ตอนที่ 27 เทคนิคลาวาใหม่

ไม่กี่วันต่อมา การประชุมขององค์กรแสงอุษาถูกจัดขึ้น และระบบการสะสมคะแนนที่ทุกคนรอคอยก็ได้รับการประกาศใช้อย่างเป็นทางการ ข่าวเกี่ยวกับโปรแกรมใหม่นี้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วในหมู่สมาชิก

ความหวังในการแลกคะแนนสะสมเป็นวิชานินจา โดยเฉพาะวิชาขั้นสูงระดับ B หรือแม้กระทั่งระดับ A ได้จุดประกายความตื่นเต้นในหมู่พวกเขาอย่างมาก

แม้ว่าจุดมุ่งหมายเริ่มแรกของการเข้าร่วมองค์กรจะมาจากอุดมการณ์ที่คล้ายคลึงกัน แต่ส่วนใหญ่ของสมาชิกเคยเป็นนินจาเร่ร่อนที่ไร้หลักแหล่งในอาเมะงาคุเระที่เต็มไปด้วยสงคราม

การเข้าถึงวิชานินจาอันทรงพลังเคยเป็นเพียงความฝันที่อยู่ไกลเกินเอื้อม ระบบการสะสมคะแนนนี้จึงเสนอโอกาสที่จับต้องได้ในการตอบแทนความพยายามของพวกเขา ซึ่งแตกต่างอย่างชัดเจนจากชีวิตเดิมที่เต็มไปด้วยข้อจำกัด

สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคือความหลากหลายของวิชานินจาในรายการแลกคะแนน ตั้งแต่วิชาระดับสูงอย่างระดับ B ไปจนถึงระดับ A ซึ่งมักถูกมองว่าเป็นสมบัติประจำตระกูล และหาได้ยากแม้แต่ในหมู่โจนินที่ช่ำชอง

การที่ผู้นำองค์กรยินดีที่จะเผยแพร่วิชาอันทรงพลังเหล่านี้ให้แก่สมาชิก ด้วยข้อกำหนดคะแนนที่ดูไม่สูงจนเกินไป ทำให้หลายคนไม่อยากเชื่อ และเต็มไปด้วยความสงสัย

คำถามเริ่มผุดขึ้นในใจของพวกเขา ว่าผู้นำองค์กรไปหาวิชานินจาจำนวนมากและหลากหลายเช่นนี้มาจากไหน? พวกเขาได้รับการสนับสนุนจากหมู่บ้านนินจาที่ซ่อนเร้นอยู่ หรืออาจเป็นสมบัติล้ำค่าที่ถูกปล้นมาจากตระกูลที่ล่มสลาย?

ด้วยความอยากรู้และความสงสัย สมาชิกหลายคนที่เพิ่งกลับจากภารกิจจึงตัดสินใจไปพบยาฮิโกะที่สำนักงานพร้อมกันเพื่อค้นหาคำตอบ.

เสียงเชิญอย่างสุภาพว่า "เชิญเข้ามา" ดังมาจากหลังประตู เมื่อยาฮิโกะรับทราบเสียงเคาะ สมาชิกองค์กรแสงอุษาค่อย ๆ ก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวัง

"เอ่อ ท่านยาฮิโกะ พวกเรามาเพื่อแลกเปลี่ยนวิชานินจาครับ"

ยาฮิโกะเงยหน้าขึ้นจากงานตรงหน้า พลางส่งยิ้มอ่อนโยนตอบกลับ

"อ้อ ข้าดูบันทึกภารกิจของพวกเจ้าเรียบร้อยแล้ว แจ้งข้ามาได้เลยว่าวิชาไหนที่พวกเจ้าอยากแลกเปลี่ยน"

จากนั้นเขาก็ส่งแคตตาล็อกวิชานินจาให้

สมาชิกค่อย ๆ เปิดดูแคตตาล็อก ดวงตาจับจ้องไปยังรายชื่อวิชาที่ระบุไว้ จนกระทั่งพวกเขาตัดสินใจเลือกวิชาระดับ C สองวิชา และวิชาระดับ B หนึ่งวิชาที่ล่อลวงใจ แต่วิชาระดับ A ที่พวกเขาอยากได้กลับยังเกินระดับคะแนนสะสมในปัจจุบัน

ยาฮิโกะพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะนำทางกลุ่มไปยังห้องลับที่ซ่อนอยู่ใกล้ ๆ ในห้องนั้น เขาเปิดตู้และหยิบคัมภีร์วิชาที่พวกเขาเลือกออกมา

"นี่คือวิชาที่พวกเจ้าเลือกไว้"

ยาฮิโกะอธิบาย น้ำเสียงของเขาจริงจังและหนักแน่น

"จำไว้ว่าวิชาเหล่านี้มีไว้สำหรับสมาชิกแสงอุษาเท่านั้น เมื่อฝึกสำเร็จแล้ว พวกเจ้าต้องส่งคืนคัมภีร์ด้วย"

เงื่อนไขที่หนักแน่นเหล่านี้ รวมถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่พวกเขาได้รับ ทำให้กลุ่มรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยเมื่อเดินออกจากสำนักงานของยาฮิโกะ พร้อมกับของรางวัลในมือ

ในหมู่บ้านอาเมะ การเข้าถึงวิชานินจาถูกควบคุมอย่างเข้มงวด ซึ่งเป็นแหล่งของความขุ่นข้องหมองใจอยู่เสมอ แม้แต่นินจาระดับจูนินที่ปฏิบัติหน้าที่มากว่าทศวรรษก็ยังประสบปัญหาในการเข้าถึงวิชาขั้นสูงเหล่านี้.

"ท่านยาฮิโกะ คำถามสุดท้ายก่อนเราจะไป วิชานินจาจำนวนมหาศาลที่องค์กรเรามีนั้นมาจากที่ใดหรือครับ?"

สมาชิกแสงอุษาคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะถามคำถามนี้ขึ้นมาทันที ก่อนจะออกจากสำนักงานของยาฮิโกะ

ทันทีที่คำถามหลุดจากปาก เขาก็รู้สึกเสียใจและวิตกกังวลในทันที บางคำถามอาจไม่ควรจะถามให้ได้ยิน แต่ยาฮิโกะกลับเพียงยิ้มอ่อนโยน

"วิชาเหล่านี้ได้มาจากเบียคุยะ เขาเองก็เป็นผู้เสนอระบบคะแนนสะสมนี้ หากเจ้ารู้สึกอยากแสดงความขอบคุณ ก็ให้ไปขอบคุณเขาโดยตรงเถิด"

ยาฮิโกะตบไหล่สมาชิกคนนั้นเบา ๆ ด้วยท่าทางให้กำลังใจ และกล่าวเสริม

"เบียคุยะเป็นผู้นำวิชาพวกนี้กลับมาอย่างนั้นหรือ?"

สมาชิกแสงอุษาต่างหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ คลื่นความตระหนักไหลผ่านพวกเขาในทันที

ชื่อของเบียคุยะมีน้ำหนักในองค์กรเสมอ มันชวนให้นึกถึงครั้งที่เขาแสดงความเห็นคัดค้านยาฮิโกะอย่างเปิดเผยในที่ประชุม และการแสดงพลังสะเทือนเลื่อนลั่นระหว่างการซ้อมต่อสู้กับนางาโตะเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

ชื่อของเขาแทบจะเป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่ง พลังที่มักสร้างความปวดหัวให้ยาฮิโกะอยู่บ่อยครั้ง แต่กลับเป็นเขาที่นำคลังวิชานินจาอันมหาศาลกลับมา และยังสนับสนุนให้แจกจ่ายวิชาเหล่านั้นให้สมาชิกในองค์กรได้ใช้อย่างแพร่หลาย ความจริงนี้ทำให้พวกเขารู้สึกทึ่งในตัวเขายิ่งกว่าเดิม

"เบียคุยะคือผู้ที่นำวิชาเหล่านี้มาและเป็นผู้ผลักดันระบบคะแนนสะสม นับว่าเหนือความคาดหมายอย่างแท้จริง"

"แต่ฉันได้ยินมาว่ามีความตึงเครียดระหว่างหัวหน้ายาฮิโกะกับเบียคุยะ เบียคุยะยังไม่ได้เข้าร่วมประชุมเลยใช่ไหม?"

"ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน อาจมีอะไรมากกว่าที่พวกเรารู้ก็ได้"

"เรารู้ว่าทั้งยาฮิโกะและเบียคุยะต่างก็มีวิสัยทัศน์ร่วมกันในการพัฒนาองค์กรแสงอุษา แต่พวกเขากลับมีความเห็นที่ไม่ตรงกันในบางเรื่อง อาจจะเป็นเพราะเหตุนี้ที่ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นแบบนี้..."

ทฤษฎีและการคาดเดาต่าง ๆ หลากหลายประเด็นหมุนวนอยู่ในกลุ่มของพวกเขาระหว่างทางกลับ

เมื่อกลับถึงที่พัก พวกเขาไม่รอช้าที่จะเริ่มฝึกฝนวิชานินจาใหม่ที่เพิ่งได้รับมา ทันทีที่พวกเขาใช้วิชาเหล่านั้นสำเร็จ ข่าวเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือของระบบคะแนนสะสมก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว นินจาหลายคนเริ่มเข้าร่วมโปรแกรม แลกเปลี่ยนวิชา และตระหนักถึงบทบาทสำคัญของเบียคุยะที่มีต่อการสร้างระบบนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ

ขณะที่เบียคุยะเดินเล่นไปตามเส้นทางในฐานแสงอุษา เสียงกระซิบตามหลังเขามาอย่างต่อเนื่อง

"นั่นท่านเบียคุยะไม่ใช่หรือ? ได้ยินว่าเขาเป็นคนจัดหาวิชานินจาทั้งหมดในองค์กรมาด้วยตัวเอง!"

"เขายังเด็กมาก แต่กลับสามารถเชี่ยวชาญวิชานินจาระดับสูงได้! ภายนอกช่างหลอกลวงเสียจริง ๆ"

"บางทีอายุของท่านเบียคุยะอาจเป็นเพียงฉากบังหน้า! อาจจะใช้วิชาแปลงร่างเพื่อปกปิดอายุจริงของเขา แล้วอย่างนั้นเขาจะมีพลังเช่นนี้ได้อย่างไร?"

เบียคุยะยังคงนิ่งเฉยต่อคำซุบซิบเหล่านั้น ความกังวลที่แท้จริงของเขาอยู่ที่ปฏิกิริยาของเหล่าสมาชิกที่มีต่อวิชานินจาที่เพิ่งได้รับมา หลังจากที่ระบบคะแนนสะสมถูกเปิดตัว ข้อความแจ้งเตือนในจิตใจของเขาก็ปรากฏถี่ขึ้นอย่างชัดเจน

ส่วนใหญ่จะเป็นการได้รับชิ้นส่วนของวิชาพื้นฐาน เช่น วิชาหลบหนีหรือการควบคุมจักระ แต่บางครั้งก็มีรางวัลที่น่าสนใจปรากฏขึ้น

ข้อความแจ้งเตือนล่าสุดในจิตใจของเขา:

[คาโตะเรียนรู้วิชาสายน้ำ: เทคนิคคลื่นพุ่งสายน้ำ คุณได้รับชิ้นส่วนพื้นฐานวิชาสายน้ำ]

[ซาโตะเรียนรู้วิชาสายดิน: เทคนิคฝังหัว คุณได้รับชิ้นส่วนพื้นฐานวิชาสายดิน]

และในที่สุด รางวัลที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่าก็ปรากฏขึ้น:

[จูนินคิวซึเกะเข้าร่วมองค์กรแสงอุษา คุณได้รับวิชาสายลาวา: เทคนิคแข็งตัวด้วยน้ำปูนขาว]

เบียคุยะรีบเปิดแผงระบบเพื่อตรวจสอบส่วนรางวัล สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดที่ข่าวการเข้าร่วมของจูนินคิวซึเกะทันที

