ติดหนี้สามสิบล้าน 165 แฮชแท็กยอดฮิตสุดบ้าคลั่ง

ติดหนี้สามสิบล้าน 165 แฮชแท็กยอดฮิตสุดบ้าคลั่ง

พนักงานทั้งหมดของภูเขาว่านหยวนล้วนพักผ่อนกันหมดแล้ว มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ยังคงยืนหยัดปฏิบัติหน้าที่อยู่

เหออวี่หนงสวมรองเท้าแตะ นั่งไขว่ห้าง วางเท้าบนขอบเก้าอี้แล้วสั่นไปมาไม่หยุด

ด้านข้างคือจ้าวต้าเซวียที่สวมแว่นตากรอบดำ เขายืดคอจนแทบจะมุดเข้าไปในหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่แล้ว

“...ดูเข้าใจไหม”

เหออวี่หนงปรายตามองเด็กหนุ่มร่างผอมบางข้างกาย ความเย่อหยิ่งตอนที่เพิ่งมาถึงหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

“สัญลักษณ์สี่อันนี้ เป็นตัวแทนของแอปพลิเคชันโซเชียลเอนเตอร์เทนเมนต์ที่ใหญ่ที่สุดสี่แห่งในประเทศตอนนี้”

“ส่วนพวกนี้ คือเว็บไซต์สื่อข่าวที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไม่กี่แห่ง... แล้วก็พวกนี้ ถึงแม้การรายงานข่าวอาจจะไม่ถูกต้องเสมอไป แต่ตอนตั้งชื่อหัวข้อ พวกเขามักจะบิดเบือนข้อเท็จจริงและรายงานข่าวส่งเดชเพื่อดึงดูดความสนใจสร้างกระแส พวกเราต้องจับตาดูให้ดี ถ้ามีคำพูดไหนที่ไม่เป็นผลดีต่อแหล่งท่องเที่ยวเมื่อไหร่ ก็ให้รีบดึงออกมาทันที...”

เธออธิบายให้จ้าวต้าเซวียฟังทีละอย่าง

จ้าวต้าเซวียก็จ้องมองหน้าจออย่างจริงจัง และเรียนรู้ไปทีละอย่าง

บางครั้งเธอก็สงสัยเหมือนกัน ไม่รู้ว่าจ้าวต้าเซวียเอาเรี่ยวแรงมากมายขนาดนี้มาจากไหน ฟังจากที่เสี่ยวหงกับเสี่ยวเหม่ยตรงจุดจำหน่ายตั๋วเล่าให้ฟัง เวลาเขาทำงาน มักจะละเอียดรอบคอบและเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นเสมอ ไม่เคยเห็นเขาอู้งานเลยสักครั้ง...

และทุกครั้งที่เขาพอจะมีเวลาว่าง ก็จะมาที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวฝั่งนี้ เพื่อดูเธอทำงาน

จนถึงตอนนี้ เขาได้เรียนรู้วิธีการจัดการบัญชีทางการและบัญชีออฟฟิเชียลของหลายแพลตฟอร์มในระดับพื้นฐานแล้ว อีกทั้งยังรู้วิธีดูข้อมูล ปริมาณคน และข้อมูลการจองของแต่ละวันอีกด้วย...

จะบอกว่าเขาฉลาดงั้นเหรอ

ก็ไม่หรอก เป็นแค่นกโง่ตัวหนึ่ง ที่เอาแต่บินตะลุยไปข้างหน้าอย่างเดียว

คนอื่นพักผ่อนเขาก็เรียนรู้ คนอื่นทำงานเขาก็เรียนรู้

บวกกับความกระตือรือร้นที่เหนือกว่าคนทั่วไป จึงทำให้ตอนนี้เขาทำอะไรเป็นมากขึ้นเรื่อย ๆ

เหออวี่หนงมองดูเด็กหนุ่มตัวโตที่กำลังลงมือปฏิบัติงานจริงพลางเดาะลิ้นด้วยความประหลาดใจ

ประธานสวี่โชคดีจริง ๆ

ที่ได้พนักงานผู้ซื่อสัตย์ภักดี ทำงานเก่งและยอมทนลำบากแบบนี้มา! เป็นเรื่องที่เถ้าแก่กี่คนต่อกี่คนต่างก็ใฝ่ฝันถึงไม่ใช่หรือไง

