บทที่ 430 - ทัณฑ์สวรรค์จงลงมา

บทที่ 430 - ทัณฑ์สวรรค์จงลงมา

"เป็นอย่างไรบ้าง ตัดสินใจได้หรือยัง?" อวิ๋นโจวจ้องมองเฉินเสี่ยวเทียน ความจริงแล้วในใจของนางรู้ดี ว่าควรจะเลือกเก็บลูกคนไหนเอาไว้

ตามความคิดของนาง ควรจะให้คนพี่เป็นฝ่ายไปแย่งชิงวาสนา แล้วปิดผนึกคนน้องเอาไว้

ไม่ว่าจะทำสำเร็จหรือไม่ คนน้องก็ยังมีชีวิตรอดต่อไปได้

ทว่าเฉินเสี่ยวเทียนกลับไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพราะเขาไม่สามารถเลือกได้เลย

หากเป็นเรื่องอื่น เฉินเสี่ยวเทียนคงตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาดในทันที

แต่สำหรับเรื่องนี้ เขากลับทำไม่ได้

อวิ๋นโจวถอนหายใจอย่างจนปัญญา เดิมทีนางคิดว่า ผู้บำเพ็ญเพียรสายมารอย่างเฉินเสี่ยวเทียน คงจะไม่แยแสต่อความผูกพันทางสายเลือดเสียอีก

คิดไม่ถึงเลยว่า อีกฝ่ายจะเป็นคนรักครอบครัวถึงเพียงนี้

หากไม่ยอมตัดใจเลือกสักคนล่ะก็ เด็กทั้งสองคนก็ต้องมีอันเป็นไปอย่างแน่นอน

เฉินเสี่ยวเทียนเดินมาหยุดอยู่ที่ริมหน้าผา เขาทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิ ทอดสายตามองขุนเขานับแสนลูกที่อยู่เบื้องหน้าอย่างเงียบงัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง เถี่ยขวงถูก็เดินตามมา เขานั่งลงข้างๆ พลางเอ่ยว่า "พี่น้อง ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าในตอนนี้นะ"

"ก็เหมือนข้าในตอนนั้นแหละ ปรมาจารย์ทำนายดวงชะตาบอกว่า ชาตินี้ข้าจะไม่มีลูกมีเมีย"

"แต่ข้าก็ไม่เชื่อ ฝืนลิขิตแต่งภรรยาแล้วก็มีลูกจนได้"

"แต่สุดท้าย คำทำนายก็เป็นจริง ภรรยาและลูกของข้าตายจากไปหมด"

"นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ข้าก็ไม่กล้าเปิดใจให้สตรีคนไหนอีกเลย และเลือกที่จะใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาตลอด"

"เจ้าเองก็เดินทางจากโลกเบื้องล่างมายังแดนเซียน ย่อมต้องรู้ดีว่า โชคชะตานั้นมีอยู่จริงในทุกๆ โลก"

"แดนเซียนของเราก็มีเทียนเต้าคอยควบคุม และมีโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้แล้วเช่นกัน"

"ลูกของเจ้าทั้งสองคน ก็ถูกกำหนดชะตาไว้แล้ว ว่าจะต้องเลือกเพียงหนึ่งคนเพื่อไปต่อ"

หากไม่เลือก ท้ายที่สุดแล้ว เด็กทั้งสองคนก็อาจจะต้องจบชีวิตลง

เฉินเสี่ยวเทียนค่อยๆ ลืมตาขึ้น หลังจากนั่งนิ่งอยู่ที่นี่มานานถึงสามวันสามคืนเต็ม

ในที่สุด เขาก็คิดตกเสียที

"บางที ข้าอาจจะไม่ควรเป็นคนตัดสินใจแทนพวกเขา" เฉินเสี่ยวเทียนเอ่ยปากช้าๆ "ปล่อยให้พวกเขาได้เผชิญหน้ากับชะตากรรมของตัวเองเถอะ ข้าเชื่อว่าพวกเขาจะเอาชนะมันได้"

อันที่จริง ตี้จวินจื่อหยวนเองก็มีน้องชายอยู่หนึ่งคน ทั้งสองก็ต้องแย่งชิงวาสนากันเช่นกัน