เขาตรวจสอบลึกลงไปในความทรงจำ เศษเสี้ยวจากเนื้อเรื่องต้นฉบับของ นารูโตะ ฉายขึ้นในจิตใจ คิวซึเกะ หนึ่งในจูนินรุ่นแรกที่แข็งแกร่งขององค์กรแสงอุษา มีพลังที่น่าทึ่งและโดดเด่นในยุคนั้น

เขายังสามารถต้านรับกับโอบิโตะได้ช่วงเวลาหนึ่งในระหว่างการโจมตีขององค์กรแสงอุษา

น่าเศร้าที่ความพยายามครั้งสุดท้ายของเขาในการโจมตีเชิงเสียสละด้วยเทคนิคลับของครอบครัวกลับถูกทำลายด้วยคามุยของโอบิโตะ เพราะท้ายที่สุดแล้ว โอบิโตะครอบครองความสามารถที่แทบจะเทียบเท่า "สูตรโกง" ซึ่งช่วยเขาในการก่อสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4

วิชาลาวา: เทคนิคแข็งตัวด้วยน้ำปูนขาว ซึ่งมาจากระบบนั้น แน่นอนว่ามาจากสายเลือดของคิวซึเกะ

แม้ว่าการได้สายเลือดวิชาลาวามาโดยตรงจะเป็นสิ่งที่น่าใฝ่ฝัน แต่ความเป็นจริงนั้นแตกต่างออกไป อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ได้มาก็ถือว่าน่าพอใจแล้ว

ด้วยจิตใจที่จดจ่อ เบียคุยะประสานอินให้ครบถ้วน พร้อมปลดปล่อยจักระเพื่อเปิดใช้งานวิชาที่เพิ่งได้รับมา

พื้นดินเบื้องหน้าเขาเปล่งประกาย จากนั้นก็แข็งตัวอย่างรวดเร็วกลายเป็นชั้นซีเมนต์ที่แข็งแกร่ง

เมื่อเห็นการแข็งตัวที่รวดเร็วนี้ เบียคุยะอดไม่ได้ที่จะชื่นชมวิชาลาวานี้

"ไม่ใช่แค่มีประโยชน์ มันแทบจะเป็นสิ่งมหัศจรรย์ด้านการก่อสร้างเลยทีเดียว!"

ในขณะที่คิวซึเกะเคยใช้วิชานี้ในฉากอนิเมะเพื่อการเสียสละครั้งสุดท้าย เบียคุยะกลับมองเห็นศักยภาพอันไร้ขีดจำกัด วิชานี้อาจเปลี่ยนโฉมฐานองค์กรแสงอุษาที่ทรุดโทรม ให้กลายเป็นสถานที่ที่มีความมั่นคงแข็งแกร่งได้เลย

เขาสามารถเริ่มบริษัทก่อสร้างได้เลยด้วยซ้ำ! แววตาซุกซนวูบวาบขึ้นในดวงตาของเขา

"เดี๋ยวค่อยไปเสนอไอเดียนี้ให้ยาฮิโกะ คิวซึเกะจะต้องไม่ถูกเสียสละตอนนี้แน่"

ด้วยเป้าหมายใหม่ในใจ เบียคุยะปิดหน้าต่างระบบลงและมุ่งหน้าไปยังสนามฝึกซ้อม

การฝึกในวันนี้เริ่มขึ้นแล้ว

หลังจาก "ยืมตัว" นางาโตะมาจากยาฮิโกะ (พร้อมสัญญาว่าจะคืนตัวในสภาพสมบูรณ์แน่นอน)

เบียคุยะเริ่มการฝึกพิเศษของพวกเขา ซึ่งมุ่งเน้นไปที่การปลดล็อกศักยภาพของเนตรสังสาระของนางาโตะ

เมื่อเทียบกับเหมืองทองคำของศักยภาพอย่างนางาโตะ การตอบสนองที่เบียคุยะได้รับจากสมาชิกคนอื่น ๆ ในแสงอุษา แม้จะมีคุณค่าแต่ก็ยังดูเล็กน้อยเมื่อเทียบกัน

เมื่อมาถึงสนามฝึกซ้อม เบียคุยะพบว่านางาโตะสวมชุดฝึกเรียบร้อยแล้ว พร้อมสำหรับการฝึกในวันนี้