บทที่ 110 ธุรกิจใหม่: สินเชื่อแต้ม!

บทที่ 110 ธุรกิจใหม่: สินเชื่อแต้ม!

หลินเจี้ยนกั๋วขดตัวอยู่บนเก้าอี้พลาสติก สองมือพนมเข้าหากัน

"สวรรค์คุ้มครอง... พระโพธิสัตว์คุ้มครอง..."

"ซิ่วฉินชาตินี้ไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายเลย แม้แต่ไก่ตัวเดียวยังไม่กล้าฆ่า..."

"อย่าพาเธอไปเลย... จะเอาไปก็เอาไอ้แก่คนนี้ไปเถอะ..."

หลินเฟิงพิงกำแพงอยู่

"พ่อครับ"

"ดื่มน้ำหน่อย"

หลินเจี้ยนกั๋วไม่ขยับ

"พ่อไม่ดื่ม... พ่อไม่หิว..."

"พ่อจะรออยู่ตรงนี้ พ่อจะไม่ไปไหน..."

"พ่อกลัวว่าแม่ของลูกออกมาแล้วจะไม่เห็นพ่อ เธอขี้กลัว..."

ทันใดนั้น

เสียง "แปะ" ดังขึ้นเบาๆ

ไฟสีแดงของห้องผ่าตัดดับลง

"คุณหมอ!"

หลินเจี้ยนกั๋วพรวดพราดไปที่ประตูห้องผ่าตัดทันที

ชุยซ่านฉีเดินออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"ท่านผู้เฒ่าชุย..."

หลินเฟิงขยับเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว

"แม่ของผม... เป็นยังไงบ้างครับ?"

"การผ่าตัด... สำเร็จไหมครับ?"

ชุยซ่านฉีหยุดฝีเท้า มองคนสองคนตรงหน้าแล้วอ้าปาก

จากนั้นก็ถอนหายใจยาว แล้วส่ายหน้าช้าๆ

"ขอโทษด้วย"

"ขอโทษจริงๆ"

"พวกเรา... พยายามอย่างเต็มที่แล้ว"

ตูม!

เมื่อคำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ราวกับฟ้าถล่มทลาย

หลินเฟิงรู้สึกเพียงว่าในหัวมีเสียง "หึ่ง" ดังขึ้น เบื้องหน้าขาวโพลนไปหมด เสียงทุกอย่างหายไปในชั่วพริบตา

พยายามอย่างเต็มที่แล้ว?

อะไรคือพยายามอย่างเต็มที่แล้ว?!

"อ๊า—!!!"

เสียงร้องโหยหวนอย่างใจสลายดังขึ้นในทางเดิน

ร่างของหลินเจี้ยนกั๋วราวกับถูกถอดกระดูกออก ทรุดลงไปกองกับพื้น

เขาสองมือทุบพื้น ร้องไห้ราวกับเด็ก

"ซิ่วฉิน!!"

"ทำไมถึงทิ้งกันไปล่ะ!!"

"ไม่ใช่ว่าบอกจะรอให้ลูกชายแต่งงานก่อนเหรอ? ไม่ใช่ว่าบอกจะทำหมูตุ๋นซีอิ๊วให้ฉันกินอีกเหรอ?!"

"เธอผิดคำพูดนี่นา!!"

ขอบตาของซุนเสวี่ยแดงก่ำ

เธอพิงกรอบประตูอยู่ ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหลินเฟิง

"หลินเฟิง... ขอโทษนะ..."

หลินเฟิงยืนนิ่งอยู่กับที่

"ไม่จริง"

"ทั้งหมดนี่ไม่จริง"

"นี่ต้องเป็นเรื่องล้อเล่นแน่ๆ"

"หลีกไป"

หลินเฟิงเอ่ยปากขึ้นทันที

"หลีกไป!!"

เขาผลักสวีเหยียนผิงที่ยืนขวางทางอยู่ข้างหน้าอย่างแรง

"หลินเฟิง! ใจเย็นๆ ก่อน!"

พยาบาลข้างๆ พยายามจะเข้ามาดึงตัวไว้

"ไสหัวไป!!!"

หลินเฟิงคำรามลั่น

แววตาแบบนั้น ดุร้ายจนน่ากลัว

พยาบาลสาวสองคนตกใจจนกรีดร้อง พากันถอยหลังกรูด

หลินเฟิงโซซัดโซเซพุ่งเข้าไปในห้องผ่าตัด

"แม่! ไม่ต้องกลัวครับ!"

"ลูกมาแล้ว!"

