บทที่ 450 - เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ หรือ

บทที่ 450 - เป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ หรือ

กลุ่มบริษัทเทคโนโลยีเสวียนเจี่ย

หลังจากที่เฉินเสี่ยวเทียนเห็นชื่อนี้ สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเขาก็คือ สำนักเสวียนเจี่ยที่เขาเคยพบเจอ

เป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นหรือ?

เฉินเสี่ยวเทียนคิดในใจอย่างเงียบๆ ว่าโลกประหลาดใบนี้ มันคือที่ไหนกันแน่

ทำไมเขาถึงมาเจอกับกลุ่มบริษัทเสวียนเจี่ยได้?

ไม่นานนัก ข้อสงสัยในใจของเฉินเสี่ยวเทียนก็ได้รับคำตอบ

เพราะเขาได้เห็นข้อมูลบางอย่างบนป้ายโฆษณาที่อยู่ด้านข้าง

ที่นี่ไม่ใช่แดนเซียนที่เขารู้จักอีกต่อไป แต่เป็นโลกที่มีชื่อว่า 'ดาวสุ่ยหลาน'

ดาวสุ่ยหลาน เป็นสถานที่ที่ขับเคลื่อนด้วยเทคโนโลยีเป็นหลัก

ระดับเทคโนโลยีของที่นี่ ล้ำหน้ากว่าโลกมนุษย์ถึงร้อยปี

เฉินเสี่ยวเทียนสังเกตเห็นว่า ผู้คนมากมายบนท้องถนน ล้วนสวมใส่อวัยวะเทียม ซึ่งดูคล้ายกับสไตล์ไซเบอร์พังก์

"โฮ่วถู่ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วเข้า เดี๋ยวหัวหน้าก็จะมาแล้วนะ"

โฮ่วเฉิน เพื่อนร่วมงานของเขา โยนชุดพนักงานทำความสะอาดมาให้เขา

เฉินเสี่ยวเทียนเหลือบมองป้ายชื่อของตัวเอง ถึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว เขาคือพนักงานของกลุ่มบริษัทเสวียนเจี่ยแห่งนี้

ในเวลานี้ มีพนักงานที่มีตำแหน่งเดียวกับเขาประมาณสามสิบกว่าคน กำลังยืนเข้าแถวรวมตัวกันอยู่ที่โถงล็อบบี้

ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายผู้มีท่าทางเหมือนหัวหน้าคนหนึ่ง สวมชุดเกราะรบ ก็ร่อนลงมาจากหลังคาโดยตรง

เมื่อเปิดหมวกเกราะออก ก็เผยให้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลาและดุดัน ชายผู้นี้คือ เสวียนอ้าว ประธานกรรมการกลุ่มบริษัทเสวียนเจี่ยนั่นเอง!

เสวียนอ้าว...

เฉินเสี่ยวเทียนเริ่มครุ่นคิดถึงชื่อนี้ ฟังดูคุ้นหูเอามากๆ

"โฮ่วถู่ นายทำอะไรอยู่น่ะ ใจลอยไปถึงไหนแล้ว ได้ฟังที่หัวหน้าพูดบ้างไหมเนี่ย"

โฮ่วเฉิน เพื่อนร่วมงาน กระซิบเตือนเขาเบาๆ

เฉินเสี่ยวเทียนเงยหน้าขึ้น เผยรอยยิ้มบางๆ ทำทีว่ากำลังตั้งใจฟังอยู่

ในตอนแรก เฉินเสี่ยวเทียนคิดว่านี่คงเป็นการประชุมธรรมดาทั่วไป

แต่เมื่อชุดเกราะรบหลายสิบชุดถูกส่งมาอยู่ตรงหน้าพวกเขาทีละชุด เฉินเสี่ยวเทียนก็ตระหนักได้ทันทีว่า เรื่องนี้มันไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิดเสียแล้ว

