ตอนที่ 238 ความพ่ายแพ้ของบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณ

ระหว่างฟ้าดินก้องกังวานไปด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนถึงกระดูกของบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณ

บรรพชนทั้งสามแห่งตำหนักหลิงเซียวจ้องมองบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณอย่างมืดหม่น ประกายความหนาวเหน็บในดวงตาวาบวับไม่หยุดนิ่ง

หนึ่งในนั้นหัวเราะเบาๆ แฝงไว้ด้วยความดูแคลน

"คิดจะใช้เพียงตัวเจ้าคนเดียว มาหยุดยั้งพวกเราทั้งสามงั้นหรือ?"

"มรดกของจุนเจ่อเทียนสิงในวันนี้ พวกเราต้องได้มาครองอย่างแน่นอน!"

"หากเจ้าคิดจะขัดขวาง ก็ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!"

ปฐมบรรพชนกล่าวตัดบทด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือก

"ฟึ่บ"

พร้อมกับเสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลายที่ปะทุขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำลายความเงียบสงัดลง

ประกายความหนาวเหน็บในดวงตาของบรรพชนทั้งสามแห่งตำหนักหลิงเซียวสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แปรเปลี่ยนเป็นเจตนาสังหารอันมีพลังทำลายล้างในชั่วพริบตา พุ่งตรงเข้าใส่บรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณราวกับลูกธนูที่หลุดจากแล่ง

ทว่า บนใบหน้าของกลุ่มคนที่เฝ้าดูอย่างฮั่วอัน กลับไม่มีความปีติยินดีใดๆ เลย

ตรงกันข้าม บนใบหน้ากลับเผยให้เห็นถึงความหนักอึ้ง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบรรพชนขอบเขตบรรลุมรรคผลทั้งสามของฝ่ายตรงข้าม ฝ่ายของตนเองกลับมีบรรพชนคอยคุมเชิงอยู่เพียงคนเดียว สถานการณ์สามต่อหนึ่งนี้ ย่อมเต็มไปด้วยอันตรายและมีโอกาสรอดน้อยนิดอย่างไม่ต้องสงสัย

ในพริบตานั้น เสียงกึกก้องของสนามรบที่สั่นสะเทือนฟ้าดินก็ระเบิดขึ้นระหว่างฟ้าดิน

บรรพชนแห่งสำนักกระบี่วิญญาณกำกระบี่ในมือแน่น ประกายความหนาวเหน็บอันแหลมคมพุ่งปรี๊ดออกมาจากดวงตา วาดกระบี่ฟันออกไปอย่างไม่ลังเล ปราณกระบี่ที่เฉียบคมพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งฉีกกระชากห้วงมิติอันว่างเปล่าในพริบตา เผยให้เห็นถึงพลังทำลายล้างอันสุดขั้วที่พุ่งเข้ามา

บรรพชนทั้งสามของตำหนักหลิงเซียวนัยน์ตาเย็นเยียบถึงขีดสุด หัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม

ฝ่ามือถูกกดลงเบื้องล่างอย่างรุนแรง

ครืน

ในพริบตานั้นพลังมากมายก็พุ่งทะยานเข้ามา ปะทะเข้ากับการโจมตีของบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณ

เสียงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดระเบิดขึ้นระหว่างฟ้าดินชั่วขณะหนึ่ง พลังวิญญาณราวกับถูกบีบอัดจนระเบิดออกในเวลานี้ มันแตกกระจายอย่างบ้าคลั่ง ก่อเกิดเป็นทะเลแห่งการทำลายล้าง

ทำให้ผู้คนจำนวนมากที่อยู่รอบๆ ล้วนหน้าถอดสีด้วยความตกใจ

"นี่แหละคือพลังของยอดฝีมือขอบเขตบรรลุมรรคผล"

เงาร่างของแต่ละคนจ้องมองสี่คนที่กำลังต่อสู้กันอยู่กลางอากาศ

นัยน์ตาเป็นประกายด้วยความหวาดผวา

พลังที่ยอดฝีมือขอบเขตบรรลุมรรคผลแสดงออกมานั้นค่อนข้างน่าสะพรึงกลัวทีเดียว

แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ห่างออกไปไกลมากก็ตาม

ก็ยังคงสามารถจับสัมผัสถึงพลังที่แฝงอยู่ในตัวของยอดฝีมือขอบเขตบรรลุมรรคผลได้

การต่อสู้ดุเดือดระหว่างฟ้าดิน

จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้เดือดพล่าน

"หึหึ"

ลั่วเซียวแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา

"ฮั่วอัน ยอมแพ้เสียเถอะ"

