ตอนที่ 1435 หน่วยรบพิเศษ

ตึก ตึก ตึก

ลี่เยว่เดินเข้ามาในพระราชวัง และบังเอิญพบกับเสี่ยวจื่อที่กำลังถูพื้นอยู่พอดี

"คุณหนูลี่เยว่กลับมาแล้วเหรอคะ"

เสี่ยวจื่อเอ่ยทักทายอย่างว่าง่าย

ลี่เยว่พยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า

"มู่เหลียงล่ะ?"

"ท่านมู่เหลียงยังอยู่ในห้องทดลองค่ะ"

เสี่ยวจื่อชี้นิ้วไปยังตำหนักข้าง

"จ้ะ"

ลี่เยว่ขานรับ แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังห้องทดลอง

ลี่เยว่สึกประหลาดใจอยู่ลึกๆ มู่เหลียงเข้าไปในห้องทดลองตั้งสามวันแล้ว นี่ยังยุ่งไม่เสร็จอีกงั้นเหรอ?

เมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องทดลอง มู่เหลียงกำลังทำการปลุกวิญญาณให้กับยุทธภัณฑ์วิญญาณชิ้นใหม่อยู่

บนชั้นวางตรงหน้าเขามีชุดเกราะวางอยู่ชุดหนึ่ง เป็นชุดเกราะสีดำสนิทดุจน้ำหมึก รูปลักษณ์ของมันดูคล้ายคลึงกับเกราะภูติผีอยู่บ้าง

"รอฉันแป๊บนึงนะ"

มู่เหลียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส

"ตกลง"

ลี่เยว่ยืนมองดูอยู่อย่างเงียบๆ

สิบนาทีผ่านไป ชุดเกราะสีดำก็เปล่งประกายแสงสีทมิฬวาบขึ้นมา ก่อนที่แสงนั้นจะหดกลับเข้าไปในตัวเกราะอย่างรวดเร็ว

"สำเร็จแล้ว"

มู่เหลียงยกยิ้มมุมปาก อารมณ์ดีขึ้นมาทันที

เขาใช้เวลาศึกษาค้นคว้าถึงสามวันเต็ม กว่าจะนำเกล็ดของอสูรเงามาสร้างเป็นชุดเกราะได้สำเร็จ และคุณภาพของมันยังเทียบเท่ากับยุทธภัณฑ์วิญญาณระดับสูงขั้นสุดยอดอีกด้วย

"ชุดเกราะใหม่เหรอ?"

ลี่เยว่เดินเข้าไปใกล้ สายตาจ้องมองชุดเกราะสีดำขลับด้วยความประหลาดใจ

"อืม เรียกว่าเกราะเงา"

มู่เหลียงพยักหน้าช้าๆ

ลี่เยว่เอ่ยถามด้วยความสนใจ

"มีพลังพิเศษอะไรบ้างไหม?"

ยุทธภัณฑ์วิญญาณประเภทเกราะที่มู่เหลียงสร้างขึ้น ล้วนมีพลังพิเศษซ่อนอยู่ทั้งสิ้น อย่างเช่น เกราะภูติผีที่สามารถล่องหนได้ เกราะหงส์เพลิงที่บินขึ้นฟ้าและปลดปล่อยเปลวเพลิงได้ หรือเกราะอัสนีที่ใช้พลังสายฟ้าเป็นอาวุธ เป็นต้น

"เดี๋ยวฉันจะทดสอบให้ดู"

มู่เหลียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

พูดจบเขาก็ถอดเสื้อคลุมตัวใหญ่ออก สวมหมวกเกราะของเกราะเงาลงไป ก่อนจะค่อยๆ สวมชิ้นส่วนอื่นๆ ของชุดเกราะตามลำดับ

ลี่เยว่เดินเข้าไปช่วยสวม เมื่อมือของเธอสัมผัสโดนชุดเกราะสีดำขลับ ก็รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบ ราวกับกำลังลูบคลำก้อนน้ำแข็งอยู่

หลังจากสวมชุดเกราะเสร็จเรียบร้อย มู่เหลียงก็กำหนดจิต เพียงพริบตาเดียว ร่างของเขาก็หายวับไปจากจุดที่ยืนอยู่ และในวินาทีต่อมา เขาก็โผล่ขึ้นมาจากเงาด้านหลังของเด็กสาวผมเงินอย่างไร้สุ้มเสียง

รูม่านตาของลี่เยว่หดเกร็ง เธอร้องอุทานด้วยความตกตะลึง

"นี่มันพลังพิเศษที่นายเพิ่งได้มาเมื่อไม่กี่วันก่อนไม่ใช่เหรอ?"