ในห้องผ่าตัดหนาวเย็นมาก

เตียงผ่าตัดตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางห้อง

บนนั้นคลุมด้วยผ้าขาวผืนหนึ่ง

เส้นโค้งที่เคยขึ้นๆ ลงๆ ในตอนนี้ กลายเป็นเส้นตรงเส้นเดียว

หลินเฟิงพุ่งไปที่หน้าเตียงผ่าตัด สองมือที่สั่นเทาจับชายผ้าขาวผืนนั้นไว้

"แม่..."

"อย่าแกล้งผมสิครับ..."

"แม่ลุกขึ้นสิ... พูดอะไรสักคำสิครับ..."

นิ้วมือของหลินเฟิงกระตุก

เขากระชากผ้าขาวออกทันที!

หวังซิ่วฉินนอนนิ่งอยู่ตรงนั้น

ใบหน้าปราศจากสีเลือดโดยสิ้นเชิง

คนที่มักจะยิ้มแล้วเรียกเขาว่า "เสี่ยวเฟิง"

คนที่มักจะคีบเนื้อใส่ในชามข้าวของเขา

คนที่ต่อราคากับแม่ค้าอยู่ครึ่งค่อนวันเพื่อประหยัดเงินค่ากับข้าวไม่กี่หยวน...

ไม่ขยับแล้ว

ไม่มีวันขยับอีกต่อไป

หลินเฟิงยื่นมือออกไป อังที่ใต้จมูกของแม่อย่างสั่นเทา

"ไม่... ไม่..."

ขาของหลินเฟิงอ่อนแรง "ตุ้บ" คุกเข่าลงกับพื้น

เขาจับมือแม่มาแนบไว้ที่ใบหน้าของตัวเอง

"แม่!!"

"ตื่นสิครับ!!"

"ผมเสี่ยวเฟิงไงครับ!!"

"แม่ลืมตาดูผมสิครับ!!"

ไม่มีการตอบสนอง

"อ๊าาาาาาาา!!"

หลินเฟิงคุกเข่าอยู่บนพื้น โขกศีรษะลงกับพื้นกระเบื้องอย่างแรง

หนึ่งครั้ง

สองครั้ง

"ตึง! ตึง!"

หน้าผากแตก เลือดไหลลงมาปะปนกับน้ำตา

เดี๋ยวนะ...

การกระทำของหลินเฟิงหยุดลงทันที

เลือด?

ยังมีโอกาส!

ฉันมีระบบ!

ฉันคือผู้ถูกเลือก!

หลินเฟิงเงยหน้าขึ้นทันที ใบหน้าอาบไปด้วยเลือด

"ระบบ!!"

"ออกมา!!"

"ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!!"

"ช่วยแม่ฉันด้วย!! ขอร้องล่ะ ช่วยแม่ฉันด้วย!!"

"พูดอะไรหน่อยสิ!! แกล้งตายทำไม!!"

ไม่กี่วินาทีต่อมา

【ติ๊ง!】

【ตรวจพบความผันผวนทางอารมณ์อย่างรุนแรงของโฮสต์】

หลินเฟิงราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้

"อย่าพูดพร่ำทำเพลง!!"

"รีบช่วยแม่ฉันเร็วเข้า!!"

【ตอบโฮสต์: ระบบนี้ปฏิบัติตามกฎการอนุรักษ์พลังงานแห่งจักรวาล ไม่สามารถแทรกแซงความเป็นความตายตามธรรมชาติได้โดยตรง】

【อีกทั้งยอดคงเหลือในบัญชีปัจจุบันของโฮสต์: 0 แต้ม】

【ยอดคงเหลือไม่เพียงพอ ไม่สามารถดำเนินการใดๆ ได้】

"ไม่มีแต้ม..."

"ไม่มีแต้ม..."

หลินเฟิงคุกเข่าอยู่บนพื้น สิบนิ้วจิกลงไปในร่องกระเบื้องอย่างแรง

"แกเล่นตลกกับฉันเหรอ?!"

ลูกตาของหลินเฟิงแทบจะถลนออกมาเป็นเลือด

"แกคือระบบนะ! แกคือตัวช่วยโกงนะ!"

"แกจะยืนดูเฉยๆ แบบนี้เหรอ?!"

"ไอ้ขยะ! ไอ้ไร้ประโยชน์! ฉันจะมีแกไว้ทำไม?!!"

หลินเฟิงสาปแช่งอย่างบ้าคลั่งในหัว

อาจจะเป็นเพราะถูกด่าจนรำคาญ

เสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง

【ติ๊ง!】

【เนื่องจากโฮสต์กำลังดำเนินภารกิจ "อพาร์ตเมนต์เก้าชั้นครึ่ง" และมีแนวโน้มที่จะได้รับการประเมินผลการผ่านด่านในระดับสูง】

【หลังจากการประเมินของระบบ ขอเปิดใช้งานสิทธิ์ชั่วคราวเป็นพิเศษ—บริการ "สินเชื่อแต้ม"】

หลินเฟิงนิ่งอึ้งไป

"อะไรของแกวะ?!"

