ตอนที่ 041 ผับ

เมื่องลงจากรถ ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ซูแคนตกใจไม่ใช่น้อย

ผู้คนพลุกพล่านไปทั่วทุกหนทุกแห่ง ทุกคนดูใช้ชีวิตกันเร่งรีบกันมาก

ส่วนใหญ่แล้วผู้คนจะถือถุงไว้กับตัวเกือบทุกคน ถุงใบเล็กบ้าง ใบใหญ่บ้าง

ผู้คนเดินสวนกันไปมาเหมือนกับกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยว

วุ่นวายเหลือเกิน

แววตาของคนที่นี่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

นี่มันใช่เผิงเฉิงในปี 1979 จริงไหมเนี่ย?

ทุกคนดูมีความหวังในงานที่กำลังจะไปทำกันมาก

แตกต่างจากเผิงเฉิงที่ซูแคนเคยได้เห็นมาในชาติก่อนมาก

ในชาติก่อนเผิงเฉิงเต็มไปด้วยผู้คนที่มาจากหลากหลายทั่วประเทศ

สามารถฟังสำเนียงจีนแปลกๆได้จากที่เผิงเฉิงเลยทีเดียว

"พี่!!"

ลู่กั๋วเฉียงกลืนน้ำลายแล้วพูดว่า

"นี่คือเผิงเฉิงเหรอ คนเยอะมากเลย!!"

ซูแคนได้ยินก็ยิ้มเล็กน้อย

"ลองสังเกตดีๆสิ พวกเขากำลังวุ่นวายกับการไปส่งของตามที่ต่างๆอยู่ ดูได้จากที่ทุกคนถือถุงรีบเดินก็รู้แล้ว ส่วนใหญ่พวกเขาสามารถหาเงินได้เดือนละ 10,000 เลยนะ"

ลู่กั๋วเฉียงได้ยินก็อุทานด้วยความตกใจ

"ว่าไงนะ!!"

"เป็นไปได้ยังไงกัน"

ซูแคนชี้ไปที่ถุงที่คนถืออยู่

"ดูสิ ของในถุงส่วนใหญ่คือของที่รับมาแล้วเอาไปขายต่อทั้งนั้น เอาไปขายทางภาคเหนือบ้าง ภาคกลางบ้าง"

ลู่กั๋วเฉียงถามพร้อมดวงตาที่เบิกกว้าง

"เหมือนจางโกวซิงใช่ไหมครับ?"

ซูแคนยิ้มและตอบว่า

"ใช่แล้ว คนพวกนี้ก็เหมือนจางโกวซิงนั่นแหละ ที่ต้องขายสินค้าในมือของเขา แต่จางโกวซิงโชคดีที่ได้พวกเราเหมาของทั้งหมด น่าจะทำให้จางโกวซิงทำเงินได้มากกว่าคนพวกนี้หลายสิบเท่าก็ได้"

"แต่ก็ไม่ใช่ว่าของทุกอย่างจะขายได้นะ ต้องเลือกให้ดี"

เมื่อได้ยินดวงตาของลู่กั๋วเฉียงเป็นประกาย

ซูแคนพูดต่อ

"ไปกันเถอะ!! หาที่นอนคืนนี้ก่อน แล้วค่อยออกมาเดินเล่นที่หลังก็ได้"

โอกาสมากองอยู่ตรงหน้าแล้ว

ซูแคนจะไม่ยอมพลาดโอกาสนี้แน่ๆ

ทั้งสามคนเดินหาที่พักอยู่ครู่หนึ่งและก็ได้ที่พักเป็นห้องเล็กๆ ราคาคืนละ 3 หยวน

ที่พักทั้งเก่า โทรม และดูเหมือนจะผีออกมาตลอดเวลา

นี่เป็นห้องว่างที่พวกเขาสามารถหาได้แล้ว ทั่วทั้งเผิงเฉิงเต็มห้องว่างต่างๆถูกจองไปหมด

เผิงเฉิงยังไม่มีเหมาะสำหรับคนที่มาจากต่างเมืองซักเท่าไหร่ตอนนี้

สภาพแวดล้อมของเมืองยังพร้อมที่จะเปิดรับนักเดินทาง

ถ้าซูแคนต้องการไปพักกับที่พักรับรองของรัฐก็สามารถทำได้ เนื่องจากตระกูลซูล้วนทำงานการเมือง ซึ่งมีสิทธิที่จะไปใช้บริการที่พักของรัฐบาลได้

แต่ซูแคนไม่ได้วางแผนใช้ชื่อเสียงของตระกูลเพื่อหาที่พักเลยสักนิดเดียว

"ห้องโคตรเก่า สมกับราคา 3 หยวนต่อคืนจริงๆ แต่มันก็แอบแพงไปสักนิดนะ"

ทันทีที่ลู่กั๋วเฉียงเข้ามาในห้อง เขาก็ด่าและบ่นให้การสภาพของห้อง

ซูแคนขมวดคิ้วเล็กน้อยและครุ่นคิด

ห้องนี้ราคา 3 หยวนต่อคืน เท่ากับคนละ 1 หยวนพอดี ราคานี้มันก็แพงอย่างที่ลู่กั๋วเฉียงบ่นนั่นแหละ ที่หนานจิงราคาถูกกว่านี้ครึ่งหนึ่ง