"บรรพชนของสำนักกระบี่วิญญาณพวกเจ้า ไม่คู่ควรที่จะต่อกรกับยอดฝีมือระดับบรรพชนทั้งสามของตำหนักหลิงเซียวแห่งข้าเลยแม้แต่น้อย"

เขามองฮั่วอัน นัยน์ตาส่องประกายความเหยียดหยามและดูแคลน

บรรพชนทั้งสามแห่งตำหนักหลิงเซียวไม่ใช่พวกกินพืช

ฮั่วอันเงียบงัน

สีหน้าย่ำแย่มาก

ดวงตาเย็นเยียบจ้องมองลั่วเซียว ไม่มีการล่าถอยใดๆ

"เรื่องนี้ถูกดึงดูดเข้ามาโดยตำหนักหลิงเซียว"

"ต่อให้สำนักกระบี่วิญญาณจะต้องล่มสลายในวันนี้ สำนักกระบี่วิญญาณก็จะไม่มีวันยอมแพ้"

ฮั่วอันกล่าวเสียงเย็น

สีหน้าของลั่วเซียวมืดมนถึงขีดสุด ดวงตาทั้งสองข้างทอประกายเย็นเยียบ ช่างน่าตายนัก

ฮั่วอันผู้นี้ดื้อรั้นเสียจริง

"ซูหาน เพียงแค่เจ้าส่งมอบมรดกของจุนเจ่อเทียนสิงออกมา ข้าจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น"

ลั่วเซียวจ้องมองซูหาน เอ่ยทีละคำ

ตอนนี้เขาต้องการมรดกของจุนเจ่อเทียนสิงอย่างเร่งด่วน

ซูหานนิ่งเงียบ เขามองลั่วเซียวด้วยสายตาเรียบเฉย พลางแค่นหัวเราะเย็นชา

"ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าใครกันแน่ที่บอกท่านว่าข้าได้รับมรดกของจุนเจ่อเทียนสิงมา"

"มีคนเห็นหรือ หรือว่าท่านมองออกว่าตอนนี้ข้าครอบครองมรดกของจุนเจ่อเทียนสิงอยู่"

"เป็นเช่นนั้นหรือ เจ้าตำหนักลั่ว"

"เจ้า"

นัยน์ตาของลั่วเซียวเย็นเยียบ

เขาจ้องมองซูหานเขม็ง

เจตนาสังหารที่มีต่อซูหานพุ่งทะยานถึงขีดสุด

ต้องเป็นไอ้เด็กนี่แน่ๆ ที่ได้รับมรดกมา

ต้องใช่แน่

"..."

ฮั่วอันไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงจ้องมองไปยังห้วงอากาศอย่างเย็นชา เงาร่างสี่สายบนอากาศประสานเข้าด้วยกันอย่างต่อเนื่อง ก่อเกิดเป็นคลื่นการโจมตีแผ่ขยายออกไปโดยรอบ

บนร่างของบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณมีบาดแผลเป็นทางยาว ดูน่าตกใจยิ่งนัก

แม้ว่าบรรพชนทั้งสามแห่งตำหนักหลิงเซียวจะได้รับบาดเจ็บเช่นกัน

แต่เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บน้อยกว่าบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณ

"แย่แล้ว"

อู่หลัวกล่าวเสียงต่ำ

"หากสถานการณ์เป็นเช่นนี้ต่อไป บรรพชนต้องแพ้แน่"

ฮั่วอันพยักหน้า

"ซูหาน ชิวเสวี่ย"

ในตอนนี้

เขาส่งเสียงทางจิต

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พวกลั่วเซียวได้ยิน

ดวงตาของทั้งสองสว่างวาบ ไม่เอ่ยคำใด

"ตอนนี้ขเาพูด พวกเจ้าจงฟังให้ดี ประเดี๋ยวเมื่อพื้นที่นี้เกิดความวุ่นวาย พวกเจ้าจงฉวยโอกาสหนีไป อย่าให้ใครจับพวกเจ้าได้เด็ดขาด"

"ตราบใดที่พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ สำนักกระบี่วิญญาณก็จะยังมีความหวัง"

ซูหานและเป่ยชิวเสวี่ยต่างเงียบงัน

ครืน

บนห้วงมิติว่างเปล่า

การโจมตีของปฐมบรรพชนนั้นดุดัน

ฟึ่บ

นิ้วหนึ่งชี้ทะลวงสังหาร

กระบี่ยาวในมือของบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณสะสมพลังเตรียมพร้อม แสงกระบี่ฟาดฟันลงมาอย่างกะทันหัน เจตจำนงกระบี่อันกว้างใหญ่ไพศาลราวกับมังกรพิโรธที่ตื่นจากการหลับใหล พลิกม้วนคำรามด้วยพละกำลังอันมหาศาล

บรรพชนทั้งสามของตำหนักหลิงเซียวไม่ใส่ใจ พวกเขาแค่นเสียงในลำคอ ต่างก็กระตุ้นพลังในร่างกายของตน คลื่นแห่งการทำลายล้างก็เข้าปะทะอย่างรุนแรงกับกระบวนท่ากระบี่ของบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณอีกครั้ง

ชั่วพริบตานั้น พลังอันแข็งแกร่งจนน่าใจหายก็กวาดพัดออกไป กดดันอย่างเต็มเปี่ยม

"ปัง!"

