่งยองๆ แล้วกระหน่ำแทงมีดลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในที่สุด เด็กสาวก็นอนแน่นิ่งไป ตายสนิทไม่ไหวติง

"ติ๊ด"

นาฬิกาข้อมือของชายหน้าบากส่งเสียงร้องเตือน

เขายกข้อมือขึ้นมาดู

[สถานะปัจจุบัน : พระราชา]

"ฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า!!!"

"ในที่สุดฉันก็ได้เลื่อนขั้นเป็นพระราชาแล้วโว้ย!"

"ไม่คิดเลยว่าไพ่เทวะสายโพดำกากๆ ของฉัน จะมีประโยชน์ขนาดนี้ในการสอบแบบนี้!"

แกร็บ...

เสียงกิ่งไม้หักดังแว่วมาจากซอกหลืบเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลนัก

เสียงประหลาดนี้ขัดจังหวะการเฉลิมฉลองของชายหน้าบากเข้าอย่างจัง

เขากระชับมีดแหลมในมือแน่นอีกครั้ง แล้วตวาดเสียงกร้าว

"ใครอยู่ตรงนั้นวะ"

ชายหน้าบากพุ่งตัวเข้าไปพร้อมมีดในมือทันที

ในซอกหลืบนั้น มีเด็กอ้วนคนหนึ่งล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น ร้องโอดโอยเสียงหลง

"ลูกพี่อย่าฆ่าผมเลย ผมกลัวเจ็บ!"

"ผมเป็นแค่สามัญชนกากๆ มีคะแนนแค่สิบแต้มเอง ไม่มีค่าอะไรหรอก!"

ชายหน้าบากถ่มน้ำลายลงพื้น ก่อนจะเค้นเสียงเหี้ยม

"ขี้หมูขี้หมาก็ยังเป็นแต้มโว้ย! คะแนนจะน้อยแค่ไหนมันก็คือคะแนน! ฉันไม่ปล่อยไปหรอกเว้ย!"

พูดจบ เขาก็เงื้อมีดขึ้นสูง

ปัง!!!

ก้อนอิฐก้อนหนึ่งลอยละลิ่วตกลงมาจากที่สูง กระแทกเข้าที่หน้าของชายหน้าบากอย่างจัง!

ชายหน้าบากชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

"ไอ้อ้วน มึงลอบกัดกูเหรอ"

ชายหน้าบากสะบัดหัวไล่ความมึนงง ดูเหมือนก้อนอิฐนั่นจะทำอะไรเขาไม่ได้เลยสักนิด

"ฮ่าฮ่า คิดไม่ถึงล่ะสิ พลังพิเศษไพ่เทวะสายโพดำของฉันทำให้ฉันฟันแทงไม่เข้า! การโจมตีทางกายภาพธรรมดาๆ ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกโว้ย!"

"ไม่งั้น แกคิดว่าฉันใช้แค่มีดกากๆ เล่มเดียวไล่ฆ่าคนมาถึงป่านนี้ได้ยังไงวะ!"

เจ้าอ้วนน้อยเบิกตากว้างมองความบ้าคลั่งของชายหน้าบากด้วยความหวาดผวา น้ำตาแทบจะไหลพรากออกมาอยู่รอมร่อ

เขาวางแผนให้พรรคพวกแอบอยู่บนตึกแล้วโยนก้อนอิฐลงมา ส่วนตัวเองยอมเป็นเหยื่อล่ออยู่ข้างล่าง

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าดันมาเจอของแข็งเข้าให้!

"ฮือๆๆ... ลงมือเบาๆ หน่อยนะ... ฉันกลัวเจ็บ!" เจ้าอ้วนน้อยยอมจำนนแต่โดยดี

เขาเห็นพฤติกรรมการฆ่าคนของชายหน้าบากมาหมดแล้ว รู้ดีว่าหมอนี่ไม่มีทางปล่อยใครไปแน่ๆ เขาจึงได้แต่ภาวนาให้อีกฝ่ายลงมือเร็วๆ จะได้จบความเจ็บปวดนี้ไปไวๆ

ชายหน้าบากแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ตวัดมีดแหลมแทงลงไปอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

ฉึก—!!!

"เอ๊ะ"

เจ้าอ้วนน้อยลูบหน้าท้องของตัวเองป้อยๆ

ไร้รอยขีดข่วน

แต่ในทางกลับกัน สีหน้าของชายหน้าบากคนนั้นกลับแข็งค้างไปในพริบตา

จากนั้น บริเวณหน้าท้องของเขาก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ!!!

เลือดเนื้อสาดกระเซ็น เศษลำไส้ไหลทะลักออกมากองเรี่ยราดเต็มพื้น

ชายหน้าบากไม่ทันได้เอ่ยปากพูดอะไรด้วยซ้ำ เขาทำหน้าช็อกสุดขีด ร่างโซเซไปมาสองสามที ก่อนจะล้มตึงขาดใจตายคาที่

"ติ๊ด!"

เจ้าอ้วนน้อยที่กำลังยืนอึ้งเป็นสากกะเบือ จู่ๆ ก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเตือนจากนาฬิกาข้อมือ

เขากดดูอย่างกล้าๆ กลัวๆ

[สถานะปัจจุบัน : พระราชา]

[คะแนน : 310]

เขากะพริบตาปริบๆ ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

พระราชาเหรอ

สถานะของเขาเลื่อนขั้นจากสามัญชนเป็นพระราชาในชั่วพริบตาเลยงั้นเหรอ

นั่นก็หมายความว่า คะแนนของเขาพุ่งขึ้นไปติดท็อปสามของโรงเรียนแล้วน่ะสิ

เขาดีใจจนเนื้อเต้น กางแขนออกกว้างแล้วกรีดร้องโหยหวนด้วยความบ้าคลั่ง

"ฉันเป็นพระราชาแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!!"

...

และเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ก็ตกอยู่ในสายตาของโจวเค่อที่เกาะขอบหน้าต่างดูอยู่ตลอด

"...มีจุดพลิกผันจริงๆ ด้วย"

[จบแล้ว]