ตอนที่ 021 การพูดคุยก่อนมื้ออาหาร

เมื่อเห็นความพ่ายแพ้ของซูเหวิน ซูเจียนจุนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ซูแคน ในแววตาของเขาแสดงให้เห็นความประหลาดใจ

ทำไมหลานชายของเขาถึงพูดแบบนี้

ซูเจียงจุนมองไปที่ซูแคนแล้วพูดว่า

"ซูแคน ที่ลูกชายลุงพูดก็ถูกนะ ในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลซู หลานจะทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ตอนนี้อุตสาหกรรมในประเทศกำลังเฟื่องฟู หลานมาทำงานเกี่ยวกับอุตสาหกรรมไหมล่ะ "

ซูแคนหรี่ตาและมองที่ซูเจียงจุง

"พี่ใหญ่"

ซูเจียงกัวยิ้มและพูดตอบแทนซูแคน

"ซูแคนตอนนี้ยังเป็นเด็กไร้เดียงสาอยู่ เขารักอิสระ ชอบท่องเที่ยวธรรมชาติอยู่เลย ไม่เหมาะจะทำงานอุตสาหกรรมตอนนี้หรอก รอเขาโตอีกสัก 1-2 ปีเถอะ"

ซูเจียงจุนได้ยินจากน้องชายของเขาจึงพูดต่อว่า

"ซูแคนตอนนี้ไม่ใช่เด็กแล้วนะ รัฐบาลก็มีตำแหน่งที่เหมาะกับซูแคนอยู่ถ้าไม่เริ่มตอนนี้ระวังมันจะสายไปนะ"

ส่วนใหญ่แล้ว ยักษ์ใหญ่อย่างตระกูลซู ส่วนใหญ่ทำงานเกี่ยวข้องกับการเมืองกันทั้งนั้น

แม้ว่าซูแคนจะยังไม่ได้เข้าสู่เวทีการเมืองในตอนนี้ แต่ในอนาคตเขาก็อาจจำเป็นต้องเข้าสู่วงการนี้

ซูเจียงจุงพูดต่อด้วยเสียงที่ดังขึ้น

"ซูเจียงกัวแกยังมั่วอุ้มซูแคนเหมือนเด็กอมมืออยู่นั่นแหละ ดูอย่างซูเหวินสิ เขาได้งานทำตั้งแต่อายุยังน้อย ตอนนี้เขาอายุ 28 ปี แต่เขากลับได้เป็นรองหัวหน้าแผนกระดับ 4 แล้ว อนาคตไม่รู้เขาจะไต่เต้าได้สูงขนาดไหน ถ้าแกยังเอาแต่ใจตัวเองมันจะทำลายอนาคตของซูแคนได้นะ"

"เฮ้อ..."

ซูแคนถอนหายใจภายในใจของเขา

ลุงของเขาเริ่มข่มพ่อของเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่าลุงเป็นคนที่เอาแต่ใจมาก นี่ขนาดยังไม่ได้พูดถึงโครงการของพ่อเลยนะนั่น

และประโยคสุดท้าย "มันจะทำลายอนาคตของซูแคนได้นะ" เหมือนลุงจะรู้ว่าโครงนี้ฉันเป็นคนที่ช่วยพ่อคิดด้วยแน่ๆ

ซูแคนมองไปยังคุณปู่ สายตาของปู่กับจับจ้องไปที่พ่อของเขาเหมือนกัน เหมือนปู่ก็รอฟังคำตอบของพ่ออยู่

แต่ทำไมกันนะ…

ท่าทางของคุณปู่…

ดูแปลกไปสักหน่อยนะ…

ซูแคนเห็นแบบนั้นจึงตอบลุงไปว่า

"ลุงครับ พี่เหวินเป็นคนเก่งจะตาย จะให้ผมไปทำแบบพี่เหวินคงเป็นไปไม่ได้แน่ๆ พี่เหวินเรียนจบได้เกรด 4.00 อีกต่างหาก ผมยังทำไม่ได้เลยครับคุณลุง"

คำพูดของซูแคนทำให้ใบหน้าของซูเจียงจุนยิ้มขึ้นเล็กน้อย และใบหน้าของซูเหวินก็แสดงความภาคภูมิใจ

ซูแคนพูดด้วยรอยยิ้มต่อว่า

"สำหรับผม ตอนนี้ยังเป็นเด็กน้อยที่ยังไม่ได้ออกไปเจอโลกกว้าง ถ้าผมทำอะไรไม่ดีไป มันอาจทำให้เสียชื่อเสียงของตระกูลซูได้ ผมต้องเก่งกว่านี้ก่อนครับ จะได้สมเป็นคนที่มาจากตระกูลซู"

"ซูแคน แก..."

