ตอนที่ 291 โปรดเรียกข้าว่า ใต้เท้ามารโร่วเมี่ยน
ตอนที่ 291 โปรดเรียกข้าว่า ใต้เท้ามารโร่วเมี่ยน
"ข้ามาร..."
'ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ' ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าเด๋อด๋าสุดขีด
ในตอนนี้ ร่างกายของก๋วยเตี๋ยวเนื้อถูกมารจีหนิ่วยึดครองไปโดยสมบูรณ์แบบแล้ว!
แต่มารจีหนิ่วกลับดีใจไม่ออก แถมยังตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก
"เกิดอะไรขึ้น? วิญญาณของไอ้เด็กนั่นล่ะ? ทำไมถึงหายไป? ไปอยู่ไหนแล้ว!" มารจีหนิ่วมองไปรอบๆ ด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะหลับตาลงเพื่อตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง
ไม่มี!
ไม่มีเลยสักนิด!
แม่งไม่มีอะไรเลยสักอย่าง!
การไม่มีวิญญาณ หมายความว่าวิชากลืนกินวิญญาณที่มารจีหนิ่วใช้ไปนั้น ไม่ได้ห่าอะไรกลับมาเลย!
เมื่อไม่ได้กินวิญญาณเพื่อฟื้นฟู ก็หมายความว่ามารจีหนิ่วจะไม่ได้รับพลังงานปราณมารมาเสริมพลังเลยแม้แต่น้อย!
เมื่อไร้ซึ่งปราณมาร มารจีหนิ่วก็แทบจะออกจากร่างของก๋วยเตี๋ยวเนื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ!
เป็นไปได้ยังไงกัน?
ทำไมเผ่ามนุษย์ที่มีสายเลือดเผ่ามังกร แถมเมื่อกี้ยังฝีปากกล้าด่าทอกับตน ถึงได้วิญญาณหายวับไปดื้อๆ แบบนี้? หายไปได้ยังไงวะ?
ในเวลาเดียวกัน ณ ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน
"หา???" ก๋วยเตี๋ยวเนื้อเบิกตากว้าง หน้าตาเหวอสนิท
"หลุดการเชื่อมต่อเหรอ? เชี่ยเอ๊ย เกมเวรนี่แม่งมีหลุดด้วยเรอะ?" ก๋วยเตี๋ยวเนื้อแทบอ้วก อ้วกแตกจริงๆ
ตัวเองกำลังจะได้เปิดศึกพีเคกับเผ่ามารที่ดูทรงพลังโคตรๆ อยู่แล้วเชียว!
จังหวะสำคัญ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อเห็นเงาสีดำแดงกำลังพุ่งเข้ามาโจมตีแล้วด้วยซ้ำ!
แต่จู่ๆ แม่งก็หลุดออกจากเกมเนี่ยนะ?
งั้นตัวละครของข้าไม่จบเห่เลยเรอะ?
"ต้องรีบล็อกอินด่วน แม่งเอ๊ย ขอให้ยังมีชีวิตรอดทีเถอะ!" ก๋วยเตี๋ยวเนื้อรีบเชื่อมต่อด้วยความเร็วแสง แล้วล็อกอินเข้าเกมอีกครั้ง!
"ติ๊ง!"
【ผู้เล่นก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ถูกโจมตีทางวิญญาณ ระบบป้องกันทำงานอัตโนมัติ ตัดการเชื่อมต่อ และกำลังค้นหาร่างกายที่เหมาะสมที่สุดในบริเวณใกล้เคียงเพื่อเชื่อมต่อใหม่!】
เฮ่ออีหมิงที่กำลังวิ่งทะยานอยู่ จู่ๆ ก็ได้รับการแจ้งเตือนจากระบบ
หืม?
การแจ้งเตือนนี้ทำเอาเฮ่ออีหมิงถึงกับมึนงง
แต่พอทำความเข้าใจ เขาก็รู้เรื่องทันที
ระบบมีกลไกป้องกันวิญญาณของผู้เล่นที่อัญเชิญมาอย่างทรงพลัง! เรียกได้ว่าไร้เทียมทาน!
แค่ถูกโจมตีที่พุ่งเป้าไปที่วิญญาณผู้เล่นโดยตรง ระบบจะใช้กลไกป้องกันที่เหมือนฟิวส์ตัดไฟทันที!
เริ่มแรกจะใช้พลังของระบบสร้างบาเรียป้องกันเพื่อสกัดการโจมตีของศัตรู!