“ตกลง งั้นนายก็ดูอยู่ตรงนี้นะ เน้นดูแพลตฟอร์มโต่วเล่อ เสี่ยวหงสู่ แล้วก็ปั๋วเค่อเป็นหลัก ฉันเดาว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แฮชแท็กเกี่ยวกับภูเขาว่านหยวนจะเพิ่มขึ้นแบบก้าวกระโดด นายจับตาดูไว้ แล้วก็จัดการเรียบเรียงให้ดีล่ะ”

เธอสวมรองเท้าแตะเดินไปทางห้องพักพนักงาน

“ฉันขอไปงีบสักหน่อย อดหลับอดนอนมาวันกับคืนนึงแล้ว ทนไม่ไหวแล้ว...”

หลังจากที่เธอจากไป จ้าวต้าเซวียก็จัดเก้าอี้ให้ตรง แววตาเต็มไปด้วยความกระหายในความรู้

ภูเขาว่านหยวนยิ่งทำก็ยิ่งใหญ่โตขึ้น

บอสเสี่ยวสวี่... พี่จิ้งก็รับพนักงานใหม่เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ละคนล้วนเป็นคนมีความสามารถทั้งนั้น!

รองประธานเจียง พี่อวี่หนง พี่ฮั่วฮั่ว พี่ใหญ่ซือถู ลุงฟางกุ้ย พี่ใหญ่จ้าวหลง และคนอื่น ๆ ...

ทุกคนต่างก็กลายเป็นเสาหลักของภูเขาว่านหยวนในด้านความสามารถทางวิชาชีพ

แม้แต่เถียนเถียน ก็ยังทำงานมาแล้วหลายอย่าง จนกลายเป็น NPC ที่ขาดไม่ได้ของหมู่บ้านหมิงเยวี่ย พี่หยวนเองก็พลิกโฉมไปทำงานขายของที่ระลึกที่สบายกว่าเดิม

ลุงเซวียก็มีเรือลำใหญ่ลำใหม่ ไม่ต้องเหนื่อยพายเรืออีกต่อไป...

มีเพียงเขา ที่ยังคงนั่งอยู่ในห้องจำหน่ายตั๋ว

เขาไม่โทษการจัดสรรแบบนี้หรอก คนเก่งย่อมต้องทำงานหนัก ประธานสวี่ก็ไม่เคยเอาเปรียบเขาเลยทั้งเรื่องเงินและเวลาทำงาน

เป็นเขาเองที่อยากจะแข็งแกร่งขึ้น!

จะได้เป็นคนที่มีประโยชน์ต่อสังคม เหมือนอย่างที่พ่อของเขาเคยบอกไว้

ไม่สิ!

แววตาของจ้าวต้าเซวียเปล่งประกายความตื่นเต้น

เขาต้องเป็นคนที่มีประโยชน์ต่อพี่จิ้งให้มากกว่านี้!

ดังนั้น เขาจึงต้องเรียนรู้ให้มากขึ้น!

อย่างน้อยก็เพื่อที่วันหนึ่ง ไม่ว่าใครจะลาออกจากตำแหน่ง เขาก็สามารถเข้าไปทำแทนได้! จะไม่ยอมให้เถ้าแก่ต้องปวดหัวเด็ดขาด!

ชายหนุ่มเริ่มทำงาน

ด้านนอกประตูใหญ่ภูเขาว่านหยวน เฝิงเฉิงที่ยังคงเฝ้าประตูอยู่: ?

...

ทว่า การคาดเดาของเหออวี่หนงนั้นถูกต้องแล้ว

เมื่อนักท่องเที่ยวทั้งหมดสิ้นสุดการเดินทางอย่างเป็นทางการ เมื่อเจ้าอ้วนน้อยจู้โส่วมอบเมมโมรีการ์ดของเขาให้กับทีมงาน

เพียงแค่คืนเดียวที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอน วิดีโอต่าง ๆ ก็ผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ดหลังฝนตก

แต่พวกเราจะยังไม่พูดถึงเรื่องของภูเขาว่านหยวนในตอนนี้

มีหัวข้อหนึ่งที่พุ่งทะยานขึ้นมาเร็วพอ ๆ กับภูเขาว่านหยวน ซึ่งเหนือความคาดหมายของจู้โส่วไปมาก

[จิตรกรอัจฉริยะเมิ่งชิง ผู้ชายลึกลับในงานนิทรรศการภาพวาดคือใคร?]