แถมยังไม่มีห้องอาบน้ำในตัวอีก ต้องไปอาบน้ำที่ห้องน้ำสาธารณะข้างๆ

ถ้ามาทำธุระที่นี่บ่อยๆ น่าจะหาซื้อห้องพักไม่ก็บ้านไว้สักหน่อย ไม่งั้นต้องมาพักห้องแบบนี้มันจะลำบากเกินไป

"นอนแค่คืนสองคืนแหละ เดี๋ยวก็ไปอีกฝั่งแล้ว"

เมื่อได้ยินคำพูดของซูแคน ลู่กั๋วเฉียงก็สะดุ้งแล้วถามอย่างรวดเร็ว

"อีกฝั่ง…พี่หมายถึงเซียงเจียงใช่ไหมครับพี่"

"ใช่!!"

ซูแคนยิ้มและพูดเสริม

"เดี๋ยวจะพาไปเปิดโลก"

"อึ้ก!!"

หวงเสี่ยวเว่ยกลืนน้ำลายอึกใหญ่และมองซูแคนด้วยความตกใจ

พี่สามกำลังจะพาเราไปที่เซียงเจียง

พระเจ้าช่วย! !

โชคดีจริงๆที่มาด้วยในครั้งนี้

ทั้งสามคนก็เก็บของเข้าที่พัก และพักผ่อน

ไม่นานฟ้าก็เริ่มมืด

ซูแคนมองดูเวลา และพูดกับทั้งสองคน

"ถึงเวลาแล้วไปกันเถอะ"

"เอากระเป๋าไปด้วยไหมครับ?"

ลู่กั๋วเฉียงถามพร้อมมองไปที่กระเป๋า

ซูแคนมองบนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ

"เอาไปด้วยสิ!! เอาวางไว้ในนี้กลับมาเดี๋ยวมันก็หายหรอก "

ตอนนี้เผิงเฉิงยังไม่ได้ปลอดภัยขนาดนั้น ช่วงนี้เป็นช่วงที่วุ่นวายมากๆสำหรับที่นี่ ควรนำของมีค่าติดตัวตลอดเวลา

ในกระเป๋าใบนั้นมีเงินที่ซูแคนบอกให้ลู่กั๋วเฉียงเตรียมมาด้วยถึง 50,000 หยวน ซึ่งซูแคนวางแผนที่จะใช้เงินนี้ที่เซียงเจียง

ทั้งสามคนเดินออกไปโบกรถสามล้อถีบ แล้วขึ้นไปนั่งบนรถ

โชคดีที่ทั้งสามคนไม่ได้ตัวใหญ่มากเลยยังพอนั่งเบียดได้อยู่

จากนั้นประมาณ 20 นาที พวกเขาทั้งสามก็มาถึงสถานที่หรูหราแห่งหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยแสง สี และเสียง

เมื่อมองดูอาคารที่หรูหราลู่กั๋วเฉียงก็กลืนน้ำลาย

ซูแคนตบไหล่ของลู่กั๋วเฉียงและพูดว่า

"ในอนาคต จะมีสถานที่แบบนี้ในหนานจิงเหมือนกัน ไม่สิมีทั่วประเทศเลยแหละ"

ซูแคนยิ้มเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าในเผิงเฉิงจะมีผับเปิดแล้ว ดูเหมือนนักธุรกิจจากเซียงเจียงก็มาเที่ยวที่นี่เหมือนกัน

ลู่กั๋วเฉียงได้ยินแบบนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้างกว่าเดิม

เขาแทบไม่อยากจะเชื่อที่ได้ยิน ! !

สถานที่แบบนี้ไม่จะมีทั่วประเทศจีนอย่างงั้นเหรอ?

ซูแคนเดินเข้าไปในผับพร้อมกับอีกสองคน หลังจากเข้ามาได้ไม่นานก็มีหญิงสาวสวมเพียงชุดชั้นในเดินมาพูดคุยกับพวกเขา

ลู่กั๋วเฉียง และ หวงเสี่ยวเว่ย ตะลึงที่เห็นหญิงสาวมาในสภาพแบบนี้

หญิงสาวเห็นสองคนจ้องตาค้างก็หัวเราะออกมาเบาๆ และถามกับซูแคนว่า

"ท่านค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?"

"มีนัดแล้วห้อง 302"

ซูแคนพูด

"งั้นคุณก็คือ คุณซู!!"

เมื่อได้ยินคำพูดของซูแคน ดวงตาของหญิงสาวก็เป็นประกาย เธอมองซ้ำที่ซูแคนอีก 2-3 ครั้ง

เธอรู้ว่าคนในห้อง 302 นั้นลึกลับมาก แม้แต่เจ้านายของเธอยังไปทักทายคนในห้องนั้นเป็นการส่วนตัวอีก เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าคนที่นัดกับคนพวกนั้น จะเป็นชายหนุ่มหน้าเธอคนนี้

มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมาก