ตอนที่ 261 เจ้ายังหวลงตัวเองอีก
ตอนที่ 261 เจ้ายังหวลงตัวเองอีก
หยุนอิ๋งนำขบวนอันยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ตระกูลหยุนลงมาเยือนดินแดนตงฮวงอย่างเอิกเกริก
นอกจากตัวหยุนอิ๋งเองแล้ว ยอดฝีมือของราชวงศ์ตระกูลหยุนที่ติดตามมาด้วย ล้วนใช้สายตาที่ดูแคลนและรังเกียจอย่างสุดซึ้งกวาดมองทุกสิ่งรอบตัว
พวกเขาปรารถนาอย่างยิ่งที่จะทำภารกิจนี้ให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด แล้วรีบถอนตัวจากไป
"ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าสรุปแล้วมันเกิดเรื่องอันใดขึ้น?"
"สถานที่ห่างไกลความเจริญเยี่ยงนี้ กลับมีคนกล้าสามหาวล่วงเกินราชวงศ์ตระกูลหยุนของเราเชียวหรือ"
"ช่างรนหาที่ตายนัก โทษของมันคือสมควรตายเป็นหมื่นครั้ง!"
เสียงเย้ยหยันและจองหองดังขึ้นระงมอย่างต่อเนื่อง
จากนั้น คนของราชวงศ์ตระกูลหยุนเหล่านี้ก็ทะยานร่างตามหลังหยุนอิ๋ง มุ่งหน้าไปยังทิศทางของสำนักกระบี่วิญญาณด้วยท่าทีดุดัน
"......"
ณ สำนักกระบี่วิญญาณ
เบื้องหน้าของซูหานและเป่ยชิวเสวี่ย คืออู่เย่ว์เอ๋อร์และหลินชิงเหยา
หญิงสาวทั้งสองมองดูซูหานและเป่ยชิวเสวี่ย แววตาของพวกนางเปี่ยมไปด้วยความอิจฉาและตื่นเต้น
"พรสวรรค์ของพวกเจ้าสองคนช่างร้ายกาจดั่งปีศาจจริงๆ"
"บรรลุถึงขอบเขตบรรลุมรรคผลเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก"
อู่เย่ว์เอ๋อร์กล่าวพร้อมกับยิ้มขื่น
อีกทั้งพวกนางก็คาดไม่ถึงเลยว่า ในช่วงที่พวกนางมีระดับพลังไม่เพียงพอ จนไม่ได้ติดตามสำนักกระบี่วิญญาณไปยังพื้นที่แห่งนั้นเพื่อค้นหามหาชีพจรวิญญาณ
ซูหานและพรรคพวกกลับกวาดล้างขุมกำลังอย่างตำหนักหลิงเซียวจนพินาศย่อยยับ
นี่เป็นเรื่องที่แม้แต่จะคิดยังไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ
ยิ่งไปกว่านั้น นางยังได้ยินบิดาเล่าว่า หากครานี้ไม่มีซูหาน เกรงว่าสำนักกระบี่วิญญาณคงกลายเป็นเพียงประวัติศาสตร์ไปแล้ว
แน่นอนว่านางรู้สึกโชคดีเป็นอย่างยิ่งที่ซูหานไม่ได้เข้าร่วมกับตำหนักหลิงเซียว แต่กลับเลือกเข้าสำนักกระบี่วิญญาณ
และสิ่งที่ทำให้นางตื่นตระหนกยิ่งกว่า คือซูหานและชิวเสวี่ยต่างบรรลุถึงขอบเขตบรรลุมรรคผลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ซูหานฉีกยิ้มกว้างกล่าวว่า
"ศิษย์พี่เย่ว์เอ๋อร์ ศิษย์พี่ชิงเหยา หากมองดูกันในดินแดนตงฮวงแห่งนี้ พรสวรรค์ของพวกท่านถือว่าแข็งแกร่งกว่าผู้คนส่วนใหญ่มากนัก"
"ขอเพียงมีเวลามากพอ ขอบเขตบรรลุมรรคผลก็เป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก"
อู่เย่ว์เอ๋อร์และหลินชิงเหยาย่อมรู้ดีว่าซูหานเพียงแค่พูดปลอบใจพวกนาง
แน่นอนว่าพวกนางก็ไม่ได้ท้อถอยหรือสิ้นหวังในตัวเองเช่นกัน
"อืมๆ"
"วางใจเถอะ"
"พวกเราจะพยายามให้มากขึ้นอย่างแน่นอน เพื่อไล่ตามพวกเจ้าให้ทัน"
