บทที่ 2 หูฟังแปลเสียงพร้อมกันด้วยเอไอ ผมทำได้!

เมื่อเสียงในหัวจบลง เบื้องหน้าของเจียงเฉินก็ปรากฏหน้าจอแสงขึ้นมา

บนหน้าจอแสงมีสองแท็บ คือ "ข้อมูลส่วนตัว" และ "ร้านค้า"

ในหน้าข้อมูลส่วนตัว เจียงเฉินสามารถตรวจสอบภารกิจปัจจุบันและคะแนนสะสมของตัวเองได้

ส่วนในหน้าร้านค้า ข้าวของสารพัดชนิดก็ทำเอาเจียงเฉินมองจนตาลายไปหมด

นอกจากแพ็กเกจวัสดุ เครื่องมือ และอื่น ๆ ที่จำเป็นสำหรับแต่ละภารกิจแล้ว เจียงเฉินยังพบว่าในร้านค้าสามารถนำคะแนนไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินได้ด้วย!

อย่างเช่น

50 คะแนนสะสม สามารถแลกเงินได้ถึง 500,000 หยวน!

ถ้าอย่างนั้น หากมี 50,000 คะแนนสะสม ตัวเขาจะไม่มีเงินตั้ง 500 ล้านหยวนเลยหรือ?

ถ้ามีเงิน 500 ล้านหยวน หลังจากนี้เขาก็สามารถนอนใช้ชีวิตอยู่เฉย ๆ ได้ทุกวันแล้ว!

เจียงเฉินรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาทันที

ตอนนี้เขามีแค่ 20 คะแนนสะสม แค่เอาไปใช้หนี้ยิ่งไม่พอเลย อย่าว่าแต่เรื่องจะนอนอยู่เฉย ๆ เลย

ต้องสร้างอุปกรณ์ประกอบฉากออกมาให้ได้ถึงจะได้คะแนนสะสม

ตอนนี้มี [ระบบสร้างพร็อพของจริง] อยู่ในมือ เขายังจะต้องกังวลว่าจะสร้างพร็อพไม่ได้อีกหรือ?

เขาขวางเจียงอู๋จิ้นที่กำลังจะเดินออกจากประตูไป สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดต่อว่า

"พ่อครับ แม่ครับ ผมทำได้!"

เจียงอู๋จิ้นชะงักฝีเท้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย เขาถามกลับว่า "แกทำอะไรได้?"

"เจ้านี่ไง หูฟังแปลเสียงพร้อมกันด้วยเอไอ"

เจียงเฉินหยิบแบบแปลนบนโต๊ะขึ้นมา

"พ่อครับ แม่ครับ ในเมื่อตอนนี้เรารับงานมาแล้ว ถ้าโอนงานไปให้คนอื่น เราก็จะเสียชื่อเสียงเรื่องความน่าเชื่อถือนะครับ"

"ยิ่งไปกว่านั้น คราวนี้โรงงานเต๋อซินยังมาแย่งงานเราอีก ถ้าต้องแพ้ให้พวกนั้นผมไม่ยอมหรอก!"

"ผมมีวิธีทำมันออกมา พ่อกับแม่เชื่อผมสักครั้งเถอะ"

แววตาของเจียงอู๋จิ้นเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและลังเล เขาไม่คิดว่าเจียงเฉินจะพูดแบบนี้ขึ้นมากะทันหัน

ที่สำคัญคือสิ่งที่พูดมาก็มีเหตุผลอยู่บ้าง

แวดวงการทำพร็อพก็มีอยู่แค่นี้ หากเขาโอนงานให้คนอื่น ก็เท่ากับเป็นการยอมรับกลาย ๆ ว่าโรงงานผลิตอุปกรณ์ประกอบฉากสกุลเจียงไม่ไหวแล้ว

หลังจากนี้ถ้าอยากจะรับงานอีก ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ประเด็นคือ ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ว่าเต๋อซินจะมาแข่งแย่งงานของดาวพเนจรฝ่าสุริยะกับโรงงานสกุลเจียง

