ตอนที่ 080 สู้ด้วยต้นทุนที่ต่ำกว่า

ภายในรถ ซูแคนนั่งกับสูเจิ้งเหมาที่ด้านหลัง

"เหลาสู นายคิดยังไงเกี่ยวกับอุตสาหกรรมเสื้อผ้า?"

ซูแคนถามด้วยรอยยิ้ม

สูเจิ้งเหมาได้ยินก็นั่งหลังตรง และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

"คุณซู ผมคิดว่าอุตสาหกรรมเสื้อผ้ามีอนาคตที่สดใส"

"แต่ประเด็นคือตอนนี้กำลังผลิตของเรามีไม่เพียงพอกับความต้องการ หากว่ายังไม่สามารถขยายกำลังการผลิตได้ ก็ยังไม่สามารถขายไปยังยุโรป อเมริกา หรือประเทศอื่นได้"

"มีใบจัดซื้อมาแล้วอย่างงั้นเหรอ?"

ซูแคนหรี่ตาลงเล็กน้อย

"ใช่ครับ"

สูเจิ้งเหมาตอบพร้อมอธิบาย

"คุณซูครับ คุณไม่รู้หรอกตอนนี้คนที่มีชื่อเสียงจำนวนมากต้องการสินค้าขนาดไหน"

"น่าเสียดายที่กำลังผลิตของเรายังไม่เพียงพอ รัฐบาลต้องการให้ปิดโรงงานเสื้อผ้าในเซียงเจียงทั้งหมด โดยให้เหตุผลว่ามันส่งมลภาวะต่อสิ่งแวดล้อม"

ซูแคนหยักหน้าเล็กน้อย

เขาจำได้ว่าในชาติก่อน อุตสาหกรรมที่ก่อมลพิษทั้งหมดถูกย้ายไปที่เผิงเฉิง ซึ่งอยู่อีกฝั่งของแม่น้ำ

ส่วนใหญ่แล้วในฮ่องกง และเซียงเจียงจะเหลือแต่อุตสาหกรรมการเงิน และอุตสาหกรรมขนาดเล็กเท่านั้น

"กำลังการผลิตของเหลาสู สามารถเพิ่มขึ้นได้ไหม?"

"แน่นอน ทำได้ครับ"

สูเจิ้งเหมาตอบด้วยรอยยิ้ม

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

ซูแคนหัวเราะ

สูเจิ้งเหมามองที่ซูแคนด้วยความประหลาดใจ

"เหลาสู นายสนใจจะทำบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ไหม อย่างเป็นประธานของเป็นประธานของยูไนเต็ด เท็กซ์ไทล์ แอ็คโซซิเอชั่นในจีน"

"อะไรนะ ?"

สูเจิ้งเหมาตกใจ

มีกลุ่มของยูไนเต็ด เท็กซ์ไทล์ในจีนด้วยเหรอ?

ส่วนใหญ่แล้วในจีนโรงงานทั้งหมดจะถูกควบคุมโดยรัฐทั้งนั้น ยูไนเต็ด เท็กซ์ไทล์มาจากไหน?

ซูแคนมองที่สูเจิ้งเหมาและยิ้มภายในใจ

ใครจะรู้ว่าอุตสาหกรรมเสื้อผ้าในจีนยิ่งใหญ่แค่ไหนในอนาคต

แม้จะอยู่ที่อเมริกา แต่เสื้อผ้าส่วนใหญ่ผลิตในจีนกว่า 90%

นี่ยังไม่รวมของใช้อื่นๆอีก

ดังนั้นอุตสาหกรรมเสื้อผ้าจึงยิ่งใหญ่มาก

ตอนนี้อุตสาหกรรมเสื้อผ้ายังไม่มีมากในจีน

หากได้ควบคุมอุตสาหกรรมนี้ละก็ เงินหลายแสนล้านก็จะไหลมาทุกปี อาจจะล้านล้านเลยก็ได้

"คุณซู ผมต้องทำยังไง?"

