บทที่ 175: การแสดงพลังครั้งแรก (ฟรี)

ไม่เพียงแต่อลาทาร์ที่ตกใจ สิ่งที่กำลังมองลงมาที่เขาก็ตกใจยิ่งกว่า

“ข้าดึงสิ่งนี้ออกมาหรือ”

สัตว์ยักษ์เบิกตากว้าง แล้วรีบหันตัวกลับทันที

ตอนนั้นเอง ทั้งสามจึงเพิ่งรู้ว่า ‘กำแพง’ ที่อลาทาร์พิงอยู่ แท้จริงแล้วคือสัตว์ยักษ์ที่กำลังก้มตัวอยู่

“ปรสิตตัวใหญ่สามตัว!”

ตึง ตึง ตึง...

สัตว์ยักษ์วิ่งหนีอย่างตื่นตระหนก พร้อมร้องเสียงหวาดกลัว

ถ้าไอ้หนอนขนาดใหญ่พวกนี้มุดกลับเข้าไปในตัวมัน ท้องของมันคงถูกกินจนกลวงแน่

หน้ากำแพงเมือง สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาวิ่งบ้าคลั่งไปไกล และทหารบนกำแพงก็หันมาสนใจมันอย่างรวดเร็ว

“มันทำอะไร”

“ก็แค่สัตว์ยักษ์โง่ตัวหนึ่งกำลังคลั่ง ปล่อยมันไปเถอะ”

ท่ามกลางสายตาเยาะเย้ยของทหาร ฝีเท้าของสัตว์ยักษ์ค่อย ๆ ช้าลง และเมื่อมันวิ่งต่อไม่ไหวแล้ว มันจึงรวบรวมความกล้ามองกลับไป

จุดที่มันเคยนั่งยองอยู่ ปรสิตสามตัวหายไปแล้ว

พวกนั้นเป็นปรสิตจริงหรือ

สัตว์ยักษ์เกาหัวใหญ่ ๆ ของมัน สมองเล็กจิ๋วในกะโหลกมหึมาไม่สามารถเข้าใจได้เลยว่าพวกนั้นโผล่มาตอนไหน

“เจ้าวิ่งวุ่นวายอะไร”

การเคลื่อนไหวของสัตว์ยักษ์ดังมาก และเสียงดังขนาดนี้ย่อมหนีสายตาหัวหน้าหน่วยอูรุกไม่ได้ เขาจึงเข้ามาถามทันที

“ตรงนั้นมีปรสิตตัวใหญ่” สัตว์ยักษ์ตอบอย่างงง ๆ

“ก็สับมันให้ตายสิ!”

หัวหน้าหน่วยอูรุกมองไปตามทิศที่สัตว์ยักษ์ชี้

ไม่มีอะไรนี่...

“ยกข้าขึ้น”

“ได้”

สัตว์ยักษ์คว้าหัวหน้าหน่วยแล้วชูขึ้นเหนือหัว มุมมองของเขาจึงสูงขึ้นตาม

“ข้าเห็นแล้ว มีสามคน...”

“เดี๋ยวก่อน”

“เสื้อคลุมสีน้ำเงิน”

“มันคือพ่อมดคนนั้น! รีบไล่ตาม พวกนั้นไม่ใช่ปรสิต!!”

“อะไรนะ”

สัตว์ยักษ์ทั้งตกใจทั้งโกรธ โดยไม่ทันคิด มันโยนหัวหน้าหน่วยลงพื้น แล้วแยกเขี้ยววิ่งไล่ทันที

“พวกเจ้ากล้าแกล้งเป็นหนอนมาหลอกข้า!”

ปุ

หัวหน้าหน่วยอูรุกนอนอยู่บนพื้น ไอหลายครั้ง

“เจ้าคนโง่!”

แต่เขาด่าเพียงครั้งเดียว แล้วรีบกลับไปที่กองทัพ

“พบพ่อมด! ทุกคนตามข้ามา!”

อูรุกกลุ่มหนึ่งที่สูงเกือบเท่ามนุษย์ตอบรับ และพุ่งไล่ตามไปไกล

ออร์คตัวหนึ่งที่ฉลาดกว่า เห็นว่าศัตรูอยู่ไกลมาก จึงเปิดเครื่องยิงหิน จากนั้นก็นั่งลงบนมันเอง

“อ๊าาา”

ไม่นาน เสียงกรีดยาวก็ดังผ่านอากาศ

ปึก

“เสียงอะไร”

หลี่เว่ยหันไปมอง

พ่อมดชุดสีน้ำเงินดูเหมือนจะชินแล้ว

“ไม่ต้องสนใจ วิ่งต่อ”

ตึง ตึง ตึง...

