ตอนที่ 1423 ไข่สัตว์วิญญาณ

ไป๋สวงมองดูหญิงสาวคนอื่นๆ แกะของขวัญ ความรู้สึกในใจก็ยิ่งซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

ในตอนนี้ภายในห้องอาหาร มีเพียงเธอที่ยังคงนั่งอยู่ โดยในอ้อมแขนกอดกล่องไม้เอาไว้

"ตุ๊กตาตัวนี้... ใช่ของพี่ซูจินหรือเปล่า?"

มินโฮหยิบตุ๊กตาขึ้นมาตัวหนึ่ง ผมของมันเป็นสีเขียวอมฟ้า รูปร่างหน้าตาคล้ายกับซูจินมาก

"ของฉันเหรอ?"

ริมฝีปากแดงระเรื่อของซูจินเผยอขึ้นเล็กน้อย เธอชะงักงันไป

มู่เหลียงมองแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้า

"อืม"

"อ่ะนี่"

มินโฮก้าวเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงตรงหน้าซูจิน แล้ววางตุ๊กตาลงบนมือของเธอ

ซูจินได้สติกลับมา สัมผัสของตุ๊กตาในมือนั้นเย็นสบายราวกับกำลังลูบคลำหยกชิ้นหนึ่ง

เธอช้อนสายตาขึ้น ขนตาที่งอนยาวสั่นไหวเบาๆ แล้วพึมพำออกมา

"ให้ฉันจริงๆ ด้วย..."

ซูจินกำตุ๊กตาในมือแน่น ขอบตาเริ่มรื้นไปด้วยน้ำตา

ไป๋สวงกัดริมฝีปากล่างมองไปทางซูจิน เธอก็มีของขวัญวันวาเลนไทน์ด้วยเหรอ?

"ตุ๊กตาของพี่ซูจินสวยจังเลย"

มินโฮเอ่ยชม

"ฉันชอบมากเลย"

ซูจินพยักหน้าอย่างแรง ในใจหวานล้ำราวกับได้ลิ้มรสน้ำผึ้ง

ใบหน้าของไป๋สวงเต็มไปด้วยความอิจฉา เธอก็อยากได้ของขวัญที่มู่เหลียงทำด้วยมือตัวเองเหมือนกันนะ

เธอรวบรวมความกล้า ใบหน้าแดงซ่านแล้วพูดขึ้น

"มู่เหลียง ฉันก็มีของขวัญจะให้คุณเหมือนกัน"

หญิงสาวทุกคนเงียบลง และพร้อมใจกันหันไปมองเด็กสาวผมสีม่วง

"ของขวัญอะไรล่ะ?"

มู่เหลียงยิ้มถาม

"ไข่หนึ่งฟอง"

ไป๋สวงวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะ เปิดกล่องออกเผยให้เห็นของที่อยู่ข้างใน

หญิงสาวคนอื่นๆ ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ มองดูไข่สีดำในกล่องด้วยความอยากรู้

นี่คือไข่ที่มีสีดำสนิททั้งใบ รูปร่างเหมือนไข่ไก่ธรรมดา เพียงแต่มีขนาดใหญ่กว่ามาก เส้นผ่านศูนย์กลางกว้างถึงยี่สิบเซนติเมตร

"ไข่สัตว์อสูรเหรอ?"

มู่เหลียงเดินเข้าไปใกล้ พิจารณาไข่สีดำสนิทใบนั้นอย่างละเอียด

"ไม่ใช่ไข่สัตว์อสูรหรอก เป็นไข่สัตว์วิญญาณน่ะ"

ไป๋สวงพูดด้วยใบหน้าจริงจัง

ไข่ใบนี้เป็นของที่เธอหามาจากคลังสมบัติของราชวัง เป็นของขวัญที่กษัตริย์อีกอาณาจักรหนึ่งมอบให้เนื่องในวันคล้ายวันพระราชสมภพขององค์กษัตริย์

"ที่นี่ก็มีสัตว์วิญญาณด้วยเหรอ?"

ฮู่เตียนถามด้วยความประหลาดใจ

"มีสิ เพียงแต่จำนวนมันน้อยมากๆ น่ะ"

ไป๋สวงตอบเสียงเบา

มู่เหลียงยื่นมือไปหยิบไข่สีดำขึ้นมา ลองเดาะดูน้ำหนัก แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"แล้วนี่คือไข่ของสัตว์วิญญาณอะไรล่ะ?"

"ไข่ของอสูรเงา"

ไป๋สวงตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

หยู่เฟ่ยหยานเลียมุมปาก จ้องมองตาแป๋วแล้วถาม

"จะเอาไปต้มกินไหม?"

