ตอนที่ 246 ปะทะหยุนม่อ

หยุนม่อยิ้มบาง กลิ่นอายในร่างค่อยๆ ปะทุออกมา เพียงพริบตาเดียวมวลอากาศโดยรอบก็บิดเบี้ยวไปในทันที

ขอบเขตบรรลุมรรคผล

"ขอบเขตบรรลุมรรคผล?"

หลังจากสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายและระดับพลังของหยุนม่อ ใบหน้าของหยุนหงเฟยก็มืดครึ้มลงอย่างผิดปกติ เต็มไปด้วยความอึดอัดและคับแค้นใจ

ความแข็งแกร่งของเจ้านั่นในตอนนี้เหนือกว่าเขาไปแล้ว

เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าความแข็งแกร่งของหยุนม่อจะก้าวขึ้นมาถึงระดับที่สูงส่งเพียงนี้ได้ในเวลาสั้นๆ เพียงสองปี

ในปีนั้นเขาไม่ควรมายังสถานที่ที่นกยังไม่ยอมถ่ายมูลแห่งนี้เลย

มิเช่นนั้นด้วยพรสวรรค์ของเขา หยุนม่อแค่คนเดียว คงโดนเขาจับแขวนทุบตีไปแล้ว

"หยุนหงเฟย ข้าจะให้เจ้าได้รู้ว่าอะไรคืออัจฉริยะปีศาจ อะไรคืออัจฉริยะปีศาจที่แท้จริงแห่งราชวงศ์ตระกูลหยุน"

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ใบหน้าของหยุนหงเฟยยิ่งดูไม่ได้ แววตาอำมหิตจับจ้องไปยังหยุนม่อเขม็ง

แม้เขาจะเกลียดชังซูหานเข้ากระดูกดำ แต่ในยามนี้ภายในใจเขากลับหวังให้ซูหานสั่งสอนเจ้านี่สักหน่อย

ทำให้มันต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี

"ซูหาน"

บรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณมองซูหานด้วยความกังวล

พวกฮั่วอันทอดสายตามองไปทางซูหาน ส่วนลึกในแววตาแฝงไว้ด้วยความกังวลและเคร่งเครียด

ซูหานฉีกยิ้มกว้างกล่าวว่า

"วางใจเถิด ท่านบรรพชน ท่านเจ้าสำนัก ท่านเจ้ายอดเขา"

หลายคนพยักหน้า

เป่ยชิวเสวี่ยมองซูหาน ซูหานก็ส่งสายตาให้ความมั่นใจแก่นาง

แน่นอน ตอนนี้เขาบรรลุถึงระดับขอบเขตเทวะขั้น 3 แล้ว

เจตจำนงกระบี่ไหลเวียน กายาเทพมารบรรพกาลขั้น 3

ครืน! ผิวหนังปรากฏลวดลายวิถีโบราณพวยพุ่งออกมา

ซูหานจ้องมองหยุนม่อด้วยแววตาร้อนแรง เขาเองก็อยากจะลองดูเหมือนกันว่า อัจฉริยะปีศาจระดับขอบเขตบรรลุมรรคผลจากดินแดนจงโจว จะมีความแข็งแกร่งถึงเพียงใด

ฟึ่บ! ซูหานไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด พุ่งทะยานร่างออกไปในพริบตาราวกับลูกศร

ย่างก้าวเทพวายุ

เมื่อเห็นซูหานลงมือ แววตาของหยุนม่อก็ทอประกายเหี้ยมเกรียม

"มดปลวกขอบเขตเทวะตัวหนึ่ง กลับคิดจะลงมือกับข้า ช่างเป็นตัวตลกเสียจริง"

เขายิ้มหยัน น้ำเสียงแฝงความดูแคลนอยู่หลายส่วน

เสียง ฟึ่บ ดังขึ้น หยุนม่อกำหมัดแน่นในพริบตา ก่อนจะพุ่งตรงดิ่งเข้าหาซูหานพร้อมกับสภาวะพลังอันหนักหน่วงหลายหมื่นชั่ง

ทั่วทั้งผืนฟ้าดินล้วนสัมผัสได้ถึงคลื่นอากาศอันน่าสะพรึงกลัวที่ซัดสาดเข้ามา

"นี่หรือคืออัจฉริยะปีศาจจากดินแดนจงโจว"

"พลังนี้มันจะไม่น่ากลัวเกินไปหน่อยหรือ"

ผู้คนที่มามุงดูอยู่โดยรอบล้วนเป็นบุคคลจากขุมอำนาจมากมายในดินแดนตงฮวง ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดหวั่น