เสียงสั่นสะเทือนดังมาจากด้านหลัง พ่อมดชุดสีน้ำเงินหันกลับไป จับไม้เท้าแน่น

“ถ้ามีแค่ตัวเดียว ข้าจะลองดู...”

เขาหยุด ยกไม้เท้าขึ้นสูง และร่ายคาถาลึกลับ

ฟู่ว

แสงสีขาววาบผ่าน สัตว์ยักษ์มึนงงทันทีและหยุดอยู่กับที่ อลาทาร์รีบดึงคันธนูยาวจากด้านหลัง และง้างอย่างง่ายดาย ฟึ่บ!

ลูกธนูพุ่งทะลุเบ้าตาของสัตว์ยักษ์

โฮก!

สัตว์ยักษ์โกรธจัด และตื่นจากแรงกระแทก มันใช้มือทั้งสองยันพื้น แล้วพุ่งมาข้างหน้าอย่างดุเดือด กลิ้งและคลานเข้ามา

ตอนนั้นเอง ลูกธนูอีกดอกพุ่งมาจากด้านหลัง แม้จะทะลุผิวหนังของสัตว์ยักษ์ แต่ไม่มีเลือดออก เห็นได้ชัดว่ามันเพียงทะลุชั้นผิว ไม่ถึงชั้นไขมัน

แต่เท่านั้นก็พอ

เปลวไฟพุ่งขึ้นสูง เงาดำพุ่งเข้าหาสัตว์ยักษ์ พร้อมชักดาบสมบัติในมือ

“ระวัง!”

เมื่อเห็นสัตว์ยักษ์ยกหมัดขึ้นอย่างตื่นตระหนกแล้วทุบลง พ่อมดชุดสีน้ำเงินรีบเตือน และยกไม้เท้าขึ้นเตรียมร่ายคาถา แต่เจ้าของดาบกลับพุ่งเข้าไปเผชิญหน้า

อักษรรูนสีอำพันส่องสว่างทั่วร่างของเขา ห่อหุ้มเขาทั้งหมด และแหวนรูนบนมือก็เปล่งประกายเหมือนดวงอาทิตย์

พ่อมดชุดสีน้ำเงินหยุดร่ายคาถา ดวงตาหรี่ลง

แหวน?

ไม่ว่าเขาจะช่วยหรือไม่ การโจมตีของสัตว์ยักษ์ก็ไม่สร้างความเสียหายเลย ภายใต้การปกป้องของแหวนรูน หลี่เว่ยที่รับการโจมตีเต็ม ๆ ไม่ได้ถอยแม้แต่ก้าวเดียว

และหลังการโจมตีนั้น การชาร์จของ เจาะเกาะ ก็เสร็จพอดี ดาบยาวฟันผ่านผิวหนังและไขมัน ตัดลึกเข้าไปถึงเนื้อด้านใน และเหมือนจะกระแทกถึงกระดูก

แม้ประสาทสัมผัสจะทื่อ สัตว์ยักษ์ก็ยังคุกเข่าลงทันทีด้วยความเจ็บปวด ไขมันบนร่างส่งเสียงฉ่า

หลังฟันอีกเจ็ดแปดครั้ง มันก็เงียบไป

แม้การใช้ธนูยิงแล้วถอยจะง่ายและปลอดภัยกว่า แต่จะเทียบกับความสะใจของการปะทะกันระหว่างดาบกับพลังได้อย่างไร

“สัตว์ยักษ์ถูกจัดการแล้ว?”

กองทัพอูรุกที่ไล่ตามมาหยุดชะงัก

พลังต่อสู้ของสัตว์ยักษ์เป็นที่รู้กันดี

ในสนามรบแห่งอิธิเลียน แต่ละตัวต้องใช้ผู้พเนจรมนุษย์ที่ฝึกดีอย่างน้อยหลายสิบคนร่วมมือกันจึงจะโค่นได้

มีบางอย่างผิดปกติ เก้าในสิบต้องมีปัญหา

คนสามคนนี้ไม่ธรรมดา แต่ละคนอาจต้องนับเป็นหน่วยที่เทียบเท่าสัตว์ยักษ์

ไม่สามารถสู้ตรง ๆ ได้

สมองของหัวหน้าหน่วยอูรุกหมุนอย่างรวดเร็ว

แต่ออร์คไม่คิดมากแบบนั้น ระหว่างที่เขากำลังคิด หน่วยออร์คแนวหน้าก็พุ่งเข้าไปแล้ว

ไม่นาน พวกมันก็กระเด็นกลับมาเหมือนดาวตก

“หยุด หยุด”