จู้โส่วคลิกเปิดรูปภาพ หรี่ตามองเพียงแวบเดียว ก็เข้าใจกระจ่างแจ้งทันที

ให้ตายเถอะ!

นี่มันเจ้าอารามดอกท้อที่พวกเขาเจอเป็นครั้งแรกไม่ใช่หรือไง

เขายังจำได้ว่าตอนนั้นเจ้าอารามพิงอยู่บนโต๊ะ เส้นผมสีดำสยาย ปะปนไปกับกลีบดอกท้อ ช่างงดงามจนเขาแทบไม่กล้าหายใจ...

ทว่า...

กลับมีคนวาดภาพฉากนี้ออกมางั้นเหรอ

คนกลุ่มนั้นของพวกเขาในตอนนั้น ยังมีจิตรกรแฝงตัวเข้ามาด้วยเหรอเนี่ย

เขารีบเปิดไป่ตู้ แล้วเริ่มค้นหาผู้ชายที่ชื่อเมิ่งชิงคนนี้ทันที

จู้โส่วไม่รู้จัก แต่ก็มีคนรู้จัก!

โจวพั่วและกลุ่มพี่น้องของเขานั่งอยู่ด้วยกัน มองดูชายหญิงคู่หนึ่งที่เพิ่งเข้ามาร่วมวงฝั่งตรงข้ามด้วยดวงตาเบิกกว้าง

“ไม่ใช่สิ! พี่ชาย! ที่แท้นายก็เจ๋งขนาดนี้เลยเหรอ!”

กลุ่มชายหญิงมองไปฝั่งตรงข้าม เมิ่งชิงยิ้มบาง ๆ โดยไม่ได้ปฏิเสธ

“ก็แค่พอรู้เทคนิคการวาดภาพนิดหน่อยเท่านั้นแหละ”

เขาไม่ปิดบังความรู้สึกเลื่อมใสศรัทธาเลยแม้แต่น้อย

“ถ้าเทียบกับเจ้าอารามดอกท้อแล้ว แน่นอนว่ายังห่างชั้นกันอีกไกล”

จ้าวเยียนหรานก็ขยับเข้าไปใกล้ แต่ก็ถูกเมิ่งจั๋วดึงกลับมา จึงทำได้เพียงนั่งตัวตรงอย่างเรียบร้อย

“แต่นายก็วาดได้เจ๋งเกินไปแล้ว! ตอนนี้บนแฮชแท็กยอดฮิตมีแต่คนตามถามนาย ว่าภาพนี้ใช่ภาพที่นายบอกว่าจะวาดเพื่อแสดงความเคารพหรือเปล่า!”

“ใช่!” เพื่อนสมัยเด็กแทะเมล็ดแตงโมพลางหัวเราะตาม “ได้ยินมาว่าคนที่ถามเยอะที่สุดก็คือแฟนคลับสาว ๆ ของนาย จนแทบจะตั้งเป็นแฟนด้อมได้อยู่แล้ว!”

เมิ่งชิงหลุดหัวเราะ

“ด้วยท่วงท่าสง่างามของเจ้าอารามดอกท้อ การจะมีแฟนคลับก็เป็นเรื่องปกติมาก”

“แต่... บทกวีของกวีเอกหลี่ไป๋... ที่เขาแสดงเมื่อวาน ก็สุดยอดจริง ๆ!”

เขาถอนหายใจ

“ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้เลย!”

เขาเปลี่ยนเรื่องคุย แต่ทุกคนกลับยิ่งมีอารมณ์ร่วมมากขึ้นไปอีก!

“เวรเอ๊ย! บทกวีเมื่อคืนนั่น! ฉันพูดจริง ๆ นะ! ตอนนี้พอคิดขึ้นมา ก็ยังขนลุกซู่เลย!”