พ่อมองมาที่เขาและดุเขาว่า

"คุณลุงกำลังให้คำแนะนำแก ที่จะก้าวเข้ามาสู่โลกในวัยทำงาน แต่แกก็ตอบลุงเขาแบบนี้งั้นเหรอ ขอโทษคุณลุงเดี๋ยวนี้"

ตั้งแต่พ่อกำลังดุซูแคน แต่พ่อก็ยังมองซูแคนด้วยความภาคภูมิใจ

พ่อเห็นแล้วว่าคำพูดของซูแคนที่พูดออกมานั้นเลือกใช้คำได้ฉลาดมาก เขาก็แกล้งดุลูกไปอย่างงั้นแหละ ไม่ได้อยากให้ซูแคนสำนึกผิดอะไรเลย

เหมือนกับการโยนหินลงแม่น้ำใหญ่แหละ มันไม่ทำให้เกิดคลื่นยักษ์มาถล่มซักหน่อย

"ขอโทษครับคุณลุง"

ซูแคนโค้งคำนับเล็กน้อยก่อน แล้วพูดขอโทษซูเจียนจุนด้วยรอยยิ้ม

"ในฐานะเป็นที่ผมเป็นเด็กอยู่ ผมไม่ควรพูดแทรกระหว่างคุณลุงกับพ่อของผมเลย"

"ซูแคน..."

ซูเจียงจุนเหลือบมองที่ซูแคน เขารู้สึกได้ว่าหลานชายของเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับที่เขารู้จัก เขาไม่ใช่ชายหนุ่มอายุ 20 ต้นๆแล้ว เขารู้สึกว่าซูแคนเหมือนกับเพื่อนร่วมงานของเขาที่รอคอยแทงข้างหลังเขาอยู่ตลอดเวลา

ซูแคนโตขึ้นแล้ว...

"ไม่เป็นไรหรอก"

ซูเจียงจุนพูดอย่างช่วยไม่ได้ เขารู้ว่าการพูดเพื่อโจมตีไปยังซูเจียงกัวกลับถูกซูแคนพูดแก้ต่างให้เพียงไม่กี่ประโยค

รองอันดับสี่และรองอันดับสอง ไม่สามารถจัดการกับซูแคนได้ซักคน

"ซูแคนถ้านายไม่ทำงานการเมือง ภาพลักษณ์ของตระกูลซูจะเป็นยังไง"

ซูเหวินพูดออกมา สายตาของเขายังมองซูแคนด้วยความรำคาญเล็กน้อย

"พี่ใหญ่ครับ ผมคิดว่าคุณปู่ก็คิดอย่างนั้นเหมือนกับผมนะครับ!"

ซูแคนไม่อยากต่อปากต่อคำกับลูกพี่ลูกน้องของเขาแล้ว เขาจึงเลือกให้คุณปู่มาช่วยเขาสักที

ซูแคนเบื่อที่จะต้องมาคุยกับพวกนี้แล้ว คุณปู่ก็ดูเหมือนจะมีคำตอบในใจอยู่แล้วด้วย

คราวนี้ซูแคนได้แสดงความเฉียบขาดในการพูดต่อหน้าผู้นำตระกูลซู แม้ว่ามันจะแตกต่างกับตัวตนของเขาเล็กน้อย ปกติซูแคนจะไม่ค่อยได้พูดอะไรมากเท่าไหร่ในบ้านหลังนี้

แต่ที่ซูแคนทำลงไปเพราะอาจจะทำให้คุณปู่นั้นเกิดความลังเลขึ้นมาในใจ เขาจะค่อยๆเขย่าตำแหน่งของปู่ที่ละนิดเท่านั้น

นี่คือสิ่งที่ซูแคนต้องการ...

"กินข้าวกันเถอะ!!"

คุณยิ้มพูดกับซูแคนอย่างใจดี

การกระทำของซูแคนวันนี้ เขาไม่คิดไม่ถึงมาก่อน เขาจึงไม่รู้จะพูดอะไรมาก

"ครับคุณปู่!!"

ซูแคนหัวเราะในใจเล็กน้อย

เมื่อคุณปู่บอกให้ทุกคนกินข้าวได้ แสดงว่าคุณปู่ได้ยอมรับคำพูดของซูแคนหมดแล้ว

ซูแคนเห็นลุงและพี่เหวินมองหน้ากัน ทั้งคู่ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันที่ได้ยินคุณพูดแบบนี้

ซูเจียงกัวเห็นลูกชายของเขาแบบนั้นก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ เขาภาคภูมิใจในตัวลูกชายคนนี้จริงๆ