เต๋อซินกับโรงงานสกุลเจียงมีความบาดหมางกันมานาน การที่โรงงานสกุลเจียงใกล้จะล้มละลาย เต๋อซินก็มีส่วนช่วยออกแรงอยู่ไม่น้อย

ดูท่าทางคราวนี้เต๋อซินกะจะไล่ต้อนให้จนตรอก ถึงขนาดไม่สนเรื่องกำไรแล้ว

ขนาดงานที่กำไรน้อยแต่ข้อเรียกร้องสูงลิ่วอย่างดาวพเนจรฝ่าสุริยะ พวกนั้นยังมาแย่ง เหตุผลย่อมชัดเจนโดยไม่ต้องพูดอะไร

เจียงอู๋จิ้นเพิ่งจะเริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว ว่าทำไมเจียงเฉินถึงพยายามหาทางรับงานนี้มาให้ได้

เมื่อมองดูเจียงเฉินที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น เจียงอู๋จิ้นก็นึกถึงตัวเองสมัยที่เพิ่งจะเริ่มต้นเข้าสู่วงการ

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับพริบตาเดียว

เผลอแป๊บเดียว ตอนนี้เจียงอู๋จิ้นก็ก้าวเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว

ความกระตือรือร้นที่แทบจะมอดดับไปหมดแล้ว กลับมาลุกโชนขึ้นอีกครั้งในวินาทีนี้!

ทางไหนก็เป็นทางตัน สู้ขอฮึดสู้เฮือกสุดท้ายดูสักตั้งดีกว่า

เต๋อซินไม่ปล่อยให้พวกเขาอยู่เป็นสุข เขาก็ไม่อยากให้เต๋อซินฮุบงานนี้ไปได้ง่าย ๆ แบบสบายใจเฉิบเหมือนกัน!

ในเมื่อรู้ว่าคู่แข่งคือศัตรูคู่อาฆาต การยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้สู้ ก็เท่ากับเป็นการป่าวประกาศให้อีกฝ่ายรู้ว่าโรงงานสกุลเจียงหมดน้ำยาแล้ว!

เจียงอู๋จิ้นไม่ได้คาดหวังว่าเจียงเฉินจะทำออกมาได้ดีเลิศอะไรนัก แต่ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างไร ตอนนี้ก็ยังมีเขาคอยรับหน้าให้อยู่

เขาหวังเพียงว่าเจียงเฉินจะยังคงรักษาความหลงใหลในอาชีพทำอุปกรณ์ประกอบฉากนี้ต่อไปได้

เจียงอู๋จิ้นพยักหน้าให้ภรรยาหนึ่งที แล้วพูดว่า

"ไอ้ลูกหมา ในเมื่อแกมั่นใจขนาดนี้ พ่อกับแม่ก็จะยอมบ้าจี้ไปกับแกดูสักครั้ง!"

"ว่ามาสิ จะให้พวกเราช่วยทำอะไร?"

เจียงเฉินประเมินปริมาณงานคร่าว ๆ จากนั้นก็หันหลังเดินเข้าไปในห้องทำงานเพื่อวาดแบบแปลนขึ้นมาใหม่ แล้วแบ่งออกเป็นสามส่วน

"พ่อกับแม่รับผิดชอบส่วนนี้นะครับ ส่วนลุงโจวรับผิดชอบอีกส่วน"

เจียงอู๋จิ้นรับแบบแปลนมา ยิ่งดูก็ยิ่งลอบตกตะลึงอยู่ในใจ

แบบแปลนที่ทีมพร็อพของดาวพเนจรฝ่าสุริยะให้มาเขาเคยดูแล้ว แต่รายละเอียดในแบบแปลนเวอร์ชันนี้เห็นได้ชัดว่ามีความประณีตซับซ้อนกว่าของเดิมมาก

"ลูก นี่แกแก้แบบแปลนเหรอ?"

"ใช่ครับ ดีไซน์เดิมความละเอียดมันยังไม่ค่อยดี ดูไม่สมจริงเท่าไหร่ ผมก็เลยปรับแก้จากพื้นฐานเดิมนิดหน่อย พ่อครับ โรงงานสกุลเจียงของเราผลิตแต่ของพรีเมียมไม่ใช่เหรอครับ?"