อู่เย่ว์เอ๋อร์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม
ซูหานกล่าวว่า
"ต้องอย่างนี้สิ"
คนทั้งกลุ่มนั่งสนทนากันอยู่บนยอดเขาต้นกำเนิดวิญญาณ
ทว่าซูหานกลับดูเหมือนเป็นคนนอกเสียอย่างนั้น
เป่ยชิวเสวี่ย อู่เย่ว์เอ๋อร์ และหลินชิงเหยา หญิงสาวทั้งสามล้วนมีรูปโฉมงดงามล่มเมือง พวกนางจับกลุ่มคุยกันเจื้อยแจ้วจนเขาแทบจะแทรกบทสนทนาไม่ได้เลย
ถึงกระนั้น มันก็เป็นช่วงเวลาที่ผ่อนคลายและสบายใจดีไม่หยอก
เวลาล่วงเลยไปราวหนึ่งก้านธูป
ซูหานสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง
เขาทอดสายตาไปยังทิศทางนั้น
สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบและเย็นเยียบ
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!
มวลอากาศเบื้องหน้าห่างออกไปสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน ในพริบตาต่อมา ร่างของคนกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น
สีหน้าของคนเหล่านั้นล้วนเย็นชา
หนึ่งในนั้นมีหญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามสะคราญ
ทันทีที่นางปรากฏตัว
ก็ดึงดูดความสนใจจากผู้คนไปได้ไม่น้อย
ช่างเป็นขบวนที่ดูยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม
"นั่นมันผู้ใดกัน?"
"มุ่งหน้ามายังพื้นที่ของสำนักกระบี่วิญญาณเสียด้วย"
"คงไม่ใช่ราชวงศ์ตระกูลหยุนหรอกกระมัง"
วินาทีนี้
ผู้คนจำนวนไม่น้อยต่างสังเกตเห็นกลุ่มคนที่อยู่เบื้องหน้าสำนักกระบี่วิญญาณ
ทุกคนล้วนประหลาดใจ
ว่าบุคคลที่ปรากฏกายเหล่านี้เป็นผู้ใดกันแน่
แม้จะอยู่ห่างออกไปไกล แต่พวกเขาก็ยังคงสัมผัสได้ถึงแรงกดดันและความน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของหยุนอิ๋งและคนอื่นๆ แรงกดดันนั้นชวนให้ผู้คนรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน
บรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณ รวมถึงฮั่วอัน อู่หลัว และคนอื่นๆ ปรากฏตัวขึ้นบนท้องฟ้าในชั่วพริบตา
พวกเขาตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่
ฟุ่บ!
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง
ซูหานเร่งเร้าวิชาย่างก้าวเทพวายุ พุ่งมาปรากฏตัวเบื้องหน้าฮั่วอันและบรรดาผู้อาวุโสอย่างรวดเร็ว
"ซูหาน พวกเขา..."
อู่หลัวมองไปยังซูหาน
ซูหานพยักหน้า
"น่าจะเป็นราชวงศ์ตระกูลหยุนจากดินแดนจงโจวขอรับ"
"เป็นราชวงศ์ตระกูลหยุนจริงๆ ด้วย"
บรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย
ฮั่วอันและคนอื่นๆ ล้วนมีสีหน้าหนักอึ้ง
กลิ่นอายที่พวกเขาสัมผัสได้จากร่างของคนเหล่านั้นช่างน่าสะพรึงกลัวราวกับขุนเขาอันหนักอึ้งที่กดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออก
ทรงพลัง น่าหวาดหวั่น และน่าตื่นตระหนกยิ่งนัก
ช่องว่างของพลังมันช่างห่างชั้นกันเกินไปแล้ว
นี่หรือคือยอดฝีมือจากดินแดนจงโจว?