มู่เหลียงสัมผัสได้ถึงการตอบสนองของชุดเกราะ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

"ใช่แล้ว เมื่อสวมเกราะเงาชุดนี้ ก็จะสามารถใช้พลังทะยานเงาได้"

"มู่เหลียง นายเก่งเกินไปแล้ว"

ลี่เยว่อุทานด้วยความทึ่ง

ในมุมมองของเธอ เกราะเงานี้เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการปฏิบัติภารกิจลอบสังหาร หากนำมาใช้คู่กับปลอกเก็บเสียง ก็สามารถปลิดชีพเป้าหมายได้อย่างไร้ร่องรอย และยังสามารถหลบหนีออกมาได้อย่างง่ายดายอีกด้วย

"ก็พอใช้ได้น่ะ"

มู่เหลียงแย้มยิ้มบางๆ

ลี่เยว่หัวเราะคิกคัก แววตาที่มองไปยังมู่เหลียงฉายแววชื่นชมออกมาวูบหนึ่ง

มู่เหลียงเปลี่ยนเรื่องคุย

"เอาล่ะ ที่เธอมาหาฉัน มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

"เรื่องของกลุ่มฉลามดำน่ะ"

ลี่เยว่หุบยิ้มลง

"ฉลามดำ?"

มู่เหลียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"เป็นองค์กรค้ามนุษย์น่ะ เมื่อไม่กี่วันก่อนพวกมันเล็งเป้าไปที่วิลิซาย่า..."

ลี่เยว่เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เขาฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

มู่เหลียงรู้จักวิลิซาย่าดีอยู่แล้ว ท้ายที่สุดเธอก็เป็นเผ่าไซเรนที่หาตัวจับยาก

เขานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม

"แล้วเป็นยังไงบ้าง หนี่จี่ชาสืบได้ความว่ายังไง?"

"กำลังสืบอยู่ แต่ก็มีความคืบหน้าบ้างแล้วล่ะ"

ลี่เยว่ตอบเสียงนุ่ม

"อืม ถ้ามีปัญหาก็จับกุมตัวได้เลย"

มู่เหลียงเอ่ยอย่างเย็นชา

"เข้าใจแล้ว"

ลี่เยว่พยักหน้ารับ

มู่เหลียงนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยสั่งการ

"จริงสิ ช่วยไปเรียกมิอามาพบฉันหน่อย"

"ได้"

ลี่เยว่ขานรับ เธอรู้ดีว่ามู่เหลียงต้องการจะทำอะไร

มิอาเป็นผู้ตื่น และพลังที่เธอตื่นขึ้นมาก็คือพลังเงา เกราะเงาชุดนี้จึงเหมาะสมกับเธอมากที่สุด

ไม่นานนัก มิอาก็เดินเข้ามา

"ท่านมู่เหลียง เรียกดิฉันมามีธุระอะไรหรือคะ?"

มิอาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

มู่เหลียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ฉันเปลี่ยนชุดเกราะใหม่ให้เธอ ลองสวมดูสิว่าพอดีไหม"

"ให้ดิฉันเหรอคะ?"

มิอาชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเธอตกลงบนเกราะเงา และในไม่ช้าก็ถูกดึงดูดเอาไว้อย่างไม่อาจละสายตาได้

"อืม ฉันรว่ามันเหมาะกับเธอมาก"

มู่เหลียงพยักหน้า

มิอาเดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือออกไปลูบไล้เกราะเงา สัมผัสถึงพลังแห่งเงาที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเกราะ ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นจนตัวสั่นสะท้าน

"เรียกสติกลับมาหน่อย เริ่มปลุกวิญญาณก่อน"

มู่เหลียงยื่นมือไปโบกผ่านหน้าสาวเผ่าแมวเบาๆ

"ค-ค่ะ"

มิอาได้สติกลับมา เธอรีบตั้งสติให้มั่นคง

เธอรับผลึกอสูรที่มู่เหลียงยื่นให้ นำไปเปลี่ยนใส่แทนผลึกสัตว์อสูรบนเกราะเงา จากนั้นก็กรีดปลายนิ้วแล้วบีบหยดเลือดออกมา การปลุกวิญญาณจึงเริ่มต้นขึ้น

ไม่นาน การปลุกวิญญาณก็เสร็จสมบูรณ์

"ลองดูสิ"

มู่เหลียงยื่นมือไปถอดเกราะส่วนหัวของมิอา

"ท่านมู่เหลียง ให้ดิฉันจัดการเองเถอะค่ะ"

ใบหน้าสวยหวานของมิอาแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ถอดเกราะภูติผีออก แล้วเก็บมันเข้าไปในอุปกรณ์เวทมิติเก็บของ

เธอพยายามข่มความตื่นเต้นเอาไว้ สวมเกราะเงาลงไปจนเสร็จสรรพ เมื่อสวมหมวกเกราะลงไป ขนาดของมันก็พอดีเป๊ะ ราวกับว่าถูกตัดเย็บมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ

ในชั่ววินาทีที่สวมชุดเกราะเสร็จ เธอสามารถสัมผัสได้ถึงการดำรงอยู่ของพลังแห่งเงาได้อย่างชัดเจน

มู่เหลียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใส

"ลองใช้พลังของเกราะเงาดูสิ"

"พลังพิเศษของเกราะเงาเหรอคะ?"