เจียงเฉินไม่ได้ใส่ใจคำถามของเจียงอู๋จิ้นเป็นพิเศษ ตอนนี้เขากำลังเตรียมตัวจะไปหาลุงโจว เพื่อมอบหมายงานในส่วนของเขา

แต่ใครจะคาดคิด

คำพูดประโยคนี้ของเขาจะทำให้เกิดคลื่นลมลูกใหญ่ซัดกระหน่ำอยู่ภายในใจของเจียงอู๋จิ้น

โรงงานสกุลเจียง ผลิตแต่ของพรีเมียม!

แววตาของเจียงอู๋จิ้นเปล่งประกาย เขาคว้าแบบแปลนอีกส่วนในมือของเจียงเฉินมา แล้วพูดกับเจียงเฉินว่า

"แกตั้งใจทำในส่วนของแกไปเถอะ แผ่นนี้ของลุงโจว เดี๋ยวพ่อเอาไปคุยกับเขาเอง!"

เจียงเฉินพยักหน้า หันหลังกลับเข้าไปในห้องทำงานเพื่อจัดการของในส่วนของเขา

ของในหน้าร้านค้ามีทุกสิ่งให้เลือกสรร ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือตอนนี้เจียงเฉินมีคะแนนสะสมแค่ 20 คะแนนเท่านั้น

แต่ยังโชคดีที่แพ็กเกจวัสดุสำหรับหูฟังแปลเสียงพร้อมกันด้วยเอไอที่เจียงเฉินต้องการในตอนนี้ ใช้แค่ 5 คะแนนก็ซื้อได้แล้ว

5 คะแนนสะสมอาจจะดูไม่มาก แต่สำหรับเจียงเฉินแล้ว นั่นมันเงินตั้ง 50,000 หยวนเชียวนะ!

หลังจากตัดใจจ่าย 5 คะแนนสะสมไปด้วยความปวดร้าว บนโต๊ะของเจียงเฉินก็มีวัสดุสำหรับทำหูฟังหลากหลายชนิดปรากฏขึ้นมาในพริบตา

วัสดุสำหรับทำอุปกรณ์ประกอบฉากทั่วไป ความจริงในโรงงานก็มีอยู่แล้ว

แต่เจียงเฉินไม่ได้กะจะทำแค่อุปกรณ์ประกอบฉากทั่วไป

แพ็กเกจวัสดุจากร้านค้าระบบตอบโจทย์ความต้องการของเขาได้พอดี

ดีไซน์โดยรวมของหูฟังแปลเสียงพร้อมกันด้วยเอไอถูกเขาแบ่งออกเป็นสองส่วน

ส่วนแรกคือรูปลักษณ์ภายนอก ส่วนนี้เขามอบหมายให้สามีภรรยาสกุลเจียงและลุงโจวทั้งสามคนเป็นคนจัดการ

อีกส่วนหนึ่ง ซึ่งเป็นส่วนแกนกลางที่สำคัญที่สุด เจียงเฉินจะเป็นคนทำด้วยตัวเองเพียงคนเดียว

ทางด้านของเจียงอู๋จิ้น

หลังจากตกลงแบ่งงานกับหลี่หลานผู้เป็นภรรยาเรียบร้อย เขาก็ออกไปหาลุงโจว

ลุงโจวเป็นชายโสดทึนทึก สมัยเด็กเคยเร่ร่อนอยู่ตามข้างถนน โชคดีที่พ่อของเจียงอู๋จิ้นเก็บมาเลี้ยง และถ่ายทอดวิชาความรู้ให้จนหมดเปลือก ลุงโจวอุทิศชีวิตทั้งชีวิตทำอุปกรณ์ประกอบฉากอยู่ในโรงงานสกุลเจียง สายตาของเขานั้นเฉียบแหลมเอามาก ๆ

แค่แบบแปลนตกถึงมือ เขาก็สามารถบอกข้อดีข้อเสียออกมาได้เป็นฉาก ๆ แถมยังช่วยแก้แบบให้ได้อีกต่างหาก

