บทที่ 16 - มรดกทวยเทพ

บทที่ 16 - มรดกทวยเทพ

ศาสตราจารย์เฉินอวิ๋นกล่าวอยู่บนเวที

"ประการแรก ช่วงกลางเทอมของทุกปีทางโรงเรียนจะจัดการแข่งขัน 'ถ้วยอีลีท' ขึ้น"

"นี่คือการแข่งขันขนาดใหญ่ระดับโรงเรียนที่จัดขึ้นโดยมี 'ชมรมนักเรียน' เป็นตัวแทนเข้าร่วม"

"หากนักเรียนใหม่คนไหนสนใจอยากเข้าร่วม สามารถไปสอบถามรายละเอียดได้จากประธาน 'สามชมรมใหญ่' ของโรงเรียนเราได้เลย อ้อใช่ พวกเธอคงได้เจอกับตัวแทนสองคนในนั้นไปแล้วตอนเข้ารับการทดสอบสองรอบแรก"

โจวเค่อก้มหน้าทบทวนความจำ ตอนที่เขาเข้ารับการทดสอบนักเรียนใหม่ก็มีรุ่นพี่สองคนมาชวนเขาเข้าชมรมจริงๆ

คนหนึ่งคือรุ่นพี่ตัวสูงผิวคล้ำ หลี่หานเฟิง ส่วนอีกคนคือรุ่นพี่สาวผมสั้นมาดเย็นชา จวงซิงเหยา

ศาสตราจารย์เฉินอวิ๋นกล่าวต่อไป

"ประการที่สอง ตามธรรมเนียมแล้วก่อนเข้าเรียนนักเรียนใหม่จะต้องผ่านการทดสอบสามรอบ แต่เนื่องจากเหตุสุดวิสัยบางประการ เราจึงทำการทดสอบไปได้แค่สองรอบก็ต้องยุติลงกลางคัน..."

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ศาสตราจารย์เฉินอวิ๋นก็หยุดชะงักไปสองสามวินาที

โจวเค่อรู้สึกเหมือนเธอส่งยิ้มและปรายตามองมาทางเขา จึงกะพริบตาปริบๆ ตอบรับ

"...ดังนั้น การทดสอบรอบที่สามซึ่งสำคัญที่สุดอย่าง 'การทดสอบแบบองค์รวม' จะถูกจัดขึ้นในอีกหนึ่งสัปดาห์หลังจากเปิดเรียน"

"การทดสอบครั้งนี้จะใช้เป็นเพียงการจัดอันดับความสามารถของนักเรียนใหม่เท่านั้น จะไม่มีการคัดใครออกทั้งสิ้น"

"นอกจากนี้... ผู้ที่ได้อันดับหนึ่งในการทดสอบแบบองค์รวม จะได้รับรางวัลเป็น 'มรดกทวยเทพ' หนึ่งชิ้น"

สิ้นประโยคนั้น ทั่วทั้งหอประชุมใหญ่ก็แตกตื่นราวกับผึ้งแตกรัง

นักเรียนส่วนหนึ่งเริ่มพูดคุยกันอย่างออกรส

"มรดกทวยเทพงั้นเหรอ ยกให้พวกเราเนี่ยนะ"

"อะไรๆๆ มรดกทวยเทพคืออะไรวะ"

"พระเจ้าช่วย ถ้าได้มาสักชิ้นแล้วเอาไปขาย ชาตินี้ก็รวยเละแล้วสิโว้ย!"

"ความคิดแกมีแค่นี้เองเหรอวะ มรดกทวยเทพจะเอาเงินตรามาประเมินค่าได้ยังไง!"

"สรุปแล้วมรดกทวยเทพมันเอาไว้ทำอะไรกันแน่วะ"

"ได้ยินมาว่ามันเป็นของวิเศษที่เหล่าทวยเทพแห่งไพ่ป๊อกทิ้งเอาไว้ตั้งแต่ยุคบรรพกาล ในนั้นมีพลังงานมหาศาลซ่อนอยู่!"

"ตกลงว่าไอ้ของพรรค์นั้นมันเอาไว้ทำอะไรกันแน่เนี่ย"

นักเรียนกลุ่มเล็กๆ ถกเถียงกันอย่างเมามัน แต่นักเรียนส่วนใหญ่ยังคงมีสีหน้างุนงง

เสียงพูดคุยแว่วเข้าหู โจวเค่อจึงกระซิบถาม

"จางหยาง นายรู้จักมรดกทวยเทพหรือเปล่า"

ตอนแรกเขาคิดว่าจางหยางจะบ่นเรื่องที่เขาอ่อนต่อโลกใบนี้อีก แต่ผิดคาด...