ฮู่เตียนมองด้วยแววตาเปื้อนยิ้มแล้วพูดว่า

"เอาไปทำไข่ต้มเถอะ หรือไม่ก็ทำไข่ดาวน่าจะอร่อยดีเหมือนกันนะ"

มู่เหลียงหางตากระตุก

ไป๋สวงรีบพูดขึ้นทันที

"กินไม่ได้นะ ไข่ใบนี้ยังฟักออกมาได้อยู่"

"น่าเสียดายจัง"

ฮู่เตียนยักไหล่

"ต้องฟักยังไงล่ะ?"

มู่เหลียงถามด้วยความสนใจ

ไป๋สวงส่ายหน้า ตอบอย่างเสียดาย

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องฟักยังไง สัตว์วิญญาณมีน้อยเกินไป คนที่รู้ก็เลยมีไม่มาก"

"อืม เดี๋ยวฉันจะลองหาวิธีดู"

มู่เหลียงพยักหน้าช้าๆ แล้วเก็บไข่อสูรเงาเอาไว้

เขาหันไปมองเด็กสาวผมสีม่วง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

"ของขวัญชิ้นนี้ฉันชอบมาก"

"ก็ดีแล้ว"

ไป๋สวงคลี่ยิ้มกว้าง ดวงตาคู่สวยโค้งลงเล็กน้อย

มู่เหลียงหันกลับไปมองกล่องแก้วผลึกบนโต๊ะอาหาร เขากวักมือเบาๆ กล่องใบหนึ่งที่ยังไม่ได้เปิดก็ลอยขึ้นมา และบินไปอยู่ตรงหน้าไป๋สวง

"ให้ฉันเหรอ?"

ไป๋สวงชะงักไปเล็กน้อย

"อืม ให้เธอนั่นแหละ"

มู่เหลียงพยักหน้า โชคดีที่เขาเตรียมเผื่อเอาไว้

ไป๋สวงกลืนน้ำลายลงคอ รับกล่องมาเปิดดู ภายในมีตุ๊กตาแก้วผลึกนอนอยู่อย่างเงียบๆ ซึ่งก็เป็นตัวเองในเวอร์ชันน่ารักเช่นเดียวกัน

"ฉันชอบมากเลย"

เธอพูดด้วยความตื่นเต้น

"อืม ชอบก็ดีแล้ว"

มู่เหลียงยิ้ม แล้วหันกลับไปนั่งลงที่เดิม

ไป๋สวงกอดตุ๊กตาเอาไว้ หัวใจของเธออ่อนระทวยไปหมดแล้ว

"ท่านหยู่ฉินหลาน ท่านยังมีเค้กอีกก้อนนะคะ"

เซียวมี่กระซิบเตือนที่ข้างหูหยู่ฉินหลาน

"จริงด้วย เกือบไปลืมแล้วสิ"

ดวงตาคู่สวยของหยู่ฉินหลานสว่างวาบ

เธอเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงกังวานใส

"ไป เอาเค้กออกมาเลย"

"ได้ค่ะ"

เซียวมี่เดินออกจากห้องอาหารไปที่ห้องครัวอย่างกระตือรือร้น

"เก็บโต๊ะหน่อยสิ"

หยู่ฉินหลานหันไปมองสาวใช้ตัวน้อย

"ได้ค่ะ"

เว่ยหยูหลันและชิงอู้จัดการเก็บกวาดโต๊ะอาหารอย่างคล่องแคล่ว

หยู่เฟ่ยหยานกะพริบตาสีแดงด้วยความสงสัย แล้วถามขึ้น

"นี่กำลังจะทำอะไรกันเหรอ?"

หยู่ฉินหลานตอบอย่างมีลับลมคมนัย

"เดี๋ยวก็รู้เองแหละ"

ตึก ตึก ตึก

เซียวมี่กลับมาแล้ว เค้กสีชมพูดึงดูดความสนใจของทุกคน

"เอ๊ะ นั่นเค้กเหรอ?"

ดวงตาคู่สวยของมินโฮเป็นประกาย

"ใช่ค่ะ นี่คือเค้กที่ท่านหยู่ฉินหลานลงมือทำเอง เพื่อเป็นของขวัญวันวาเลนไทน์ให้กับท่านมู่เหลียงค่ะ"

เซียวมี่ตอบอย่างว่าง่าย

"แม่ทำเองเหรอ มิน่าล่ะ..."

หยู่เฟ่ยหยานมองดูเค้กสีชมพูที่บิดๆ เบี้ยวๆ แล้วทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไป

หยู่ฉินหลานถลึงตาใส่ลูกสาว แล้วถามอย่างไม่สบอารมณ์

"ทำไม ดูไม่สวยเหรอ?"