พลังที่อัจฉริยะปีศาจจากดินแดนจงโจวปลดปล่อยออกมานั้น แม้พวกเขาจะอยู่ห่างออกไปไกลลิบ แต่ก็ยังสามารถสัมผัสได้

"หึ"

ซูหานแค่นเสียงเย็นชา ซัดหมัดสวนกลับไปอย่างดุดัน

ตึง! สองหมัดปะทะกัน พลังอันน่าตื่นตะลึงทำลายล้างจนเกิดเป็นระลอกคลื่นแห่งความพินาศแผ่ซ่านออกไป

แววตาซูหานทอประกายวาบ ร่างถอยร่นไปหลายจั้ง

แข็งแกร่งมาก อัจฉริยะปีศาจจากราชวงศ์ตระกูลหยุนแห่งดินแดนจงโจวผู้นี้แข็งแกร่งมากจริงๆ

คนผู้นี้แข็งแกร่งกว่าเจ้าถุงฟางหยุนหงเฟยนั่นมากนัก

ซูหานพอจะเดาออกแล้วว่าเหตุใดหยุนหงเฟยจึงถูกส่งมาที่ดินแดนตงฮวง เหตุผลก็คือมันไร้ค่ามากพอนั่นเอง

เช่นนี้ย่อมไม่ดึงดูดความสงสัยของผู้ใด

"ถึงกับรับกระบวนท่าของข้าได้ เจ้าหนูนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ หากจุนเจ่อเทียนสิงจะมอบมรดกให้เจ้า ก็ถือว่าสมเหตุสมผล"

"หากเจ้ามอบมรดกนั้นให้หยุนม่อผู้นี้ ข้าจะให้โอกาสเจ้า โอกาสที่จะได้เป็นผู้ติดตามข้า"

"นี่เป็นโอกาสที่ไม่ได้มาง่ายๆ นะ ตอนนี้เจ้ามีทางเลือกนั้นแล้ว"

หยุนม่อยืนอยู่บนอากาศเบื้องบน จ้องมองซูหานอย่างเย็นชา รอยยิ้มดูเยียบเย็นหาใดเปรียบ

ผู้ติดตาม... ผู้คนในที่นั้นต่างมีสีหน้าตื่นตระหนก พวกเขามองไปทางซูหานเป็นตาเดียว

"หากได้ติดตามอัจฉริยะปีศาจจากดินแดนจงโจว ดูเหมือนก็ไม่ใช่เรื่องน่าขายหน้าอะไรนะ"

"นั่นสิ นั่นมันดินแดนจงโจวเลยนะ แถมยังเป็นราชวงศ์อีก"

พวกเขาหลุดปากพูดออกมา

แถมในสายตาของพวกเขา นี่นับเป็นวาสนาอย่างหนึ่งเลยด้วยซ้ำ

"ว่าอย่างไร?"

หยุนม่อยิ้มบาง ราวกับกำซูหานไว้ในกำมือได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ย่อมไม่มีผู้ใดปฏิเสธข้อเสนอนี้

"หึๆ"

ซูหานอดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะเย็นชา เรียกกระบี่กลืนวิญญาณออกมา สภาวะกระบี่บนร่างของเขาเริ่มพุ่งสูงขึ้นทันที

หยุนม่อขมวดคิ้ว มองซูหานอย่างเย็นเยียบ

"เจ้าปฏิเสธ?"

"หึๆ ข้าคือผู้บำเพ็ญเพียรวิชากระบี่ คุ้นชินกับความเป็นอิสระ จะให้ข้าติดตามเจ้า เจ้าคู่ควรหรือ?"

เสียงหัวเราะเยียบเย็นดังก้อง ซูหานถือกระบี่กลืนวิญญาณระเบิดพลังพุ่งออกไปในพริบตา

วิถีกระบี่ไร้พ่ายภายในร่างเดือดพล่าน

สีหน้าของคนราชวงศ์ตระกูลหยุนดูไม่ได้อย่างยิ่ง

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนี่ช่างโอหังนัก"

"ปล่อยให้หยุนม่อสั่งสอนไอ้เด็กอวดดีนี่ให้เข็ดเถอะ"

"อืม"

พวกเขาหลายคนพยักหน้า

"ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตายนัก เช่นนั้นข้าจะสงเคราะห์ให้!"

หยุนม่อปรายตามองซูหานอย่างเย็นชา ก่อนจะลงมือจู่โจมซูหานด้วยความโกรธเกรี้ยว

กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ของขอบเขตบรรลุมรรคผลแผ่ซ่านออกมาราวกับคลื่นเดือด เสมือนทะเลปราณแห่งการทำลายล้างที่ปกคลุมไปทั่วฟ้าดิน

"หมัดเทพสงครามอมตะ!"

