ตอนที่ 099 การเผชิญหน้าจ้าวชิงชิง

นี่คือเงินจำนวนเยอะที่สุดในชีวิตที่เฒ่าจางเคยถือ

"อึ้ก"

เฒ่าจางกลืนน้ำลายลงไปอึ้กใหญ่จะพูดด้วยเสียงที่สั่นเล็กน้อย

"เงินเท่านี้ ต้องพอสำหรับตกแต่งร้านอย่างแน่นอน"

"ถ้าไม่พอก็มาเอาเพิ่มได้ แต่ต้องมีเหตุผลด้วยนะ"

ซูแคนพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

ในห้องของเขามีเงินอยู่เป็นแสนๆ ตอนนี้มันเริ่มจะที่ขึ้นราแล้ว

การใช้งานตกแต่งร้านแค่ไม่กี่พันหยวน มันไม่ได้กระทบขนหน้าแข้งของซูแคนเลยแม้แต่น้อย

แถมตอนนี้ลู่กั๋วเฉียงและจางเฉียงได้นำเข้าของจากตอนใต้โดยไม่ต้องผ่านจางโกวซิงแล้วด้วย

ซึ่งมันสามารถทำกำไรได้มากกว่าเดิมถึงสองเท่า

ปกติก็ได้เดือนละ 200,000 อยู่แล้ว กลายเป็นตอนนี้ได้ 400,000 ต่อเดือน

แต่เงินที่ได้มาเป็นเงินสด !!

ซูแคนไม่เคยคิดเลยว่าเขาต้องมาเหนื่อยใจกับเรื่องแบบนี้ มีเงินเยอะเกินไปบางทีมันก็ไม่ดี

"ครับ"

เฒ่าจางพูดด้วยรอยยิ้ม

"ผมจะต้องตกแต่งร้านให้สวยจนคนต้องตาค้างแน่นอนผมรับประกัน คุณซูไว้ใจผมได้เลย"

"อื้ม"

ซูแคนพยักหน้า

"ผมขอตัวก่อนไปจัดการซื้อของก่อนนะครับ"

เฒ่าจางอดใจรอไม่ไหวแล้วที่จะไปตกแต่งร้าน เขารีบหันหลังและออกเดินอย่างรวดเร็ว เอาจริงๆต้องเรียกว่าออกวิ่งซะมากกว่า เร็วกว่าคนทั่วไปเดินซะอีก

"เดี๋ยวก่อนสิ"

ซูแคนพูดจบเฒ่าจางก็หยุดเดินทันที

"นี่มันจะเที่ยงแล้ว กินข้าวด้วยกันก่อนสิ"

"เสี่ยวผิงเพิ่งไปซื้อของที่ร้านใกล้ๆนี่เอง"

ซูแคนพูดจบเสี่ยวผิงก็เปิดประตูเข้ามาทันทีพร้อมกับตะกร้า อย่างกับเธอฟังอยู่ที่หน้าประตู

"งั้นเดี๋ยวผมไปทำอาหารให้คุณซูก่อนนะ"

เฒ่าจางไปเดินตามเสี่ยวผิงเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว

ไม่นานประมาณ 40 นาทีเฒ่าจางและเสี่ยวผิงก็ได้ยกอาหารที่มีกลิ่นแสนหอมมาเสิร์ฟ

อาหารธรรมดาแสนง่ายในมื้อเที่ยงที่เฒ่าจางและเสี่ยวผิงช่วยกันทำ

แต่รสชาติของแต่ละอย่างกลับทำออกมาได้ผิดจากหน้าตาของมันอย่างมาก ความชุ่มชำของซอส การปรุง หรือแม้กระทั่งความสุกของเนื้อ เฒ่าจางจัดการทุกอย่างออกมาได้ดีเยี่ยม

น่าเสียดายที่เฒ่าจางจะต้องไปเปิดร้านทำอาหาร ซูแคนคงไม่ได้กินอาหารอร่อยอย่างนี้ทุกวัน

"ช่างมันเถอะ!"

ซูแคนส่ายหัว

เป็นเวลาหลายวันติดต่อกันที่เฒ่าจางจะตื่นมาออกจากบ้านไป พอถึงตอนเย็นเฒ่าจางก็จะกลับมาในสภาพที่เหมือนจะเป็นร่างที่ไร้วิญญาณ

ส่วนเฒ่าหลี่ก็หมกตัวอยู่แต่ในห้องลับทั้งวัน เขาจะออกมาตอนที่กินข้าวเท่านั้น

เสี่ยวผิงได้มาขอลากลับบ้านของเธอซึ่งอยู่ไม่ไกลจากหนานจิงเท่าไหร่นัก

ซูแคนหันมองซ้ายขวาในครัว

"เฒ่าจางกับเสี่ยวผิงไม่อยู่ แล้วใครจะทำข้าวตอนเที่ยงให้ฉันกินล่ะ"

ซูแคนส่ายหัวก่อนจะเดินไปที่ด้านหลังบ้านแล้วตะโกน

"เฒ่าหลี่ ออกไปกินข้าวข้างนอกกันไหม?"

ไม่นานเฒ่าหลี่ก็เดินออกมาจากห้องลับด้วยสภาพที่…เอ่อ…เหมือนผีที่กำลังเฝ้าสมบัติ

"คุณไปเถอะ"

"ผมมีซาลาเปาของเมื่อวานเหลืออยู่ 2-3 ชิ้น ไม่ต้องห่วงผม ยังมีงานอีกเยอะข้างล่าง"

หลังจากพูดจบเฒ่าหลี่ก็เดินกลับไปในห้องลับเหมือนเดิม

"เฮ้อ"

ซูแคนถอนหายใจยาว

น้ำเสียงของเฒ่าหลี่เริ่มดูรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาเฝ้าอยู่ในห้องลับนั้นอย่างกับปู่โสมเฝ้าทรัพย์

"ซาลาเปาเหลือ 2-3 ชิ้นงั้นเหรอ?"