จางหยางเองก็ส่ายหน้าด้วยความมึนงง "ฉันก็เพิ่งเคยได้ยินนี่แหละ"

ซูเฉินซีที่นั่งอยู่ข้างๆ ถอนหายใจออกมา

"พวกนายไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก"

"ความหายากของมรดกทวยเทพน่ะ ยิ่งกว่าไพ่ดอกจิกของนายซะอีกนะ"

"พูดง่ายๆ ก็คือ มรดกทวยเทพ... เป็นของวิเศษระดับ 'เปลี่ยนแปลงแนวคิดตรรกะ'"

โจวเค่อหันไปมององค์หญิง "อย่างเช่นอะไรล่ะครับ"

"ก็อย่างเช่น คมมีดที่ปลิดชีพได้ในดาบเดียว นาฬิกาที่ย้อนเวลาได้ หรือไม่ก็อัญมณีที่ชุบชีวิตคนตาย..."

"แต่นั่นก็เป็นแค่ตำนานเล่าขาน น้อยคนนักที่จะเคยเห็นของจริง แต่ว่า..."

"ในเมื่อศาสตราจารย์พูดขนาดนี้แล้ว มันก็ต้องเป็นเรื่องจริง แถมโรงเรียนก็น่าจะมีของแบบนั้นเก็บไว้ด้วย"

"ไม่นึกเลยว่าปีนี้ทางโรงเรียนจะใจป้ำเอามรดกทวยเทพมาเป็นรางวัลสำหรับแชมป์การทดสอบนักเรียนใหม่"

จู่ๆ ซูเฉินซีก็จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา

"โจวเค่อ นายอยากลงแข่งเพื่อแย่งชิงของวิเศษชิ้นนั้นไหม"

เธอโพล่งถามขึ้นมาดื้อๆ

"ทำไมถึงถามผมล่ะครับ" โจวเค่อชะงักไปครู่หนึ่ง

"ฉันก็แค่รู้สึกว่า... ถ้านายอยากชนะ คนชนะจะต้องเป็นนายแน่นอน"

"แต่ผมเป็นแค่สามัญชนนะ ทำอะไรก็ไม่เป็นสักอย่าง"

"นายไม่จำเป็นต้องทำอะไรเป็นหรอก ระดับอณูเวทต่างหากคือความแข็งแกร่งที่แท้จริง อณูเวทสี่สิบสามแต้มของนาย มันสูงกว่ารุ่นพี่หลายคนไปไกลลิบแล้วนะ"

โจวเค่อไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาเอาแต่ก้มหน้าครุ่นคิด

ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ให้คำตอบ

"ใช่ครับ ผมอยากได้ของวิเศษชิ้นนั้น"

สายตาของโจวเค่อทอดมองไปยังโซนที่นั่งของตระกูลขุนนางใหญ่ด้านหน้าสุด

ตรงนั้น เยี่ยหลิงเทียนกำลังคุยโวโอ้อวดกับพวกลูกหลานขุนนางคนอื่นๆ ว่าตัวเองจะต้องคว้าแชมป์แล้วชิงมรดกทวยเทพชิ้นนั้นมาครองให้จงได้

"อะแฮ่ม ฉันรู้ว่าทุกคนกำลังตื่นเต้นกับมรดกทวยเทพ แต่สิ่งที่ฉันกำลังจะพูดเป็นเรื่องที่สามต่างหากที่เป็นไฮไลต์ตัวจริง"

ศาสตราจารย์เฉินอวิ๋นระบายยิ้ม

"นักเรียนที่มีผลการเรียนดีเยี่ยมในช่วงปลายเทอม จะได้รับสิทธิ์ในการ 'เลื่อนขั้นไพ่เทวะ' ค่ะ!"

อะไรนะ

คราวนี้ทั่วทั้งงานเดือดพล่านขึ้นมาทันที

จางหยางถึงกับเก็บอาการไม่อยู่ ชูไม้ชูมือขึ้นฟ้า

"การเลื่อนขั้นไพ่เทวะ นี่มันความฝันอันสูงสุดของใครหลายคนเลยนะ!"

แม้แต่ซูเฉินซีที่มักจะสำรวมกิริยาอยู่เสมอ วินาทีนี้ยังเผลอโน้มตัวไปข้างหน้า นัยน์ตาทอประกายคาดหวังอย่างเปี่ยมล้น

มีเพียงโจวเค่อคนเดียวเท่านั้นที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยาก 'เลื่อนขั้นไพ่เทวะ' หรอกนะ เพียงแต่...