หลังสิ้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวทึบๆ ก็มีเสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวดที่ถูกข่มกลั้นไว้ดังตามมา

"พรวด!"

เลือดสดๆ คำหนึ่งพุ่งกระฉูดออกจากปากของบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณ

"ฟึ่บ!"

ประกายความหนาวเหน็บในดวงตาของบรรพชนตำหนักหลิงเซียวทั้งสามสว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฉวยโอกาสเพียงชั่วพริบตานี้ ต่างก็ใช้ออกด้วยกระบวนท่าสังหารที่ดุดันที่สุด พุ่งเป้าไปที่บรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณ

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีขนาบข้างจากทั้งสามทิศทางเบื้องหน้า บรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณก็แผดเสียงคำรามด้วยความไม่ยินยอม กระบี่ยาวที่กำแน่นอยู่ในมือก็ระเบิดอานุภาพอันบ้าคลั่งตามไปด้วย

ชั่วพริบตานั้น พลังอันน่าสะพรึงกลัวทั้งสองสายก็เข้าปะทะกันตรงๆ อีกครั้ง ปะทุอานุภาพที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม กวาดพัดไปทั่วทั้งฟ้าดินราวกับพายุหมุน

"ตาเฒ่า เวลาของเจ้าควรจะหมดลงได้แล้ว เจ้าเพียงคนเดียวจะมาเป็นคู่มือของพวกเราทั้งสามคนได้อย่างไร"

"หึ"

เสียงเย็นเยียบดังขึ้น

ปฐมบรรพชนแค่นเสียงเย็น

พรวด

การโจมตีของบรรพชนสำนักกระบี่วิญญาณถูกบดขยี้ในพริบตา ใบหน้าของเขาซีดเผือด ในดวงตาทอประกายความหม่นหมองและไม่ยินยอม ร่างกายโซเซถอยหลังไปหลายก้าว

"น่าชังนัก!"

เขากัดฟันกรอด น้ำเสียงแฝงด้วยโทสะที่ไม่อาจกดข่มไว้ได้

เมื่อบรรดาศิษย์สำนักกระบี่วิญญาณเห็นเช่นนั้น สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ถึงขีดสุดในทันที

"บรรพชนถึงกับพ่ายแพ้..."

"สมควรตายนัก!"

เสียงอุทานที่ถูกกดกลั้นไว้ดังก้องขึ้นสลับกันไปมาในหมู่ฝูงชน

ส่วนคนของฝ่ายตำหนักหลิงเซียวกลับส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่ปิดบัง

"สำนักกระบี่วิญญาณ พวกเจ้ายอมแพ้แต่โดยดีเถอะ!"

"มาเป็นศัตรูกับตำหนักหลิงเซียว พวกเจ้าไม่คู่ควรเลยสักนิด!"

เจียงเย่าแห่งสำนักไท่สวี ในขณะนี้มีสีหน้ามืดครึ้มถึงขีดสุด มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

สีหน้าของพวกฮั่วอันและอู่หลัวยิ่งดูไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องส่งซูหานออกไปให้ได้

ซูหานมองเจียงเย่าอย่างเย็นชา แค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบ

"สำนักไท่สวีเหลือพวกเจ้าแค่ไม่กี่คนแล้ว ภายหลังเกรงว่าจะต้องถูกตำหนักหลิงเซียวกลืนกินเป็นแน่"

"ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก"

"อย่าคิดว่าแค่พวกเจ้าไม่กี่คน จะสามารถค้ำจุนสำนักไท่สวีไว้ได้นะ"

เมื่อเจียงเย่าได้ยินดังนั้นสีหน้าก็ดูย่ำแย่ลงอย่างมาก เลวร้ายสุดขีด นัยน์ตาทอประกายความเจ็บปวดและหม่นหมอง

ทางฝ่ายสำนักไท่สวีของเขาสูญเสียอย่างหนัก การจะค้ำจุนสำนักไท่สวีไว้คงเป็นเรื่องยากมาก

กลืนกินงั้นหรือ?

หากตำหนักหลิงเซียวกลืนกินสำนักไท่สวี

พวกเขาก็ไม่มีทางต่อต้านได้

ทว่าเจียงเย่ารู้ดีว่า นี่คือทางเลือกของเขา