ตอนที่ 059 โทรมาแล้ว

จางหม่านเดินไปหยุดที่มุมบ้านอย่างช้าๆ

เธอมองไปห้องถัดไปจากเธอซึ่งมีหญิงวัยกลางคนผมหงอกกำลังวุ่นวายอยู่ในครัว

หญิงวัยกลางคนกำลังทำอาหารอยู่ ข้างๆของเธอมีปลาทะเลตัวเล็กชนิดที่ราคาถูกที่สุดในตลาด เป็นปลาที่พวกชาวประมงคัดออกก่อนเป็นอับดับแรก

ตัวปลาชนิดนี้ก้างก็เยอะ แถมเนื้อก็มีนิดเดียว

ถัดออกมาเป็นตะกร้าผักใบเขียว โดยผักมีสีเหลืองและดำบางจุด เป็นผักประเภทที่คนก็คัดทิ้งเหมือนกัน

"เฮ้อ"

จางหม่านมองไปที่หญิงวัยกลางคน ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยน้ำตา เธอต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของผู้หญิงคนนี้ แต่ผ่านไปหลายปีเธอก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้

เธอทำงานเก็บเงินจนได้ไปเรียนมหาวิทยาลัยอิมพีเรียล เธอคิดว่าเธอจะสามารถเป็นทนายความและยกระดับครอบครัวของเธอได้ แต่ความจริงแล้ว…

สำนักงานกฏหมายพวกนั้นไม่ต้องการคนที่จบจากวิทยาเขตเหนือเลยสักคน

พวกคนในนั้นต้องการตัวจางหม่านไปทำงานก็จริง

แต่คนเหล่านั้นต้องการเพียงร่ายกายที่สวยงามของเธอเท่านั้น ไม่ได้ต้องการความสามารถของเธอเลย

มหาวิทยาลัยอิมพีเรียล วิทยาเขตเหนือ สำหรับในเซียงเจียงแล้ว สามารถเป็นได้เพียงสาวโรงงานธรรมดาเท่านั้น

จางหม่านเหนื่อยมาทั้งชีวิตแล้ว

เธอทำงานเก็บเงินทีละเล็กละน้อย จนส่งตัวเองเรียนปริญญาตรีได้ แต่ปริญญาตรีใบนั้นกลับไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้เลย

ไม่มีใครยอมรับเธอเลยสักคน

"แต่ผู้ชายคนนั้น…"

จางหม่านสูดหายใจเข้าลึกๆ

เธอรู้สึกถึงความน่ากลัวในสายตาของชายคนนั้น เขามองเธอแค่แว่บเดียวก็รู้สึกปูมหลังของเธอได้ทั้งหมด

ต่อหน้าชายคนนั้น เธอไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลย

นี่เป็นครั้งแรกที่จางหม่านได้เจอกับประสบกาณณ์ที่น่ากลัวเช่นนี้

"เฮ้อ"

จางหม่านถอนหายใจออกมา

จางหม่านหยิบนามบัตรออกมาแล้วมองดูชื่อบนนั้น

"โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเจิ้งเหมา?"

คนด้านหลังของชายคนนั้นดูเหมือนจะเป็นเจ้าโรงงานแห่งนี้นะ

แต่ทำไมกัน..เจ้าของโรงงานกลับให้ความเคารพแก่ผู้ชายอีกคนมากกว่า

"แสดงว่านี่เป็นนามบัตรปลอมงั้นเหรอ?"

จางหม่านสงสัยในใจ

เธอเอาหยิบเงิน 1,000 ออกมาจากกระเป๋า

นี่มันไม่ใช่ของปลอม มันคือเงินจริงๆ

1,000 ดอลล่าห์ฮ่องกง

ใครกันจะยอมเอาเงิน 1,000 เพื่อที่จะเอาไว้แกล้งคนอื่น

"บางที นี่อาจเป็นโอกาสอย่างที่ชายคนนั้นพูดก็ได้"

จางหม่านกำเงินในมือไว้แน่น แววตาที่โหยหาก็ปรากฏขึ้นบนดวงตาของเธอ

จางหม่านทำงานมาหลายปี เธอไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นเท่านี้มาก่อนในชีวิต

นี่เป็นการตัดสินใจที่ยากที่สุดสำหรับเธอ

"ไม่ว่าจะหัวหรือก้อย อย่างน้อยมันก็ไม่แย่กว่าตอนนี้แล้วล่ะ"

จากนั้นจางหม่านก็ก้าวไปในห้องที่หญิงวัยกลางคนกำลังทำอาหารอยู่

"แม่!!"

หญิงวัยกลางคนหันกลับมามอง รอยย่นบนใบของหญิงวัยกลางคนบ่งบอกได้ถึงอายุที่มากของเธอ

"กลับมาแล้วเหรอ!! รอแปปนะ แม่กำลังกับข้าวอยู่"

แม่ของจางหม่านพูดด้วยรอยยิ้ม

จางหม่านเดินไปจับแขนของแม่แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

"แม่!! วันนี้เราไปกินข้าวนอกบ้านกันดีกว่า"

…

เวลาผ่านไปสองวัน

นี่คือเวลาที่ซูแคนได้มอบให้กับจางหม่าน ถ้าจางหม่านไม่ได้โทรหาสูเจิ้งเหมาในวันนี้

แสดงว่าเธอไม่รับโอกาสที่ซูแคนมอบให้

สำหรับซูแคนแล้ว เขาไม่ได้รู้สึกสงสารในตัวจางหม่านเลยแม้แต่น้อย

ซูแคนหยิบมีดและส้อม เขาเริ่มรับประทานอาหารเช้าในโรงแรมอย่างเอร็ดอร่อย

เขากำลังกินข้าวผัดกับไข่ลวกที่ทำโดยเซฟมากฝีมือ

"อร่อยมาก!!"

หลังทานอาหารเสร็จ ซูแคนก็กลับไปยังห้องของเขา

ในช่วงสองวันที่ผ่านมา ซูแคนใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเดินเล่นรอบแม่น้ำเซียงเจียง

มีจุดชมวิวสวยๆหลายที่ ถนนก็ยังไม่เต็มไปด้วยรถมากนัก แตกต่างกับชีวิตในชาติก่อนของเธออย่างสิ้นเชิง

ซูแคนเปิดประตู และเข้าไปยังในห้อง

"กริ๊งๆๆ!!"

สิบนาทีหลังจากซูแคนเข้ามาในห้อง โทรศัพท์ในห้องของเขาก็ดังขึ้น

ซูแคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาก็รู้ได้เลยว่าเป็นเสียงของสูเจิ้งเหมา

"ซูแคน"

"ผู้หญิงคนนั้นโทรมาหาผมแล้ว ตอนนี้เธออยู่ที่ล็อบบี้ของโรงแรม คุณต้องการเจอกับเธอไหมครับ"

"อื้ม!!"

ซูแคนยิ้มเล็กน้อย

หลังจากวางสาย ซูแคนก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

จางหม่านโชคดีมากที่เธอได้คว้าโอกาสทองนี้ไว้

ถ้าจางหม่านไม่มาซูแคนก็พร้อมจะหาคนอื่นมาทำงานกับเขาอยู่ดี

แต่เขาต้องการคนที่ฉลาด และเชื่อฟังที่เขาพูดแค่นั้น

เงื่อนไขในการทำงานกับซูแคนมีเพียงเท่านี้