พร้อมกันนั้นจะคาดเดาล่วงหน้าก่อนที่อีกฝ่ายจะโจมตีโดน แล้วทำการตัดการเชื่อมต่อ!
พอการโจมตีจบลง เมื่อผู้เล่นล็อกอินเข้ามาใหม่ ระบบจะจัดสรรร่างกายที่เหมาะสมที่สุดให้เชื่อมต่อโดยอัตโนมัติ!
ถือเป็นการป้องกันระดับสมบูรณ์แบบ!
'มีเผ่ามารที่โจมตีวิญญาณได้ด้วยงั้นเหรอ? ดูเหมือนผมต้องระวังตัวให้มากกว่านี้แล้ว!' เฮ่ออีหมิงคิดในใจ ก่อนจะไม่เก็บมาใส่ใจและมุ่งหน้าต่อไป
ในเวลาเดียวกัน
"หา???" ก๋วยเตี๋ยวเนื้อลืมตาขึ้นมา มองเห็น 'ร่างของก๋วยเตี๋ยวเนื้อ' ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลกำลังทำหน้าตาลุกลี้ลุกลนมองหาอะไรบางอย่าง
เชี่ยอะไรวะเนี่ย?
เกิดบ้าอะไรขึ้น?
ทำไมถึงดูเหมือนตัวละครของตัวเอง มายืนอยู่ตรงหน้าตัวเองวะ?
เกมนี้แม่งบัคป่าววะเนี่ย?
ก๋วยเตี๋ยวเนื้อพยายามจะลุกขึ้นตามความเคยชิน แต่กลับพบว่าร่างกายขยับยากขยับเย็น ราวกับขยับไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
ก๋วยเตี๋ยวเนื้อก้มลงมอง
"เชี่ยแม่ร่วง!!!" สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่มือของมนุษย์ แต่เป็นท่อนแขนสีดำทมิฬของเผ่ามาร!
ก๋วยเตี๋ยวเนื้อก้มหน้า แล้วก็หันไปมองรอบๆ อยู่พักหนึ่ง ถึงได้เข้าใจสถานการณ์ในที่สุด
"นี่ข้าสลับร่างกับไอ้มารเวรนี่งั้นเหรอ?" ก๋วยเตี๋ยวเนื้อหน้าเหวอสุดๆ
ในฐานะโอตาคุที่หมกตัวมาหลายปี มังงะหรือนิยายแนวไหนข้าก็เคยอ่านมาหมดแล้ว!
ก๋วยเตี๋ยวเนื้อเลยเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความเร็วแสง!
"ไอ้โง่นี่ยังไม่รู้ตัว แม่งเอ๊ย ต้องรีบทำความคุ้นเคยกับร่างมารนี่ให้เร็วที่สุด บัดซบเอ๊ย ไอ้นี่มันบาดเจ็บหนักจนขยับไม่ได้นี่หว่า มิน่าล่ะมันถึงเอาแต่ฝีปากกล้าด่ากับข้า แต่ไม่กล้าลงมือ!" ก๋วยเตี๋ยวเนื้อพยายามขยับร่างกาย แต่พบว่านอกจากหัวที่หันไปมาได้ กับมือข้างหนึ่งที่พอจะยกขึ้นมาได้นิดหน่อยแล้ว
ร่างกายที่เหลือแทบจะอยู่ในสภาพพังยับเยิน
งานเข้าแล้วไง
ถ้าปล่อยให้อีกฝ่ายรู้ตัว และเข้าใจสถานการณ์ล่ะก็
แม่ทัพกองทัพเผ่ามารตัวนี้ ต้องหาวิธีจัดการเขาแน่ๆ!
ถึงตัวเองจะได้ครอบครองร่างกายเผ่ามารสุดแกร่ง แต่ถ้าขยับไม่ได้ มันจะมีประโยชน์ห่าอะไรวะ?
"เดี๋ยวก่อน! ข้าฮีลตัวเองได้นี่หว่า!" จู่ๆ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อก็ปิ๊งไอเดีย เขาเลยใช้พลังแตกแขนงของ กายาเทพสีคราม ตามความเคยชินทันที!
ฟื้นฟูไร้ขอบเขต!
"ฟู่ๆๆ!" เรื่องเหลือเชื่อเกิดขึ้นแล้ว เมื่อก๋วยเตี๋ยวเนื้อชี้เพีบงปลายนิ้ว ลำแสงสีครามก็ระเบิดออก ไหลเวียนไปทั่วร่างมารของมารจีหนิ่ว เริ่มรักษาบาดแผล กระทั่ง แก่นมาร ของมารจีหนิ่วที่เสียหาย ก็ยังได้รับการซ่อมแซม!