ไม่นานนัก เขาก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

ที่แท้ บริษัทของพวกเขา ก็กำลังแข่งขันกับกลุ่มบริษัทเทคโนโลยีเสวียนเจี่ยอยู่

เมื่อไม่นานมานี้ ทั้งสองบริษัทได้ค้นพบเหมืองคริสตัลพลังงานขนาดใหญ่ จึงเกิดการปะทะกันเพื่อแย่งชิงเหมืองแห่งนั้น

จนในที่สุด ก็ลุกลามกลายเป็นการทำสงครามเต็มรูปแบบ

และในวันนี้ กลุ่มคนพวกนี้ ก็คือหน่วยที่จะต้องไปทวงคืนเหมืองที่ถูกแย่งชิงไปกลับมาให้ได้

เรียกได้ว่า เป็นหน่วยกล้าตายนั่นเอง

เฉินเสี่ยวเทียนถึงกับพูดไม่ออก เพิ่งจะทำความเข้าใจสถานการณ์ได้หมาดๆ เผลอแปบเดียวเขาก็กลายมาเป็นสมาชิกหน่วยกล้าตายไปเสียแล้ว

นี่มันน่าหงุดหงิดชะมัด

เฉินเสี่ยวเทียนสวมชุดเกราะรบชุดนี้เข้าไป หากนำมันไปเทียบกับเกราะเสวียนเทียนของเขาแล้วล่ะก็ ประสิทธิภาพมันช่างห่างชั้นกันลิบลับเลยทีเดียว

ทั้งเทอะทะ การตอบสนองก็เชื่องช้า หากให้คะแนนเกราะเสวียนเทียนที่หนึ่งร้อยคะแนนเต็ม เจ้าสิ่งนี้คงได้แค่ห้าหรือหกคะแนนเท่านั้นแหละ

แต่ถึงอย่างนั้น นี่ก็ถือว่าเป็นชุดเกราะรบที่พบเห็นได้ทั่วไปในท้องตลาด มันสามารถบินได้ ดำน้ำได้ หรือแม้แต่อยู่รอดในอวกาศได้นานถึงสามชั่วโมง

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เฉินเสี่ยวเทียนก็ตามคนกลุ่มนี้ ขึ้นเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสูงนับหมื่นเมตร

ภายในห้องโดยสาร คนอื่นๆ ต่างก็กำลังพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

มีเพียงเฉินเสี่ยวเทียนที่เอาแต่นั่งเงียบ

เขากำลังคิดหาวิธี ว่าจะกลับไปได้อย่างไร

แม้ตอนนี้ดวงวิญญาณของเขาจะยังปลอดภัยดี แต่ร่างเนื้อของเขาก็ยังคงถูกทิ้งไว้ที่นั่น

หากตี้จวินจื่อหยวนทิ้งร่างของเขาไป แล้วบังเอิญมีคนอื่นมาเจอเข้าล่ะก็ คงเป็นเรื่องอันตรายมากแน่ๆ

หากร่างเนื้อถูกทำลาย เขาจะต้องเสียเวลาบำเพ็ญเพียรสร้างมันขึ้นมาใหม่อีกยาวนานเลยทีเดียว

"โฮ่วถู่ นายเป็นอะไรไป ทำไมถึงดูเหม่อลอยนัก ไม่เป็นไรใช่ไหม?" โฮ่วเฉินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร" เฉินเสี่ยวเทียนยิ้มรับ อีกฝ่ายจะไปรู้ได้อย่างไรว่า โฮ่วถู่เพื่อนรักของเขาได้ตายไปแล้ว

และคนที่อยู่ตรงหน้านี้ คือคนละคนกัน

ไม่นานนัก เครื่องบินก็หยุดนิ่ง เมื่อประตูห้องโดยสารเปิดออก ทุกคนก็ทยอยกระโดดลงไป

ตอนนี้ พวกเขาอยู่เหนือระดับน้ำทะเลหลายหมื่นเมตร เฉินเสี่ยวเทียนกระโดดตามลงไป ก่อนจะบังคับชุดเกราะให้เริ่มทำการบิน

เฉินเสี่ยวเทียนลงมือไปตามสัญชาตญาณ...

(จบแล้ว)