ตอนที่ 064 เผชิญหน้ากับหวางหมันหยู

ร้านอาหารนี้มีความวิจิตรงดงามราวกับพระราชวังโบราณ ยิ่งภายนอกมีการติดตั้งไฟรอบเรือซึ่งส่องสว่างมาก

ราวกับว่าเป็นไข่มุกที่เปล่งแสงสวยงามอยู่ท่ามกลางท่าเรือที่มืดมิด

"คุณซูครับ ทางนี้"

เสียงของสูเจิ้งเหมาดังขึ้น

ซูแคนมองไปยังต้นทางของเสียง เขาก็เห็นสูเจิ้งเหมายืนคู่กับผู้หญิงคนหนึ่งที่สูงพอๆกับเขา ถัดจากผู้หญิงมีเด็กชายอายุประมาณ 10 ขวบ กับเด็กผู้หญิงอายุน่าจะ 7-8 ขวบ

น่าจะเป็นภรรยา ลูกชาย และลูกสาวของสูเจิ้งเหมาแน่ๆ

"เหลาสู"

ซูแคนมองไปยังสูเจิ้งเหมาและยิ้ม

สูเจิ้งเหมาแนะนำครอบครัวของเขาอย่างรวดเร็ว

"คุณซูแคน นี่คือภรรยาของผมเอง ส่วนสองคนนี้คือลูกชาย และลูกสาวของผม"

"สวัสดีค่ะคุณซู"

ภรรยาของสูเจิ้งเหมาพูดทักทาย

"สวัสดีครับ"

ซูแคนมองและพยักหน้าให้

สูเจิ้งเหมาตบที่ไหล่ของเด็กทั้งสองเบาๆ เด็กทั้งสองเลยพูดทักทายซูแคน

"สวัสดีครับ/ค่ะ คุณอา"

เมื่อได้ยินเสียงที่เล็กของเด็กทั้งสอง ซูแคนก็หรี่ตาลงเล็กน้อยและยิ้มตอบให้

จากนั้นซูแคนก็หันหน้า และมองที่ลู่กั๋วเฉียงก่อนจะพูดเบาๆ

"กั๋วเฉียง!!"

"นี่ครับพี่สาม"

เมื่อลู่กั๋วเฉียงเห็นดังนั้น เขาก็รีบหยิบซองสีแดงสองซอง ที่ซูแคนเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ยื่นให้กับซูแคน

"ไงตัวเล็ก อามีของขวัญมาให้ทั้งสองคนเลยล่ะ"

ซูแคนยิ้มและยื่นซองสีแดงให้กับเด็กทั้งสอง

ภายในซองซูแคนได้ใส่เงินไว้ซองละ 10,000

"ขอบคุณครับ/ค่ะ คุณอา"

เด็กทั้งสองยิ้มหวานให้ซูแคน

ซูแคนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดกับสูเจิ้งเหมา

"ป่ะเหลาสู เข้าข้างในกันดีกว่า"

"ได้ครับ คุณซู"

จากนั้นทุกคนก็เดินลงเรือที่เป็นร้านอาหาร

ทางเข้าร้านมีงานแกะสลักรูปมังกรอยู่ ธีมของร้านตกแต่งในสไตล์หรูหรา อย่างกับเป็นผู้ดีจากชาติตะวันตก

หลังเข้ามาในร้านอาหารสูเจิ้งเหมาก็เดินไปคุยกับพนักงาน แล้วพนักงานก็พาไปยังห้องทานอาหารส่วนตัว ซึ่งสามารถจุคนได้ถึง 15 คน

แต่พวกของซูแคนมาไม่ถึง ที่ว่างก็เลยมีอยู่มาก

เมื่ออ่านเมนูเสร็จซูแคนก็สั่ง ปลาเก๋า หูฉลาม กุ้งมังกร กุ้งล็อบสเตอร์ เนื้อออสเตรเลีย ปูม้าทอด เม่นทะเล หอยนางรม เนื้อแกะ และผักต้ม