หยุนม่อคำรามลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวดูดุร้ายน่ากลัว ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ

เสียง ฉี่ ฉี่ ฉี่ ดังขึ้น ห้วงมิติโดยรอบระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง หมัดหนึ่งกดทับลงมา

ทักษะยุทธ์ระดับราชัน!

ผู้คนในที่นั้นล้วนถูกหมัดนี้ทำให้ตกตะลึง ราวกับมีเทพสงครามอมตะอันยิ่งใหญ่ปรากฏกายขึ้นมาปล่อยหมัดทำลายล้าง

"นี่คือทักษะยุทธ์ระดับราชันงั้นหรือ?"

"แย่แล้ว"

ใบหน้าของบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณพลันดูไม่ได้ขึ้นมาทันที เมื่อสัมผัสถึงหมัดที่หยุนม่อซัดออกมา สีหน้าของเขาก็ดูผิดปกติ น้ำเสียงที่เปล่งออกมายิ่งแฝงความหวาดหวั่น

ผู้คนในที่นั้นกลายเป็นตื่นตระหนก

"นี่หรือว่าจะเป็นทักษะยุทธ์ระดับราชัน?"

"กระบวนท่านี้เจ้าจะรับไหวงั้นหรือ?"

"ฮ่าๆๆๆ"

หยุนม่อส่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาทอประกายเย้ยหยันและดูแคลน

รอยหมัดที่ทิ้งตัวลงมาจากความว่างเปล่านั้นดุดันถึงขีดสุด อัดแน่นไปด้วยแรงกดดันอันน่าสยดสยองซัดสาดลงมา

แววตาของซูหานทอประกายเย็นเยียบ

กระบวนท่านี้แข็งแกร่งมากจริงๆ ทักษะยุทธ์ระดับราชันงั้นหรือ? หึ เขาก็ใช่ว่าจะไม่มี

ฝ่ามือวัฏสงสารยมโลก!

เสียงตะคอกทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วฟ้าดินในฉับพลัน แทบจะในพริบตาที่สิ้นเสียง พลังอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็ก่อตัวเป็นเกลียวคลื่นคลุ้มคลั่งอยู่กลางฝ่ามือของซูหานแล้ว

กระดูกรบเทพมารที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในร่างของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังอันเปี่ยมล้นหลั่งไหลมารวมกันในพริบตา

ชั่วขณะนั้น ซูหานซัดฝ่ามือออกไป รอยฝ่ามืออันน่าสยดสยองหอบเอาสภาวะพลังระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ทะลวงผ่านห้วงมิติเบื้องหน้าและเจาะทะลุฟ้าดินไปในพริบตา!

รอยฝ่ามือขนาดยักษ์แผ่กลิ่นอายอันน่าขนลุกถึงขีดสุด

"หา? อะไรนะ?"

ในวินาทีนี้ ผู้คนนับไม่ถ้วนพลันหน้าเปลี่ยนสี

ทักษะยุทธ์ที่ซูหานใช้ออกมาดูเหมือนจะน่าสะพรึงกลัวไม่เบาเลยนะเนี่ย

ปัง ปัง ปัง! เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฝ่ามือวัฏสงสารยมโลกของซูหานและหมัดเทพสงครามอมตะของหยุนม่อปะทะกันในพริบตา

ฟ้าดินพังทลาย ก่อเกิดเป็นกระแสพลังปั่นป่วนที่น่าหวั่นเกรงสุดคณานับ

ภาพฉากนั้นทำให้แม้แต่หยุนม่อยังต้องเปลี่ยนสีหน้าในฉับพลัน นัยน์ตาสองข้างทอประกายความหวาดกลัวเป็นระลอก

"นี่มันทักษะยุทธ์อะไรกัน?"

ปัง!

สิ้นเสียงของหยุนม่อ ห้วงมิติก็ระเบิดออกในพริบตา

คลื่นพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวกวาดซัดเข้ามา ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีใส่หยุนม่ออีกครั้ง

ใบหน้าของหยุนม่อยิ่งมืดทะมึน สองหมัดรีบซัดสวนกลับไปในเสี้ยววินาที

พรวด!

หยุนม่อถอยร่นไปสิบกว่าก้าวถึงจะหยุดยั้งร่างไว้ได้ ใบหน้าของเขาดูเยือกเย็นถึงขีดสุด ภายในแววตายิ่งปลดปล่อยรังสีอำมหิตสีเลือดที่โกรธเกรี้ยวจ้องมองซูหาน รู้สึกอัปยศอดสูจนไม่อาจบรรยาย

เขาถึงกับถูกสะกดข่มเสียแล้ว เป็นไปได้อย่างไรกัน

เมื่อคนทั้งลานประลองเห็นเช่นนั้น ต่างก็พากันหน้าถอดสี

"......"