สูเจิ้งเหมารีบถามหาคำแนะนำจากซูแคนอย่างรวดเร็ว

"ไม่ยากเลย แค่มีใบจัดซื้อ และก็ผลิตสินค้าให้กับแบรนด์ที่เพิ่งตีตลาดใหม่ๆก็ได้แล้ว"

"อะไรนะ"

สูเจิ้งเหมาตะลึง

"แต่มันก็หายากหน่อยหนึ่งแต่ก็ใช่ว่าไม่มี ต้องคอยตามข่าวการแลกเปลี่ยนสกุลเงินต่างประเทศอีก เหลาสูรู้ไหมตอนนี้ประเทศเราต้องการเงินจากต่างประเทศเข้ามาลงทุนเป็นจำนวนมาก ดังนั้นถ้าอุตสาหกรรมเสื้อผ้าเป็นตัวดึงดูดให้ชาติมาลงทุน เหลาสูคิดว่าโรงงานจะมีน้อยลงหรือเพิ่มขึ้นล่ะ"

ซูแคนจำได้ว่าในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า คนทั้งประเทศต้องการที่จะถือเงินต่างประเทศอย่างมาก แม้แต่คนขับแท๊กซี่ในหนานจิงหากพวกเขาได้รับเงินจากต่างประเทศเขาจะดูดีใจกว่าได้เงินหยวนซะอีก

"คุณซู หากเป็นไปอย่างที่คุณพูดมา โรงงานเสื้อผ้าจำนวนมากได้เปิดขึ้นในประเทศจีน มันจะต้องแย่งลูกค้ากันแน่ๆ"

"บางทีคนภายนอก รู้เรื่องนี้บางทีพวกเขาอาจจะแบนสินค้าที่ผลิตในประเทศเราก็ได้"

"ฮ่าฮ่า!"

หลังจากสูเจิ้งเหมาพูดจบ ซูแคนก็หัวเราะออกมา

"เหลาสู"

หลังจากหัวเราะเสร็จ ซูแคนก็มองไปที่สูเจิ้งเหมาและพูดว่า

"คุณคิดว่าคนข้างนอกจะนั้นจ่ายไหวไหมล่ะ"

"หมายความว่าไงกันครับ"

สูเจิ้งเหมาถามด้วยความสงสัย

"เหลาสูรู้ไหมเงินเดือนในหนานจิงตอนนี้ได้เท่าไหร่?"

"30 หยวนต่อเดือนเท่านั้น"

"วะ..ว่าไงนะ 30 หยวนต่อเดือน"

สูเจิ้งเหมาตะลึง

"ใช่ แต่ในอนาคตก็อาจเพิ่มก็ได้นะ"

"อาจจะเป็น 40-50 หยวนเนี่ยแหละต่อเดือน นายลองเปรียบเทียบกับเงินเดือนในเซียงเจียงดูสิ ต่างกันราวฟ้ากับเหว ต้นทุนการผลิตในประเทศจีนเนี่ยแหละน้อยสุดแล้ว"

"เหลาสูคิดว่าต่างประเทศจะกล้าที่จะมาแข่งกับพวกเราไหมล่ะ?"

"หากว่าพวกนั้นกล้าจะมาแข่ง เราก็จะทำลายพวกนั้นกลับด้วยต้นทุนที่ต่ำกว่า"

ซูแคนกล่าวพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

ต้นทุนของโรงงานเสื้อผ้าในต่างประเทศส่วนใหญ่แล้วจะใกล้เคียงกับในเซียงเจียง หรืออาจจะแพงกว่าเล็กน้อย

ในฝั่งประเทศจีน ค่าแรงถูกแสนถูก ต้นทุนด้านทรัพยากรแรงงานเลยไม่สูง

กลับกันหากเป็นร้านค้าโรงงานเล็กๆในฮ่องกง หรือเซียงเจียงอาจมีมูลค่าเท่ากับโรงงานสูเจิ้งเหมาเลยก็ได้

"คุณซู คุณจะประกาศสงครามเรื่องราคากับทั้งโลกเลยเหรอ?"

สูเจิ้งเหมาถามด้วยความตกใจ

"นายไม่กล้าเหรอ?"

ซูแคนยิ้มเล็กน้อย

"โลกใบนี้อะนะ คนที่มีเงินก็สามารถทำอะไรได้ทุกอย่าง อะไรที่ขวางทางก็แค่ใช้เงินซื้อซะ"

"พวกเราได้เปรียบเรื่องต้นทุนที่น้อยอยู่แล้ว ไม่มีคู่แข่งคนไหนจะมาสู้พวกเราได้หรอก"

สูเจิ้งเหมาได้ยิน แววตาของเขาก็แสดงความมุ่งมั่นออกมา