ตอนที่ 084 ขึ้นหน้าหนังสือพิมพ์

"ฮ่าๆ"

ซูแคนหัวเราะเล็กน้อย

หลังจากนั้นเฒ่าหลี่ก็ได้แนะนำของเก่าที่เขานำมันมาเก็บไว้ในห้องลับ

นี่มันมีดสัมฤทธิ์

ดูเหมือนว่าจะเจอของเก่าที่ดูแล้วน่าจากเอาไว้ใช้สำหรับมนตร์ดำด้วย

ซูแคนมองดูมีดเล่มนั้นพลิกไปมา 2-3 ครั้งก่อนจะวางมันลง

จากนั้นซูแคนมองไปที่เฒ่าหลี่แล้วพูด

"ไปกันเถอะเฒ่าหลี่ เสี่ยวผิงน่าจะเตรียมอาหารเสร็จแล้ว"

"ได้เลย"

เฒ่าหลี่ตอบ

ทั้งสองคนเดินออกจากห้องลับ และปิดประตูห้อง จากนั้นก็เดินไปที่สวนหน้าบ้าน ก็พบว่าเสี่ยวผิงกำลังนำอาหารออกมาเสิร์ฟพอดี

มีซีโครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน ปลาทอด ผัดถั่วงอก และซุปมะเขือ ซึ่งเป็นเมนูบ้านๆง่ายๆ

แต่มื้ออาหารขนาดนี้ส่วนใหญ่แล้วคนที่นี่มักจะเอาไว้กินฉลองปีใหม่อย่างเดียว บ้านทั่วไปไม่มีเงินซื้อเนื้อเยอะขนาดนี้มากินเพียง 1 มื้อหรอก

เสี่ยวผิงแปลกใจเมื่อเธอเห็นซูแคนกินซี่โครงหมูเยอะเป็นพิเศษ ทำไมพี่สามถึงชอบซี่โครงหมูมากขนาดนี้

หลังทานอาหารเสร็จ ซูแคนก็นั่งบนเก้าอี้ในสวนหน้าบ้านพร้อมกับจิบชาร้อนๆใต้ต้นไม้

ใบชาตัวใหม่ก็จะให้รสชาติอีกอย่าง

ซูแคนรู้สึกผ่อนคลายมาก เขาได้ลองเปลี่ยนใบชาไปเรื่อยๆ

"พี่สาม"

ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

ซูแคนลืมตาและหันไปมอง เขาเห็นหวางเอ๋อยืนอยู่

ซูแคนยิ้มด้วยความดีใจ และพูดขึ้นมาว่า

"หวางเอ๋อ"

"พี่สามครับ"

จากนั้นก็มีเสียงเรียกซูแคนอีกเสียงหนึ่งซึ่งเป็นเสียงเล็กๆ

ซูแคนหันไปมองก็เห็นเสี่ยวหู่ยืนอยู่ข้างหลังหวางเอ๋อ

"เสี่ยวหู่ นายมาพร้อมกับหวางเอ๋ออย่างงั้นเหรอ?"

"ใช่ครับ"

เสี่ยวหู่ตอบ

ดูเหมือนว่าไม่เจอกันแค่ 10 กว่าวันแต่ใบหน้าของเสี่ยวหู่จากวันก่อนที่ดูเหมือนเป็นเด็กน้อย ตอนนี้ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไป ดูเหมือนว่าเสี่ยวหู่จะเติบโตขึ้นแล้ว

"ตะกี้ผมเจอลู่กั๋วเฉียง ผมเลยคิดว่าพี่น่าจะกลับมาแล้ว ผมเลยรีบตรงมาหาพี่ทันที"

หวางเอ๋อพูดด้วยรอยยิ้ม

"ใช่ พี่กลับมาแล้ว"

ซูแคนพยักหน้า เขามองไปที่หน้าของหวางเอ๋อ ก็พบว่าหวางเอ๋อก็ดูเติบโตขึ้นเหมือนกับเสี่ยวหู่

ดูแล้วไม่เหมือนเป็นคนที่อารมณ์ร้อนก่อนหน้า

"นายถืออะไรอยู่"

ซูแคนมองไปที่มือของหวางเอ๋อมันดูเหมือนจะเป็นหนังสือพิมพ์

ดวงตาของหวางเอ๋อเป็นประกาย ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความดีใจก่อนจะหยิบหนังสือในมือออกมา แล้วเปิดกางออก

"พี่สามดูสิ พวกเราขึ้นหนังสือพิมพ์ด้วย"