ตามหลักแล้ว ถ้าเขาอยากจะไปจากโรงงานสกุลเจียง ก็ไม่ต้องกลัวเลยว่าจะไม่มีที่ไป

ถ้าโรงงานอื่นรู้ว่าเขาอยากจะออก คงแห่กันมาแย่งตัวไปตั้งนานแล้ว

น่าเสียดายที่ลุงโจวไม่ยอมไป

เขาอยากจะอยู่เคียงข้างสกุลเจียงไปจนถึงวินาทีสุดท้าย

ตอนที่เจียงอู๋จิ้นไปหาเขา ลุงโจวกำลังนั่งเช็ดเครื่องมือของตัวเองอยู่ที่มุมเล็ก ๆ มุมหนึ่ง

"เหล่าโจว งานมาแล้ว ลองดูแบบแปลนนี้สิ"

ลุงโจวรับแบบแปลนจากมือของเจียงอู๋จิ้นมาโดยที่ยังไม่ได้ดู ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มปลาบปลื้มใจขณะพูดกับเจียงอู๋จิ้น "เก่งนี่นา สภาพแบบนี้เรายังหางานมาได้อีก เหล่าเจียงเอ๊ย ดูท่าโรงงานสกุลเจียงจะยังมีหวังอยู่นะ"

"เหล่าโจว นายลองดูของเจ้านี่ก่อนเถอะ มันเป็นพร็อพของหนังไซไฟน่ะ ข้อเรียกร้องสูงปรี๊ดเลย แถมต้องส่งงานในสามวันด้วย"

ลุงโจวฟังน้ำเสียงร้อนรนของเจียงอู๋จิ้นออก จึงรีบหยิบแว่นตามาใส่แล้วมองดูแบบแปลน

พอมองดูปุ๊บ ลุงโจวก็ถึงกับชะงักงัน

"เหล่าเจียง แบบแปลนนี้ได้มาจากไหน?"

ถึงแม้เจียงอู๋จิ้นจะเป็นผู้อำนวยการโรงงาน แต่เขาก็ไต่เต้ามาจากพนักงานระดับปฏิบัติการ พอได้ยินคำพูดของลุงโจวก็เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายทันที แววตาของเขาฉายแววภาคภูมิใจขณะตอบไปว่า "แบบแปลนก็ต้องเป็นของที่ทีมพร็อพเขาให้มาสิ จากนั้นเจ้าเจียงเฉินลูกฉันก็เอามาแก้ใหม่นิดหน่อย"

"ที่แท้ก็ทีมพร็อพเป็นคนให้มานี่เอง เดี๋ยวนี้ทีมพร็อพที่มีฝีมือขนาดนี้หาได้ยากแล้วนะ..."

ลุงโจวพูดไปได้ครึ่งประโยคก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ "นายว่าไงนะ? เจียงเฉินเป็นคนแก้เหรอ? เป็นไปไม่ได้น่า!"

"นายดูดีไซน์นี่สิ มันสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าดีไซน์ของโรงงานใหญ่ ๆ ทั่วไปซะอีกนะ!"

ก็ไม่แปลกที่ลุงโจวจะตกใจ ปีนี้เจียงเฉินเพิ่งจะเรียนอยู่แค่ปีสอง แถมยังเรียนสาขาคอมพิวเตอร์อีก เขาจะแก้ดีไซน์ให้ออกมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง?

"เหล่าโจว ฉันจะหลอกนายไปทำไมล่ะ มันเป็นฝีมือไอ้ลูกหมาเจียงเฉินแก้มาจริง ๆ ฉันเดาว่า คงเป็นเพราะปกติเรียนที่มหาลัยมาเยอะ พอถึงเวลาเลยได้เอามาใช้ประโยชน์ล่ะมั้ง"

ลุงโจวไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัย พอได้ยินเจียงอู๋จิ้นพูดแบบนี้ก็เลยเชื่ออย่างสนิทใจ

เวลาบีบคั้น ทุกคนในโรงงานสกุลเจียงต่างก็เร่งเครื่องเต็มกำลัง เริ่มลงมือประดิษฐ์กันอย่างหามรุ่งหามค่ำ

(จบบท)