เมื่อมีพลังของ ฟื้นฟูไร้ขอบเขต ปราณมารก็เริ่มถูกดึงออกมา ไหลเวียนไปทั่วร่างอย่างช้าๆ คอยฟื้นฟูร่างกายเผ่ามารที่พังทลายอย่างต่อเนื่อง
ยิ่งรักษาส่วนต่างๆ ได้มากเท่าไหร่ ปราณมารก็ยิ่งมีมากขึ้น เริ่มไหลเวียนไปทั่วร่าง สภาพร่างกายมารของมารจีหนิ่วก็ยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ!
พลัง ฟื้นฟูไร้ขอบเขต ที่ก๋วยเตี๋ยวเนื้อใช้ ก็เหมือนกับแรงดึงเริ่มแรก!
ถ้าไม่มีพลังนี้ ร่างมารนี้ก็เป็นแค่เศษเหล็ก!
แต่พอมีพลังนี้ช่วยกระตุ้น ร่างมารทั้งร่างก็เหมือนกลับมามีชีวิตอีกครั้ง! เกิดเป็นวงจรฟื้นฟูตัวเองอย่างต่อเนื่อง!
ฟื้นฟูไร้ขอบเขต ช่วยซ่อมแซม แก่นมาร ไปทีละนิด!
เมื่อ แก่นมาร ฟื้นฟู มันก็จะเรียกคืนพลังปราณมารได้ส่วนหนึ่ง พลังปราณมารก็จะไปซ่อมแซมร่างกายมารต่อ!
ร่างกายมารฟื้นฟู ก็ย้อนกลับไปบำรุง แก่นมาร อีกที!
ไม่นานก็เกิดเป็นระบบฮีลตัวเองแบบอัตโนมัติ!
"หืม!" ความเคลื่อนไหวใหญ่โตขนาดนี้ ย่อมดึงดูดความสนใจของมารจีหนิ่วได้เป็นอย่างดี
มารจีหนิ่วที่ควบคุมร่างกายมนุษย์ของก๋วยเตี๋ยวเนื้อเงยหน้าขึ้น ก็เห็นว่าร่างกายมารของตัวเองกำลังขยับตัวได้อย่างช้าๆ
"วิญญาณมนุษย์บัดซบนั่น อย่าบอกนะว่า... เข้าไปอยู่ในร่างมารของข้าแล้ว?" มารจีหนิ่วแทบจะคลั่งตาย!
แบบนี้แม่งโคตรขาดทุนเลยนะเว้ย!
ร่างกายมารสุดแกร่งไร้เทียมทานที่มี ตรามาร ถึงยี่สิบสี่เส้นของข้า!
ดันมาสลับร่างกับไอ้มนุษย์ขยะนี่เนี่ยนะ?
หลังจากได้ร่างมนุษย์ของก๋วยเตี๋ยวเนื้อมา มารจีหนิ่วถึงเพิ่งพบว่า ร่างกายนี้ถึงจะมีพลังฝึกตนแค่ระดับ ขอบเขตก่อเกิดเขตแดน ขั้นสูงสุด ทว่าความแข็งแกร่งของร่างกาย กลับเทียบเท่ามนุษย์ระดับ ขอบเขตวัฏจักร ขั้นสูงสุด ในมิติระดับล่างเลยทีเดียว!
ถือว่าแข็งแกร่งมากจริงๆ!
แต่ถ้าเทียบกับร่างมารเดิมของตัวเอง มันก็แค่ขยะดีๆ นี่เอง!
ในร่างกายนี้มี สายเลือดมังกรเพลิงระเบิด อยู่จริง แต่มีปริมาณแค่หยดเลือดหยดเดียวเท่านั้น พลังที่ดึงออกมาใช้ได้ก็น้อยนิดเหลือเกิน!
นอกจากนั้นแล้ว ก็ไม่มีอะไรดีอีกเลย!
เพราะมารจีหนิ่วไม่รู้ว่า สิ่งที่ก๋วยเตี๋ยวเนื้อฝึกฝนคือ กายาเทพสีคราม หนึ่งในสิบกายาเทพที่แกร่งที่สุด!
พลังของกายาเทพและวิชาบำเพ็ญเพียรนั้น ผูกติดอยู่กับวิญญาณของก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ไม่ใช่ร่างกาย!