ซูแคนขมวดคิ้วเล็กน้อย เฒ่าหลี่ก็ได้เงินเดือนละตั้ง 50 หยวนแต่ทำไมเลือกแต่กินซาลาเปาทุกวัน ทำไมไม่คิดหาอะไรอร่อยๆอย่างอื่นกินบ้างนะ

"กินข้าวที่ไหนดี"

ซูแคนครุ่นคิดว่าเขาจะไปซื้อข้าวร้านไหนกินดี

จากนั้นเขาก็เบิกตากว้างออกเหมือนคิดอะไรได้

"เกือบลืมไปแล้วนะเนี่ย"

"ไปกิน KFC ดีกว่า"

ซูแคนพบว่าร้านเปิดมาเกือบ 1 สัปดาห์แล้วแต่เขายังไม่ได้กินไก่ทอดหรือไปเยี่ยมที่ร้านดูเลย

ซูแคนตัดสินใจเสร็จเขาก็ขึ้นไปหยิบเงินบนห้อง 100 หยวน นี่เป็นเงินจำนวนมหาศาลสำหรับยุคนี้

เมื่อเดินออกมาจากบ้านซูแคนก็เห็นซู่เฟิงอยู่ที่ฝั่งตรงข้าม

เขาคิดอะไรสักพักหนึ่งก่อนจะโบกมือเรียกซู่เฟิง

"พี่สามเรียกผมเปล่าครับ"

ซู่เฟิงวิ่งมาหาซูแคนอย่างรวดเร็ว

"แกอยู่คนเดียวเหรอ?"

ซูแคนมองไปที่ด้านหลังซู่เฟิงแล้วถาม

"ไม่ครับพี่สาม"

ซู่เฟิงส่ายหัวและชี้นิ้วไปที่อีกด้านหนึ่งก่อนจะพูดว่า

"มีผู้ชายอีกคนครับ ตรงนั้น"

"อืม!"

ซูแคนหันไปมองก็เจอผู้ชายที่ซู่เฟิงชี้

"ดีเลยงั้นแกตามฉันมา ส่วนอีกคนให้อยู่นี่แหละ"

ซู่เฟิงได้ยินก็ตอบอย่างรวดเร็ว

"ได้ครับพี่สาม"

ซู่เฟิงดีใจมากที่ซูแคนได้เรียกให้เขาตามไปทำอะไรบางอย่าง

ตั้งแต่หวงเสี่ยวเว่ยได้ไปทางใต้กับพี่สาม หลังจากกลับมาเขาได้งานเปิดร้านอาหารที่ถนนไทเซียนเหมิน

ซู่เฟิงรู้สึกแถวนั้นดี ถนนนั่นมีคนเดินผ่านเยอะมากในแต่ละวัน ถ้าเปิดร้านอาหารที่นั่นต้องขายดีแน่ๆ

เขาอยากได้งานทำแบบจางเฉียงหรือหวงเสี่ยวเว่ยบ้าง

"ไปกันเถอะ"

ซูแคนพูดจบก็เดินนำหน้าซู่เฟิงไปยังป้ายรถเมล์ ซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนัก

พอมาถึงป้ายรถเมล์ รถเมล์ก็ได้มาพอดี พวกเขาทั้งคู่นั่งอยู่บนรถเมล์ประมาณ 20 นาที

"นี่เรากำลังไปร้านที่เสี่ยวหู่เปิดใช่ไหมครับ"

ซู่เฟิงถามด้วยความประหลาดใจ

แม้เขาจะอายุเยอะกว่าเสี่ยวหู่แต่ตอนนี้เสี่ยวหู่กลับทำเงินมากในหนานจิง

นอกจากเสี่ยวหู่แล้วก็ยังมีจางเฉียงที่สามารถทำเงินได้พอๆกับเขา โดยทั้งสองคนนี้ได้ติดตามลู่กั๋วเฉียงในการเก็บขยะอยู่ โดยเมื่อก่อนลู่กั๋วเฉียงจะเป็นพี่ใหญ่คอยช่วยเหลือทั้งสองคน

จางเฉียงเคยบอกกับซู่เฟิงว่า หากไม่ได้พี่สามคนนี้ป่านนี้พวกเขาคงยังเก็บขยะอยู่ที่ไหนสักแห่งในหนานจิง ชีวิตของพวกเขาเปลี่ยนไปตั้งแต่ได้เจอกันพี่สามคนนี้

หลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้ทำให้ซู่เฟิงชื่นชมและเคารพซูแคนมาก

"ใช่แล้ว เดี๋ยวฉันจะพานายไปกิน KFCฉ"

ซูแคนตอบด้วยรอยยิ้ม

"ขอบคุณครับพี่สาม"

ซู่เฟิงพูดขอบคุณอย่างรวดเร็ว

เมื่อลงจากรถเมล์และเดินไปที่ร้าน พวกเขาทั้งสองก็พบว่าที่นี่ยังเต็มไปด้วยผู้คน มีคนจำนวนมากมาต่อแถวซื้อ KFC

"คนเยอะมาก"

ซูjเฟิงมองผู้คนภายในร้าน KFC ที่ต่อแถวกันอย่างแน่นเอียด

ทันใดนั้นเองซูแคนได้มองเห็นแววตาคู่หนึ่งซึ่งสวยงามเป็นประกาย และใบหน้าที่คุ้นเคยราวกับเคยเห็นมาก่อนทั้งชาติก่อนและในชาตินี้

"จ้าวชิงชิง !!"

ซูแคนอุทานออกมาด้วยความตกใจ