"สวย สวยมากเลย"

หยู่เฟ่ยหยานยกมือขึ้นกุมหัวตัวเองตามสัญชาตญาณตอบสนอง

วิปครีมละลายไปบ้างแล้ว รูปร่างหน้าตาเลยดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ โชคดีที่วิปครีมเป็นสีชมพู เลยช่วยเพิ่มคะแนนความน่าดูขึ้นมาได้บ้าง

ซิไป๋ฉีเอ่ยชมด้วยความประหลาดใจ

"พี่หยู่ฉินหลานเก่งจังเลย ทำเค้กเป็นด้วย"

"ดูแล้วก็ยังใช้ได้อยู่นะ รสชาติน่าจะอร่อยด้วย"

ลี่เยว่พยายามฝืนชมเพื่อเอาใจ

"ลงทุนมากเลยนะ"

มู่เหลียงมองดูเค้กที่ทำท่าเหมือนจะล้มลงมา แล้วกลั้นยิ้มเอาไว้ในใจ

"ลองชิมดูสิ"

ใบหน้าสวยของหยู่ฉินหลานแดงระเรื่อ มองดูเค้กสีชมพูที่เบี้ยวไปเบี้ยวมา พอโดนชมก็รู้สึกเขินขึ้นมาบ้างเหมือนกัน

"ได้สิ"

เมื่อได้ยินดังนั้น มู่เหลียงก็ทรุดตัวลงนั่ง

สาวใช้ตัวน้อยนำมีดและจานอาหารใบสะอาดมาให้ แล้วยื่นมีดให้กับมู่เหลียง

"ให้ฉันตัดเหรอ?"

มู่เหลียงหันไปมองหยู่ฉินหลานแวบหนึ่ง เมื่อเห็นเธอพยักหน้า ถึงได้ยื่นมือไปรับมีดมา และเริ่มตัดเค้กอย่างคล่องแคล่ว

"ลองชิมดูเร็วเข้า"

หยู่ฉินหลานมองมู่เหลียงด้วยความคาดหวัง

"ได้"

มู่เหลียงเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา เขาหยิบช้อนคันเล็กตักเค้กคำหนึ่งใส่ปาก

วิปครีมสีชมพูเมื่อเข้าปากก็ให้ความรู้สึกเนียนนุ่ม แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์มากจนแยกไม่ออกว่าเป็นรสอะไร

เนื้อเค้กใต้ชั้นวิปครีมฟูนุ่มมาก สามารถมองเห็นรูพรุนเหมือนรวงผึ้งเต็มไปหมด

หยู่ฉินหลานรีบถามต่อ

"อร่อยไหม?"

มู่เหลียงตอบด้วยน้ำเสียงสดใส

"อร่อยมาก ฝีมือไม่แพ้พวกสาวใช้เลยนะ"

"ชมเกินไปแล้ว"

หยู่ฉินหลานค้อนขวับ

"ฮ่าๆๆ อร่อยจริงๆ นะ"

มู่เหลียงฉีกยิ้มกว้าง

"งั้นนายก็กินให้หมดเลยนะ"

หยู่ฉินหลานยิ้มแย้มงดงามราวกับดอกไม้

"ได้สิ"

มู่เหลียงพูดตามใจ

"รสชาติใช้ได้จริงๆ ด้วย"

มินโฮกินเค้กในจาน ที่มุมปากยังมีวิปครีมสีชมพูเลอะอยู่

หยู่เฟ่ยหยานพยักหน้าเห็นด้วย แล้วพูดด้วยความประหลาดใจ

"ว้าว แม่เข้าครัวเป็นแล้ว ทำให้ฉันแปลกใจจริงๆ"

"หึ แม่ของแกทำเป็นทุกอย่างนั่นแหละ"

หยู่ฉินหลานเชิดคางขึ้นอย่างสง่างาม

หยู่เฟ่ยหยานกะพริบตาสีแดง แล้วพูดโพล่งคำพูดชวนตกใจออกมา

"งั้นก็ยืนฉี่เป็น..."

"อยากตายใช่ไหม?"

หยู่ฉินหลานหนังตากระตุก รีบยกมือขึ้นเตรียมจะเขกมะเหงกลูกสาว เพื่อหยุดคำพูดคำสุดท้ายนั้นไว้

"ฉันผิดไปแล้ว"

หยู่เฟ่ยหยานหดคอหนี

"นี่เรียกว่าเค้กเหรอ อร่อยจังเลย"

ไป๋สวงดวงตาคู่สวยเป็นประกายวิบวับ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้กินเค้ก ครีมที่เนียนนุ่มทำให้เธอชอบมันมาก

"ฉันก็อยากเรียนทำเค้กบ้างจัง"

ซูจินพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

มู่เหลียงพยักหน้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม

"ให้น้องหลันสอนสิ"

หยู่ฉินหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย หากวิธีทำเค้กหลุดรอดออกไป เมืองเต่าทมิฬก็จะขาดอาหารเลิศรสที่เป็นเอกลักษณ์ไปอีกอย่างหนึ่งนะสิ

ซูจินดูเหมือนจะรู้ถึงความกังวลของหยู่ฉินหลาน จึงพูดด้วยใบหน้าจริงจัง

"ฉันจะไม่เอาไปบอกใครแน่นอน"

"ฉันรู้"

มู่เหลียงยิ้มบางๆ