หวางเอ๋อพูดด้วยรอยยิ้ม

ซูแคนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบหนังสือพิมพ์ในมือหวางเอ๋อมาอ่าน เขาไม่ได้คิดเลยว่า KFC ร้านของเขาจะได้ขึ้นหนังสือพิมพ์ด้วย

หนังสือพิมพ์หนานจิงได้ตีข่าวการเปิดร้าน KFC ด้วยการขอใบอนุญาติเปิดธุรกิจประกอบอาหารโดยเป็นบุคคลที่สามารถประกอบกิจการได้เองโดยอิสระรายแรกได้ได้รับ

เปิดเป็นเจ้าแรกอย่างงั้นเหรอ

"ทำได้ดีมาก"

ซูแคนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เขาตบไปที่ไหล่ของหวางเอ๋อเบาๆ การเปิดร้าน KFC ของซูแคนตอนนี้ได้รับการโฆษณาทางอ้อมผ่านทางหนังสือพิมพ์แล้ว

การจดทะเบียนเปิดร้านชื่อ KFC ได้ก่อนย่อมได้เปรียบมหาศาล

หากว่า KFC จากต่างประเทศจะมาเปิดตามก็ต้องมีปัญหาเรื่องชื่ออย่างแน่นอน

"ผมทำตามที่พี่เขียนทั้งหมดเลยครับ"

หวางเอ๋อหัวเราะ

ตั้งแต่ถูกหนังสือพิมพ์ตีพิมพ์หวางเอ๋อก็นำไปให้พ่อของเขาดูด้วย พ่อของหวางเอ๋อซึ่งตอนแรกคิดว่าลูกชายของเขาจะไม่มีงานทำ แต่กลับได้เปิดร้านอาหารแถมได้ลงหนังสือพิมพ์อีกต่างหาก

พ่อของหวางเอ๋อยิ้มด้วยความสุขทุกครั้งที่เปิดหนังสือพิมพ์

ยิ่งไปกว่านนั้นคนในครอบครัวของหวางเอ๋อดูเหมือนจะให้ความเคารพหวางเอ๋อมากขึ้น พวกเขาไม่เรียกหวางเอ๋อว่ายู่เอ๋ออีกแล้ว

เมื่อก่อนคนรอบๆตัวของหวางเอ๋อมักจะเรียกเขาด้วยชื่อนั้น

ยกเว้นแต่เพียงซูแคน เขาจะเรียกแค่หวางเอ๋อเท่านั้น

หวางเอ๋อได้เปลี่ยนไปแล้ว เขาได้เริ่มจะติดปีกบินไปในท้องฟ้า ใบหน้าของเขาก็ดูเป็นคนที่จริงจังมากขึ้น

ในหนานจิงพวกคนที่ไม่มีงานทำส่วนใหญ่จะโดนคนอื่นดูถูกอย่างมาก

ในอดีตหวางเอ๋อก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ตอนนี้เขาได้เปลี่ยนไปแล้ว เขาได้เปิดร้านอาหารแถมยังได้รับการตีพิมพ์ลงบนหนังสือพิมพ์อีก จะมีร้านอาหารสักกี่ร้านที่ทำแบบเขาได้

"ไม่เอาน่า เพราะนายตั้งใจทำด้วยมันเลยออกมาได้ดี"

ซูแคนหัวเราะ

"แล้วร้านเป็นยังไงบ้างล่ะ"

เสี่ยวหู่ได้ยินเลยตอบแทนหวางเอ๋อ

"พี่สามครับ พวกผมได้เปิดร้านตามที่พี่บอกแล้ว รวมถึงรับสมัครพนักงานโดยมีกฏระเบียบให้กับพวกเขาแล้วครับ"

"โดยฝ่ายที่รับผิดชอบในการใส่ส่วนผสม พวกเขาได้ลงสัญญาที่จะไม่เปิดเผยข้อมูลของทางร้าน"

"ตอนนี้ผมเชี่ยวชาญกับอาหารภายในร้านแล้วครับ"

"ผมด้วยครับ"

หวางเอ๋อก็พูดแทรกขึ้นมา

"โอเค"

ซูแคนพยักหน้า

"ตอนนี้เหลือทางเสื้อผ้ากับถ้วยกระดาษที่มีปัญหานิดหน่อย ตอนนี้ผมได้เจอกับโรงงานที่ผลิตให้กับเราแล้ว"

"เดี๋ยวพี่สามต้องมาตัดสินใจเลือกให้ด้วยครับ"

เสี่ยวหู่พูดด้วยรอยยิ้ม