ทว่าสุดท้าย ตี้จวินจื่อหยวนก็เป็นฝ่ายครอบครองมันมาได้สำเร็จ

"เจ้าพอจะสัมผัสความเคลื่อนไหวทางฝั่งตี้จวินจื่อหยวนได้หรือไม่?" เฉินเสี่ยวเทียนเอ่ยถาม

อวิ๋นโจวแหงนหน้ามองดวงดาวบนท้องฟ้า พลางตอบว่า "เมื่อไม่นานมานี้ ดาวเก้าดวงเรียงตัวกันเป็นเส้นตรง เป็นสัญญาณบ่งบอกว่ามีบุคคลที่ไม่ธรรมดากำลังจะถือกำเนิดขึ้น"

"เมื่อดูจากทิศทางแล้ว อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ"

"และบังเอิญว่า ตี้จวินจื่อหยวนก็อยู่ที่ตำแหน่งนั้นพอดี"

"ข้าลองคำนวณตำแหน่งของดวงอาทิตย์ดูแล้ว... ข้ากล้ายืนยันได้เลย ว่าลูกของนางต้องประสูติแล้วแน่ๆ แถมยังเป็นครรภ์เทพแต่กำเนิดอีกด้วย"

"เด็กที่เกิดมา ก็มีระดับพลังเซียนสวรรค์อยู่ในตัวเลย"

เฉินเสี่ยวเทียนกำหมัดแน่น แค่เด็กทารกแรกเกิด ก็มีระดับพลังที่คนอื่นๆ อุตส่าห์บากบั่นฝึกฝนมาทั้งชีวิตยังเอื้อมไม่ถึงแล้ว

นี่สินะ คือความน่าสะพรึงกลัวของสายเลือดจักรพรรดิเซียน?

อวิ๋นโจวกล่าวต่อ "ข้าเฝ้าดูปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ ก็พบความผิดปกติบนฟากฟ้าอยู่บ่อยครั้ง"

"และจากการคำนวณของข้า อย่างช้าที่สุดก็ไม่เกินไม่กี่เดือน กฎแห่งเทียนเต้าจะปรากฏขึ้น"

"ลูกทั้งสองคนของเจ้า จะต้องรับมือกับการโจมตีจากทัณฑ์สวรรค์"

"ห้ามใครยื่นมือเข้าไปสอดเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น ผลที่ตามมาจะเลวร้ายเกินคาดเดา"

เฉินเสี่ยวเทียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ยังไงฝั่งข้าก็ต้องมีโอกาสชนะมากกว่าอยู่แล้ว"

"ข้ามีลูกตั้งสองคน พลังรวมกันก็มากกว่าฝั่งนั้นตั้งครึ่งนึง แล้วลูกของตี้จวินจื่อหยวน จะเอาอะไรมาสู้กับลูกข้าได้ล่ะ?"

อวิ๋นโจวเผยรอยยิ้มแฝงความนัย "อย่าเพิ่งมั่นใจไปนักเลย ลูกของจักรพรรดิเซียนน่ะ ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครหน้าไหนหรอกนะ"

"ตอนที่เจ้านั่นเกิดมา ก็ทำให้ดาวจักรพรรดิร่วงหล่นลงมาได้แล้ว แถมยังมีพลังพิเศษคอยคุ้มครอง ร่างกายก็มีความพิเศษอย่างหาตัวจับยาก"

"ทั่วทั้งแดนเซียน อาจจะหาคนแบบนี้คนที่สองไม่ได้อีกแล้ว"

"ส่วนลูกทั้งสองคนของเจ้า ตอนนี้ยังไม่เห็นจะมีความผิดปกติอะไรเกิดขึ้นเลย"

"เจ้าคงต้องเตรียมใจรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดเอาไว้ด้วยล่ะ"

เฉินเสี่ยวเทียนกำหมัดแน่น เขาเชื่อมั่นในการตัดสินใจของตนเอง และเชื่อมั่นในตัวลูกๆ ของเขาด้วย

...

เวลาผ่านพ้นไปอีกสิบห้าวันอย่างรวดเร็ว

(จบแล้ว)