พูดง่ายๆ ก็คือ ต่อให้มารจีหนิ่วชิงร่างของก๋วยเตี๋ยวเนื้อไปได้ ก็ไม่ได้รับวิชาบำเพ็ญเพียร กายาเทพสีคราม ไปเลยแม้แต่น้อย แม้แต่พลังสักนิดก็ไม่มีทางได้
"ไอ้มนุษย์บัดซบ คืนร่างมารของข้ามานะ!!!" มารจีหนิ่วโกรธเกรี้ยว พุ่งเข้าใส่ก๋วยเตี๋ยวเนื้ออย่างไม่คิดชีวิต
"เชี่ยเอ๊ย!" ก๋วยเตี๋ยวเนื้อยังไม่ค่อยชินกับร่างมารนัก เพิ่งจะลุกขึ้นยืน ก็โดนมารจีหนิ่วชกจนหมอบลงไปกองกับพื้น
"ไอ้มนุษย์บัดซบ ไสหัวออกมา รีบไสหัวออกจากร่างมารของข้าเดี๋ยวนี้!" มารจีหนิ่วควบคุมร่างของก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ประเคนหมัดและเท้าเตะต่อยร่างเดิมของตัวเองไม่ยั้ง
แต่การทุบตีชุดนี้ กลับไม่มีประโยชน์ห่าอะไรเลย
"ไอ้น้อง..."
"เอ็งตีพอหรือยังวะ?" ก๋วยเตี๋ยวเนื้อค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่าผ่าเผย ร่างกายเผ่ามารที่สูงตระหง่านถึงสองเมตรครึ่งแผ่แรงกดดันเข้มข้นออกมา
"กะ... แกทำไมถึงขยับได้?" มารจีหนิ่วถึงกับเอ๋อแดก
ตอนนี้มารจีหนิ่วควบคุมร่างของก๋วยเตี๋ยวเนื้อที่มีส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร พอต้องเผชิญหน้ากับร่างมารเดิมของตัวเองที่สูงสองเมตรครึ่ง สภาพดูอนาถสุดๆ
"พลังแม่งโคตรมหาศาลเลยเว้ย!" ก๋วยเตี๋ยวเนื้อลองกำหมัดแน่นเบาๆ ก็รู้สึกได้ถึงเสียงฉีกกระชากในอากาศ
แกร่ง!
แกร่งโคตรๆ!
แม่งโคตรจะแข็งแกร่งเลย!
"หมับ!" ดังนั้นก๋วยเตี๋ยวเนื้อจึงใช้แค่มือเดียว บีบคอมารจีหนิ่วแล้วยกขึ้นมาอย่างง่ายดาย
มารจีหนิ่วที่ควบคุมร่างเดิมของก๋วยเตี๋ยวเนื้อดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง บิดตัวขัดขืน น่าเสียดายที่หมัดที่ทุบลงบนกรงเล็บมารเดิมของตัวเอง ไม่สะเทือนแม้แต่จะให้คันด้วยซ้ำ
ท้ายที่สุด มารจีหนิ่วก็ใช้เกียร์สองไม่เป็น ใช้ท่าความเร็วเทพไม่ได้ ฮาคิเกราะเหรอ? ฮาคิสังเกตเหรอ? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย ทำไม่เป็นสักอย่าง!
ที่สำคัญที่สุดคือ รากฐานหลักของนักพรตมนุษย์ ซึ่งก็คือวิชาฝึกตนหลัก มารจีหนิ่วก็ใช้ไม่เป็น เท่ากับว่าดึงพลังบำเพ็ญเพียรออกมาใช้ไม่ได้เลย!
แล้วพอต้องมาเผชิญหน้ากับร่างมารเดิมสุดแกร่งที่มี ตรามาร ถึงยี่สิบสี่เส้นของตัวเอง...
สภาพเลยอนาถสุดๆ!
"อ๊ากกก คืนมาให้ข้า เอาคืนมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!!!" มารจีหนิ่วร้องลั่นอย่างบ้าคลั่ง ทั้งเตะทั้งต่อย
"หุบปากเว้ย!!!" ก๋วยเตี๋ยวเนื้อคำรามต่ำ!
"พรวด!" มารจีหนิ่วกระอักเลือดออกมาเต็มปาก ถูกแรงคำรามกระแทกจนเลือดออกเจ็ดทวาร บาดเจ็บสาหัสในทันที
มารจีหนิ่วไม่เคยคิดฝันมาก่อนในชีวิต ว่าสักวันหนึ่ง ตนเองจะได้สัมผัสกับความอ่อนแอของมดปลวกเผ่ามนุษย์ที่ตนเคยดูถูกดูแคลนมาตลอด!