"ซูหาน?"
หยุนอิ๋งทอดสายตามองไปยังซูหานที่ยืนอยู่ข้างบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ซูหานยิ้มตอบ
"ข้าเอง"
"เรียกคนที่อยู่เบื้องหลังเจ้าออกมาเสียเถอะ"
หยุนอิ๋งกล่าวอย่างสงบ
ซูหานเงียบไป
หยุนอิ๋งจ้องมองเขา นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า
"เจ้าไม่มั่นใจในตัวผู้พิทักษ์ของเจ้าหรือ?"
ซูหานส่ายหน้า
หยุนอิ๋งขมวดคิ้วเรียวสวย
“เพื่ออะไรเล่า?”
ซูหานมองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า
"ข้ากลัวว่านางจะซ้อมท่านจนตายน่ะสิ"
หยุนอิ๋ง "..."
"ไอ้เด็กบัดซบ! แค่ผู้พิทักษ์ที่อยู่เบื้องหลังเจ้าจะสามารถสังหารใต้เท้าหยุนอิ๋งได้งั้นรึ? ช่างไม่เจียมกะลาหัวเอาเสียเลย!"
"ความแข็งแกร่งของใต้เท้าหยุนอิ๋งคือยอดฝีมือขอบเขตสร้างสรรค์ ผู้พิทักษ์ที่อยู่เบื้องหลังเจ้า ต่อให้แข็งแกร่งเพียงใด เกรงว่าอย่างมากก็แค่ขอบเขตกงล้อชะตาขั้นสูงสุดเท่านั้นแหละ"
"เอามาเทียบกับใต้เท้าหยุนอิ๋งไม่ได้แม้แต่น้อย!"
ด้านหลังหยุนอิ๋ง เมื่อมีคนได้ยินคำพูดอันโอหังของซูหาน ก็อดไม่ได้ที่จะสบถด่าทอออกมาด้วยความโกรธแค้น
ไอ้เด็กนี่สมองมีปัญหาหรืออย่างไร
ถึงกล้าปากดีว่าผู้พิทักษ์เบื้องหลังของมันจะสามารถซ้อมใต้เท้าหยุนอิ๋งจนตายได้
นี่มันจงใจยั่วยุใต้เท้าหยุนอิ๋งชัดๆ
รนหาที่ตายแท้ๆ!
ครืนน!
กลิ่นอายของคนผู้นั้นค่อยๆ ปะทุออกมา
เผยให้เห็นระดับพลังขอบเขตกงล้อชะตาอย่างชัดเจน
กงล้อชะตาที่เปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้างอย่างสุดแสนก่อตัวขึ้นรอบกาย
ชั่วพริบตา ลำแสงก็สาดส่องเจิดจ้าบาดตา
มันปลดปล่อยหมัดพุ่งตรงเข้าใส่ซูหานในทันที
ทรงพลังและดุดันถึงขีดสุด
ราวกับห้วงมิติถูกฉีกกระชากออกจากกันในชั่วอึดใจ
นัยน์ตาของซูหานวาวโรจน์ด้วยความดุร้าย เขาเร่งเร้าพลังกายาบรรพกาลขั้นที่ 3 ระลอกคลื่นพลังอันน่าตื่นตะลึงไหลเวียนอยู่บนชั้นผิวหนัง พริบตาเดียวเงาหมัดก็ส่งเสียงคำรามกึกก้อง
ปะทะเข้ากับการโจมตีของอีกฝ่ายโดยตรง
ตูม!!