หัวหน้าหน่วยรีบหยุดหน่วยที่กำลังจะพุ่งตาม

“รอให้โอล็อกมา ให้พวกมันเป็นแนวหน้า ออร์คจะล้อมจากด้านหลัง ไม่ว่าทั้งสามจะเก่งแค่ไหน ก็หนีไม่พ้น”

ตามทฤษฎี ถ้าโอล็อกที่แข็งแกร่งและทนทานยิ่งกว่าโกเล็มเหล็กออกหน้า ทั้งสามจะตกอยู่ในอันตรายจริง

พวกมันเป็นหนึ่งในไม่กี่หน่วยที่สามารถสู้กับโกเล็มเหล็กหลายตัวพร้อมกัน สามารถทำลายเกราะเนเธอไรต์ผสม และยังมีสติปัญญาระดับหนึ่ง

“โอล็อก”

หลี่เว่ยมองร่างใหญ่ที่สวมเกราะเหล็กเต็มตัวกำลังเข้ามา แล้วพูด

“สำหรับข้า พวกนั้นน่ากลัวกว่าสัตว์ยักษ์ตัวใหญ่เสียอีก”

เมื่อเห็นว่าหน่วยออร์คเริ่มแยกออกจากกองทัพหลักเพื่ออ้อมล้อม หลี่เว่ยหยิบไข่มุกเอนเดอร์สองลูกออกมา ส่งให้คนสองคนข้าง ๆ

“โยนมันออกไป สิ่งนี้จะพาเจ้าไปยังจุดที่มันตก”

“ได้!”

ฟาโรดันรับอย่างระมัดระวัง

“อ้อ ใช่ กินสิ่งนี้ก่อนโยน”

หลี่เว่ยส่งแอปเปิลทองคำให้เขา

“การเทเลพอร์ตด้วยไข่มุกจะทำให้ร่างกายบาดเจ็บเล็กน้อย แอปเปิลทองคำจะช่วยป้องกันเจ้า”

“แล้วข้าล่ะ”

พ่อมดชุดสีน้ำเงินจ้องแอปเปิลอย่างตั้งใจ และอดถามไม่ได้

“เจ้าต้องไม่เป็นอะไรแน่”

ตอนนั้นโอล็อกเข้ามาใกล้ขึ้น ออร์คก็ค่อย ๆ ล้อมเข้ามา กลายเป็นมวลสีดำกดดัน

ทันใดนั้น ไข่มุกสามลูกก็พุ่งข้ามวงล้อมไป ตกในพื้นที่ว่างด้านหลัง

ฟู่ว

อนุภาคสีม่วงลอยขึ้นจากจุดเดิม

หัวหน้าหน่วยอูรุกขยี้ตา แล้วรีบวิ่งไปตรวจสอบ

“พวกมันไปไหน”

ตุบ

ร่างสามร่างปรากฏขึ้นในพื้นที่ว่าง

โล่ทองของฟาโรดันถูกใช้ไปมาก ส่วนหลี่เว่ยที่มี Fall Protection IV และแหวนรูนอยู่แล้ว ความเสียหายจากการตกระดับนี้แทบไม่มีผล ตามทฤษฎี เขาต้องโยนไข่มุกหลายสิบลูกก่อนจะเริ่มเสียพลังชีวิต

“โอ๊ย เท้าข้า”

อลาทาร์ปรากฏตัวทีหลัง ร้องออกมาด้วยความเจ็บ แล้วเซไปหลายก้าว

อาศัยจังหวะที่ผู้ไล่ตามยังตอบสนองไม่ทัน ทั้งสามก็เริ่มเคลื่อนที่ทันทีที่ลงพื้น

“ทำไมเจ้าไม่ให้แอปเปิลพวกนั้นกับข้าสักลูก”

พ่อมดถามขณะวิ่ง

หลี่เว่ยมองแถบพลังชีวิตเหนือหัวของเขา

ไม่ลดแม้แต่นิดเดียว

“เจ้าคิดว่าแอปเปิลทองคำเหมือนข้าวหรือ พอเจ้าต้องใช้จริง ๆ ค่อยคุยกัน”

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ อัพเดททุกวัน อ่านตอนใหม่ก่อนใคร จิ้มที่นี่เลยค่ะ]

……………