"กะ... แกกล้าฆ่าข้าเหรอ? นานี่... นี่มันร่างกายของแกนะ ถ้าฆ่าข้า แกจะไม่มีวันได้ร่างกายตัวเองคืนมาอีกแล้ว! แกจะต้องกลายเป็นเผ่ามารไปตลอดกาล สูญเสียเพื่อนฝูงและครอบครัวทั้งหมด แกจะสูญเสียสถานะความเป็นมนุษย์ไปตลอดกาล! ฮ่าฮ่าฮ่า! แกกล้าเหรอ?" มารจีหนิ่วเปลี่ยนวิธี หันมาใช้สงครามจิตวิทยาแทน
หึหึ ขอแค่เป็นมนุษย์ ส่วนใหญ่ก็ต้องให้ความสำคัญกับความรู้สึกอยู่แล้ว มีมนุษย์สักกี่คนที่จะใจแข็งยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาเป็นเผ่ามารกันล่ะ?
"อะไรนะ? ฆ่าเอ็งแล้ว ข้าจะเป็นเผ่ามารตลอดไปงั้นเหรอ? เชี่ย โคตรแจ่มเลยดิแบบนี้!" คำพูดของมารจีหนิ่ว กลับทำให้ก๋วยเตี๋ยวเนื้อดีใจจนแทบคลั่ง!
เชี่ย!
นี่ข้าค้นพบบัคที่ใหญ่ที่สุดของเกมนี้แล้วใช่ไหมเนี่ย สามารถจุติเป็นเผ่ามารได้ด้วย?
เผ่าพันธุ์ที่สองไงล่ะ!
ระบบยังไม่ทันเปิดให้เล่น ข้าก็ก้าวล้ำหน้ามาสัมผัสก่อนใครแล้ว?
แม่งจะฟินอะไรขนาดนี้?
"หา???" มารจีหนิ่วถึงกับมึนตึ้บ
ไอ้หมอนี่แม่งเป็นบ้าไปแล้วเหรอวะ?
"ข้ามารจีหนิ่ว ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่ามนุษย์ต่ำต้อยอย่างแกจะกล้าฆ่า..."
"กร๊อบ!"
เสียงกระดูกหักดังกรอบ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว บีบคอมารจีหนิ่วตายคาที่ทันที!
จนกระทั่งตาย มารจีหนิ่วก็ไม่อยากจะเชื่อเลย
ตัวเอง...
แม่งต้องมาตายอย่างน่าอนาถขนาดนี้!
แถมโดนร่างกายของตัวเองฆ่าตายซะด้วย!
"ฟู่..." ก๋วยเตี๋ยวเนื้อเพิ่งฆ่ามารจีหนิ่วไป ก็รู้สึกได้ว่าพลังของตัวเองเพิ่มขึ้นมาส่วนหนึ่ง แถมร่างกายก็ยังขยับได้คล่องแคล่วขึ้นอีกด้วย
ดูเหมือนว่าการฆ่าฟัน ไม่เพียงแต่ทำให้แข็งแกร่งขึ้น แต่ยังช่วยรักษาอาการบาดเจ็บได้ด้วยเหรอ?
นี่มันยอดเยี่ยมสุดๆ ไปเลยไม่ใช่รึไงวะ!
"ตอนนี้ข้า แม่งจะแกร่งขนาดไหนแล้ววะเนี่ย?" ก๋วยเตี๋ยวเนื้อคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ลองชกหมัดลงพื้นไปสุ่มๆ
"ตู้มๆๆ!" เพียงชั่วอึดใจ รอยแยกขนาดยักษ์ยาวหลายพันเมตรก็ถูกซัดจนพื้นแตกกระจาย ร่องลึกด้านล่างมองไม่เห็นก้นบึ้ง!
โจมตีไปส่งๆ หมัดเดียว ก็ทำเอาแผ่นดินแยกออกเป็นเสี่ยงๆ!
"จากนี้ไป โปรดเรียกข้าว่า..."
"ใต้เท้ามารโร่วเมี่ยน ผู้ยิ่งใหญ่หล่อเหลาไร้เทียมทาน!" ก๋วยเตี๋ยวเนื้อแสยะยิ้มชั่วร้าย พลางเปิดระบบไลฟ์สดขึ้นมา...