นัยน์ตาคู่สวยของมิอาเป็นประกายเจิดจ้า

"แน่นอน มันค่อนข้างคล้ายคลึงกับพลังของเธออยู่บ้างน่ะ"

มู่เหลียงส่งยิ้มบางๆ

พลังที่ตื่นขึ้นมาของสาวแมว คือความสามารถในการใช้พลังเงา เปลี่ยนแปลงตัวเองให้กลายเป็นเงาเพื่อลอบเร้น ในขณะเดียวกันก็สามารถสร้างมิติแห่งเงาขึ้นมาเพื่อเก็บสิ่งของได้จำนวนหนึ่ง

ทว่า หากใช้พลังแห่งเงามากจนเกินไป มิติแห่งเงาที่สร้างขึ้นจะสูญเสียความเสถียร ทำให้สิ่งของที่เก็บซ่อนไว้ภายในสูญหายไปได้

"ดิฉันจะลองดูค่ะ"

มิอารวบรวมสมาธิ กำหนดจิต เพียงวูบเดียว ร่างของเธอก็หายไปจากจุดที่ยืนอยู่อย่างกะทันหัน

มู่เหลียงหันขวับกลับไปมองด้านหลัง สายตาของเขาตกลงบนเงาที่ทอดตัวอยู่ข้างโต๊ะปฏิบัติการ

วินาทีต่อมา มิอาก็โผล่ขึ้นมาจากเงานั้น บนใบหน้าของเธอยังคงประดับไว้ด้วยความตกตะลึงและดีใจอย่างปิดไม่มิด

เธอกำหนดจิตอีกครั้ง และหายตัวไปอีกหน

พลังดั้งเดิมของสาวแมวคือการเคลื่อนที่ผ่านเงา ส่วนเกราะเงามีความสามารถในการกระโดดทะยานและพุ่งผ่านระหว่างเงา ทั้งสองสิ่งนี้จึงทำหน้าที่เติมเต็มซึ่งกันและกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

มู่เหลียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ครั้งนี้สาวแมวไม่ได้ปรากฏตัวออกมาในทันที แต่เขาสามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของมิอา ว่าเธอยังคงวนเวียนอยู่ภายในห้องทดลองแห่งนี้

ไม่กี่นาทีต่อมา คราวนี้มิอาก็โผล่พรวดขึ้นมาจากเงาของมู่เหลียง

มู่เหลียงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

"เมื่อกี้เธอซ่อนตัวอยู่ในเงาอย่างนั้นเหรอ?"

มิอาพยักหน้ารัวๆ ด้วยความตื่นเต้น

"ใช่ค่ะ หลังจากสวมเกราะเงา ฉันสามารถซ่อนตัวอยู่ในเงาได้"

"ซ่อนตัวอยู่ได้นานแค่ไหน?"

มู่เหลียงถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ดิฉันรู้สึกว่าสามารถซ่อนตัวอยู่ได้ตลอดไปเลยค่ะ ถ้าหากว่าสามารถแก้ปัญหาเรื่องกิน ดื่ม และเรื่องขับถ่ายได้..."

มิอาพูดพลางก้มหน้าลงต่ำ

"ครั้งหน้าลองดูสิว่าสามารถขับถ่ายในเงาได้หรือเปล่า"

มู่เหลียงหลุดปากพูดออกไปโดยไม่ทันได้ยั้งคิด

"..."

ริมฝีปากอวบอิ่มของมิอาเผยอขึ้นเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองมู่เหลียงด้วยสีหน้าเหม่อลอย

"อะแฮ่มๆ ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ"

มู่เหลียงกระแอมไอแห้งๆ สองครั้ง ประกายแห่งความขบขันพาดผ่านนัยน์ตาของเขาไปวูบหนึ่ง

"อืม..."

มิอาตอบรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงยุงบิน

ตอนนี้หัวใจของเธอเต้นแรงมาก เสียงหัวใจเต้นดังก้องอยู่ในหูอย่างชัดเจน

"เอาล่ะ ไปทำงานของเธอเถอะ"

มู่เหลียงโบกมือไล่เบาๆ

มิอาถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ค่ะ"

เธอเดินออกไปได้เพียงก้าวเดียวก็ชะงักเท้า หันกลับมาถามว่า

"ท่านมู่เหลียง แล้วเกราะภูติผีล่ะคะ?"

มู่เหลียงตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

"ก็ยังเป็นของเธออยู่ดี เวลาออกไปทำภารกิจที่แตกต่างกันก็สลับสับเปลี่ยนกันใส่ได้"

"ค่ะ"

มิอากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นี่หมายความว่าตอนนี้เธอมีชุดเกราะระดับยุทธภัณฑ์วิญญาณขั้นสูงถึงสองชุดเลยอย่างนั้นหรือ?

ภายในใจของเธอไม่อาจสงบลงได้เป็นเวลานาน เธอยกมือขึ้นทำความเคารพมู่เหลียง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องทดลองไป

"ยังมีวัตถุดิบเหลืออยู่อีกพอสมควร สามารถสร้างเกราะเงาได้อีกหลายชุดเลย"

มู่เหลียงพึมพำกับตัวเองเบาๆ

สามารถสร้างหน่วยรบพิเศษขึ้นมาได้อีกหนึ่งหน่วย