เสียงปะทะอันน่าครั่นคร้ามดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
สีหน้าของซูหานแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ร่างของเขาถูกกระแทกถอยครูดไปหลายจั้ง ใบหน้าฉายแววเย็นเยียบขึ้นมาเล็กน้อย
ยอดฝีมือขอบเขตกงล้อชะตาที่ลงมือโจมตีมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย เขามองไปยังซูหาน
"เจ้าไม่ได้อยู่ขอบเขตเทวะหรอกรึ?"
คนในราชวงศ์ตระกูลหยุนอย่างหยุนเจ๋อและหยุนมู่ล้วนบอกว่าซูหานมีพลังเพียงขอบเขตเทวะเท่านั้น
แต่จากความรู้สึกในการปะทะเมื่อครู่
ระดับพลังของซูหานได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตบรรลุมรรคผลแล้วอย่างชัดเจน
ซูหานขมวดคิ้ว นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองอีกฝ่ายและกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า
"ขอบเขตเทวะที่เจ้าพูดถึงน่ะ มันเป็นเมื่อปีก่อนไปตั้งนานแล้ว"
ปีก่อนงั้นรึ?
คนผู้นั้นมีสีหน้าเย็นเยียบถึงขีดสุด
นี่มันเพิ่งจะผ่านไปไม่กี่วันเองนะ
กลายเป็นของปีก่อนไปแล้วเนี่ยนะ
"ขอบเขตบรรลุมรรคผล?"
ผู้คนจำนวนมากรอบด้านล้วนมีสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด
"ซูหานผู้นั้นบรรลุถึงขอบเขตบรรลุมรรคผลแล้ว!"
"นี่มันจะน่ากลัวเกินไปแล้ว"
"บิดา…มันเถอะ"
"ซูหานผู้นี้ร้ายกาจดั่งปีศาจจริงๆ"
ฝูงชนในที่นั้นไม่รู้จะสรรหาคำใดมาเยินยอซูหานได้อีกแล้ว
ทำได้เพียงใช้คำว่าปีศาจมาอธิบาย
อายุเพียงเท่านี้
กลับบรรลุถึงขอบเขตบรรลุมรรคผลแล้ว?
นั่นมันระดับพลังของยอดฝีมือชั้นบรรพชนในขุมกำลังใหญ่ๆ เลยนะ
เมื่อนึกถึงตอนที่ตำหนักหลิงเซียวและขุมอำนาจอื่นๆ ลงมือกับสำนักกระบี่วิญญาณ ก็รู้สึกน่าขันขึ้นมา ปีศาจแบบนี้พวกเจ้ายังกล้าไปแหย่อีกหรือ
หากเจ้าตำหนักหลิงเซียวล่วงรู้ถึงความแข็งแกร่งของซูหานในยามนี้ เกรงว่าเขาคงจะฟื้นคืนชีพจากปรโลกขึ้นมาตบหน้าตัวเองสักสองฉาดเป็นแน่
หยุนอิ๋งไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกไปกับความสงสัยของคนรอบข้าง นางเพียงแค่มองซูหานด้วยสายตาจริงจัง
"เจ้าคือปีศาจจริงๆ ด้วย"
"เรื่องนี้แม้แต่ข้ายังต้องยอมรับ"
ซูหานพยักหน้ารับ
"ข้าเองก็รู้ว่าข้ามันปีศาจ อันที่จริงพวกท่านไม่ต้องคอยพูดย้ำก็ได้นะ"
หยุนอิ๋ง "..."
"เจ้าไม่เพียงแต่มีพรสวรรค์สูงส่ง แต่ยังหลงตัวเองอีกต่างหาก..."
ซูหาน "???"
ผู้คนรอบด้าน "..."
เป่ยชิวเสวี่ยและบรรดาหญิงสาวที่ได้ยินเช่นนั้น ต่างก็เผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่ได้นัดหมาย
หยุนอิ๋งยังคงจ้องมองซูหานต่อไป
"เจ้าแน่ใจนะว่าจะไม่เรียกผู้พิทักษ์ของเจ้าออกมา?"
"..."