【สินเชื่อแต้ม: โฮสต์สามารถเบิกแต้มล่วงหน้าจากระบบได้ เพื่อใช้ในการสุ่มรางวัลจากร้านค้า】

【วงเงินสูงสุด: 2000 แต้ม】

【ค่าตอบแทน: หลังจากภารกิจนี้เสร็จสิ้น ระบบจะหัก 4000 แต้มโดยอัตโนมัติเพื่อชำระคืนทั้งต้นและดอก】

【คำเตือนพิเศษ: หากแต้มหลังจากจบภารกิจไม่เพียงพอต่อการชำระคืน ระบบจะเริ่มกระบวนการลบตัวตน】

เงินกู้นอกระบบชัดๆ

พวกดอกเบี้ยโหดก็ยังดูเป็นคนใจบุญไปเลย นี่มันเรียกคืนเป็นสองเท่า!

แถมยังเอาชีวิตเป็นประกันอีก!

ถ้าเป็นเวลาปกติ หลินเฟิงคงด่าบรรพบุรุษสิบแปดรุ่นของไอ้ระบบเฮงซวยนี่ไปแล้ว

แต่ตอนนี้

"กู้!!"

หลินเฟิงไม่มีความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น

แม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่ลังเล

เขากรีดร้องในใจ

"ให้ฉันกู้!!"

"อย่าว่าแต่สี่พัน! ต่อให้เป็นสี่หมื่น! สี่แสน! ขอแค่ช่วยแม่ฉันให้ฟื้นได้ ชีวิตของฉันแกเอาไปเลย!!"

【สัญญาเสร็จสมบูรณ์】

【2000 แต้มเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว】

【ต้องการใช้งานทันทีหรือไม่?】

"ใช้!!"

หลินเฟิงจ้องมองตัวเลขที่เพิ่มขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับกำลังจ้องมองความหวังเพียงหนึ่งเดียว

"สุ่มรางวัล!!"

"ขอแค่ช่วยแม่ฉันได้ จะสุ่มได้อะไรก็เอาทั้งนั้น!"

【ใช้ 1000 แต้ม เริ่มการสุ่มรางวัลวงล้อระดับสูงหนึ่งครั้ง】

【กำลังสุ่มรางวัล...】

หลินเฟิงหลับตาลง กลั้นหายใจ

ในหัวของเขา วงล้อสีทองขนาดใหญ่เริ่มหมุนอย่างรวดเร็ว

"ต้องได้นะ..."

"ต้องเป็นของที่ช่วยชีวิตได้นะ..."

"ติ๊ง!"

วงล้อหยุดลง

แสงสีทองสว่างวาบ!

【ยินดีด้วยโฮสต์! โชคดีระเบิด!】

【ได้รับไอเทมหายาก: ชุดนอนที่ขาดรุ่งริ่ง!】

【คำอธิบายไอเทม: หลังจากสวมใส่ จะสามารถป้องกันการโจมตีทางกายภาพ/จิตใจจากภูตผีระดับต่ำกว่าชั้นมารร้ายได้ 90% เพิ่มพลังป้องกันและความทนทานต่อการโจมตีของโฮสต์อย่างมหาศาล!】

【ประเมินผล: เมื่อมีสิ่งนี้ คุณคือแทงก์ที่แข็งแกร่งที่สุดในด่าน! ดัชนีความทนทานห้าดาว!】

หลินเฟิงมองดูชุดนอนขาดรุ่งริ่งที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนร่างกายของเขาแล้วก็อึ้งไป

"นี่... นี่มัน? ชุดนอนคู่ที่ผมซื้อกับเหยาเหยาก่อนหน้านี้!"

"ไม่มีทางผิดแน่! เหยาเหยาชอบชินจังจอมแก่นที่เปลือยก้นนี่ที่สุด!"

"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!"

ในตอนนี้หลินเฟิงไม่มีเวลามาคิดแล้วว่าทำไมระบบถึงสุ่มได้ชุดนอนคู่ที่เขาเคยซื้อกับแฟนสาวฉินลู่เหยา!

"ฉันต้องการยาช่วยชีวิตโว้ย!!"

ดวงตาของหลินเฟิงแดงก่ำ จ้องเขม็งไปที่แต้มที่เบิกล่วงหน้า 1,000 แต้มสุดท้ายที่เหลืออยู่บนหน้าจอระบบ

นั่นคือความหวังสุดท้ายแล้ว

"อีกที!!"

หลินเฟิงเงยหน้าขึ้น ตะโกนใส่ความว่างเปล่าอย่างเกรี้ยวกราด

"สุ่ม!! สุ่มต่อให้ฉันเดี๋ยวนี้!!"

[จบตอน]