นอกจากนี้ยังสั่งผลไม้ และของหวานด้วย

หูฉลามของที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องความสดเป็นอย่างมาก ราคาตกจานละ 200 ดอลล่าห์ฮ่องกงได้เลย ซูแคนได้สั่งมาให้คนละ 1 จาน

รู้อะไรไหมนี่คือราคาในปี 1979 มันไม่ใช่ปัจจุบันสักหน่อย

แค่หูฉลามจานเดียว ก็เกือบจะเท่าเงินเดือนทั้งปีของพนักงานคนหนึ่งแล้ว

ไม่นานอาหารก็ถูกเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว

อาหารทุกอย่างรสชาติดีมาก ปลาเก๋านึ่งก็แสนหอม หูฉลามก็แสนอร่อย กุ้งแม่น้ำและกุ้งล็อบสเตอร์ก็หวานเพราะความสดของมัน เนื้อออสเตรเลียก็ถูกทำได้อย่างสุกกำลังดี ปูม้าทอดกินคู่กับน้ำจิ้มก็แทบจะละลายไปกับโต๊ะ ยังมีเม่นทะเลที่ผ่าครึ่งให้พร้อมกินไข่ของมันอย่างสะดวก ตบท้ายด้วยหอยนางรมตัวเท่าฝ่ามือ

ซูแคนอดไม่ได้ที่จะกินเยอะกว่าปกติ รสชาติของมันถูกปากซูแคนมาก

อย่างไรก็ตามในบรรดาคนบนโต๊ะ จางหม่านเธอกินทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าเธออย่างบ้าคลั่ง มีเปลืองกุ้ง เปลือกปู ก้างปลา กองเป็นภูเขาอยู่หน้าเธอ

กินหมดนั่นได้ยังไงกัน?

ซูแคนตะลึงไปชั่วครู่ขณะที่มองกองภูเขาด้านหน้าของจางหม่าน

ผู้หญิงคนนี้กระเพาะขะใหญ่ไปไหม

แถมยังกินต่อไม่หยุดอีก ขนาดกินไปเป็นกองภูเขาแล้วจางหม่านก็ยังหยิบอาหารมากินอีก

น่าอัศจรรย์มาก

"ก๊อกๆ!!"

ขณะกำลังรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

แล้วประตูก็เปิดออกซูแคนจึงหันหน้าไปมอง

ทันใดนั้นเองเขาก็เห็นหญิงสาวที่สวยงาม เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับไวน์แดงหนึ่งแก้ว

ซูแคนอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

"ผู้จัดการหวาง!!"

เธอมาทำอะไรที่นี่

เธอมากินข้าวที่นี่ด้วยรึไง

ซูแคนไม่คิดว่าคนที่จะเข้ามาคือหวางหมันหยู เธอมาที่นี่ได้ยังไงกัน?

"ฉันเดาไม่ผิดจริงๆด้วย"

หวางหมันหยูมองไปรอบๆห้อง เธอเห็นอาหารที่อยู่บนโต๊ะก็พูดออกมา

ตามที่คิดไว้เลยคุณซูต้องมาฉลองแน่ๆ ก็ทำเงินได้เยอะขนาดนั้น

สั่งอาหารมาอย่างหรูเลยนะ

หวางหมันหยูยิ้มแล้วพูดต่อว่า

"ฉันเห็นแว่บๆเหมือนจะเป็นคุณซูกับหัวหน้าสู ตอนแรกฉันคิดว่าตาฉันฟาดแน่ๆ แต่ก็เอะใจมาดูสักหน่อย ปรากฏว่าเป็นพวกคุณจริงๆด้วย"

"ผู้จัดการหวาง มากินด้วยกันสิครับ"

สูเจิ้งเหมามองไปที่ผู้จัดการหวางและชี้ให้มานั่งกินด้วยกัน

"ไม่เป็นไรค่ะ"

หวางหมันหยูส่ายหัวและยิ้มให้

ในใจของเธอรู้สึกอับอายมาก

เธอเดินเข้ามาแล้วพูดมากมาย แต่คุณซูกลับไม่ได้พูดอะไรกับเธอเลยสักคำ

น่าขายหน้าที่สุด