เขาไม่รู้เลยสักนิดว่า 'การเลื่อนขั้นไพ่เทวะ' มันเอาไว้ทำอะไรกันแน่

"อะแฮ่ม" โจวเค่อกดเสียงต่ำ "องค์หญิง ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยได้ไหมครับว่าการเลื่อนขั้นไพ่เทวะคืออะไร"

ซูเฉินซีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งยิ้มให้

"ได้สิ ในเมื่อฉันรับปากไปแล้วว่าถ้านายมีอะไรไม่เข้าใจในโลกใบนี้ก็ถามฉันได้ตลอด"

จากนั้นเธอก็ค่อยๆ อธิบายให้ฟัง

"ถ้าเปรียบมรดกทวยเทพเป็นโอกาสที่มนุษย์จะได้ใกล้ชิดกับเทพเจ้า การเลื่อนขั้นไพ่เทวะก็คือการยกระดับชนชั้น จากขุนนางชั้นผู้น้อยกลายเป็นขุนนางชั้นสูง เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ ก้าวขึ้นเป็นพระราชา... หรือแม้กระทั่งจุติเป็นเทพเจ้าเสียเอง"

"ทุกคนล้วนมีอณูเวทอยู่ในร่างกาย เมื่อระดับอณูเวทสูงถึงจุดหนึ่งในตอนที่อายุครบสิบแปดปี ก็จะได้รับวัตถุเวทมนตร์จากทวยเทพ ซึ่งก็คือไพ่เทวะ"

"ทว่า ความแข็งแกร่งของไพ่เทวะไม่ได้ถูกจำกัดตายตัว พลังพิเศษสามารถอัปเกรดได้ กระบวนการนี้เรียกว่าการเลื่อนขั้นไพ่เทวะ"

"ระดับของไพ่เทวะจะเป็นตัวกำหนดสมรรถภาพทางกายโดยรวม รวมถึงความแข็งแกร่งของพลังพิเศษ ซึ่งท้ายที่สุดมันก็จะสะท้อนไปถึงสถานะทางสังคม"

โจวเค่อซักต่อ "พูดให้ชัดเจนกว่านี้หน่อยได้ไหมครับ"

ซูเฉินซีกระซิบเสียงแผ่ว

"ถ้านายสามารถเลื่อนขั้นไพ่เทวะไปสู่ระดับต่อไปได้ นายจะได้รับการแต่งตั้งจากฝ่าบาท... หรือก็คือเสด็จพ่อของฉันด้วยพระองค์เอง"

"นายจะไม่ใช่สามัญชนอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นหนึ่งในขุนนาง 'โจว' จะกลายเป็นนามสกุลใหม่ของตระกูลขุนนาง"

"นายจะได้รับพระราชทานรางวัลจากเสด็จพ่อ อาจจะเป็นกิจการเล็กๆ สักแห่ง"

"และถ้านายสามารถเลื่อนขั้นไพ่เทวะไปจนถึงระดับสูงสุดได้ นายก็จะจุติเป็นเทพเจ้าองค์ใหม่"

"...ว่ากันว่าตลอดประวัติศาสตร์ของอาณาจักรมังกร มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เคยทำได้"

หลังจากโจวเค่อฟังจบ เขาก็ลูบคลำไพ่เทวะ JOKER ในกระเป๋าเสื้อเงียบๆ

เขาทนมีชีวิตยากจนข้นแค้นแบบสามัญชนมามากพอแล้ว

เขานับครั้งไม่ถ้วนที่เฝ้าฝันว่าตัวเองจะมีนามสกุลขุนนาง มีอำนาจบารมี และมีเงินทองล้นฟ้า

และตอนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นไปได้ทั้งนั้น

แม้กระทั่งการที่เขาจะจุติเป็นเทพเจ้าในอนาคต

การเลื่อนขั้นไพ่เทวะ...

วินาทีนี้ โจวเค่อปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเรียนรู้โลกใบนี้ให้มากขึ้น ศึกษาเรื่องราวของไพ่เทวะให้ถ่องแท้ เพื่อยกระดับความแข็งแกร่งของตัวเอง

"...พิธีปฐมนิเทศขอจบลงเพียงเท่านี้ ขอบคุณค่ะ!" บนเวที ศาสตราจารย์เฉินอวิ๋นกล่าวปิดท้าย

เหล่านักเรียนจับกลุ่มกันเป็นก๊กเป็นเหล่า ทยอยลุกขึ้นแล้วเดินออกจากหอประชุมใหญ่ไปทีละคน

"ไปกันเถอะ ไปดูหอพักกัน! อยากรู้จังว่าสภาพหอพักของโรงเรียนจะเป็นยังไงบ้าง!" จางหยางตื่นเต้นสุดๆ

พวกเขาเดินออกจากหอประชุม

เนื่องจากซูเฉินซีต้องไปที่หอพักหญิง เธอจึงแยกทางกับพวกเขาสองคนกลางทาง

โจวเค่อกับจางหยางมุ่งหน้าไปยังโซนหอพักชาย

"เดี๋ยวก่อน นายนี่เอง โจวเค่อ"

จู่ๆ เสียงของนักเรียนชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

[จบแล้ว]