“เมื่อคืนฉันถึงกับเก็บไปฝันเลย! นายกล้าเชื่อไหมล่ะ! หลี่ไป๋คนนั้นโอบเอวฉัน แล้วขี่นกกระเรียนบินขึ้นสวรรค์ไปด้วยกัน!”

โจวพั่วมองเพื่อนสนิทด้วยสายตารังเกียจ “เอวถังน้ำอย่างแกเนี่ยนะ แค่แกนั่งคนเดียว นกกระเรียนก็บินไม่ขึ้นแล้ว!”

“...ยังไงฉันก็ฝันแบบนี้แล้วกัน แล้วแกล่ะฝันไหม”

“ฉันเห็นบทกวีบทนี้พุ่งขึ้นไปติดแฮชแท็กยอดฮิตอันดับหกแล้วนะ เหมือนจะยังพุ่งขึ้นไปได้อีก”

“จิ๊! ไม่รู้ว่าใครรอบคอบขนาดนี้ ถึงกับถ่ายวิดีโอแบบพาโนรามามาได้! เมื่อเช้าฉันดูไปรอบนึง โคตรน่าทึ่งเลย!”

“ใช่แล้ว! อย่างน้อยก็สมจริงถึง 80% เลยนะ!”

เพื่อนสมัยเด็กลูบคางครุ่นคิด

“ชื่ออะไรนะ... เหมือนจะชื่อฮีโร่หมูหลบระเบิดหรือเปล่า”

“เจ๋งโคตร!”

“กำไรบานเบอะเลย!”

“ได้ยินมาว่ามีไฟล์เสียงออกมาแล้วด้วยนะ! ต้องจ่ายเงินดาวน์โหลด แต่ยอดดาวน์โหลดกลับสูงปรี๊ด! ฉันส่งให้พวกนายคนละเพลงแล้วนะ~”

คนทั้งสองกลุ่มก็ได้รู้จักชื่อของอีกฝ่ายด้วยความบังเอิญเช่นนี้เอง

อันดับแฮชแท็กยอดฮิตของปั๋วเค่อ โต่วเล่อ และเสี่ยวหงสู่ ระเบิดขึ้นพร้อมกันอย่างที่เหออวี่หนงคาดเดาไว้

อันดับแรกที่ครองแชมป์ ก็คือการแสดงของเจ้าอารามในวันสุดท้าย

[กวีเอกหลี่ไป๋-เชิญร่ำสุรา!]

และที่ตามมาติด ๆ ก็ยังคงเป็นเขา

[หลี่ไป๋คือใคร?]

จากนั้น ถึงจะเป็นการแสดงอื่น ๆ ของภูเขาว่านหยวน

[อัคคีขจัดวิญญาณชั่วร้าย ร้อยตระกูลสงบร่มเย็น!]

[ระบำมัจฉามังกรในค่ำคืนเดียว!]

[งานเฉลิมฉลองบนทะเลสาบสามวันของภูเขาว่านหยวน! แต่ละวันไม่ซ้ำกัน!]

[สามเดือนมีครั้งเดียว! ถ้าไม่ได้ดูชาตินี้ถือว่าเกิดมาเสียชาติเกิด!!]

[มังกรแท้ปรากฏตัว!]

[ระบำนั่ว! ต้องเป็นความสยองขวัญแบบจีนสิ!]

[วันที่สามของทะเลสาบเซียนร่วงหล่น วินาทีที่ไฟดับ...]

[เถ้าแก่ของแหล่งท่องเที่ยวภูเขาว่านหยวนคือใครกันแน่?]

[เชือกห้าสีที่หายไป ม่านหมื่นมัจฉาที่งดงามไร้ที่ติ!]

เฉิ่นจวงเลื่อนดูหัวข้อแฮชแท็กยอดฮิตไปทีละอัน โดยไม่สนใจโทรศัพท์มือถือที่สั่นและเสียงโทรศัพท์ที่ดังอยู่ข้าง ๆ เลยแม้แต่น้อย

บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความตื่นเต้น

ดังแล้ว!

ภูเขาว่านหยวนดังแล้ว!

รอดแล้ว!

อำเภอชิงซานรอดแล้ว!