บทที่ 25 เกมเรียกวิญญาณ—แมรี่ มารี!

บทที่ 25 เกมเรียกวิญญาณ—แมรี่ มารี!

“เฮียฟาร์ราลี่!”

ขอบตาของซุนเสวี่ยแดงก่ำขึ้นมาทันที

สีหน้าของเฉินอวี่น่าเกลียดน่ากลัวอย่างยิ่ง เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะลังเล

เฮียฟาร์ราลี่ใช้ตัวเองแลกกับโอกาสในการค้นหาความจริงมาให้พวกเขา

【เชี่ย... เชี่ย! เฮียฟาร์ราลี่ลูกผู้ชายตัวจริง! กูเปลี่ยนจากแอนตี้เป็นแฟนคลับแล้ว!】

【อย่าให้กูต้องมาตายเปล่า... ประโยคนี้ทำกูใจสลายเลยว่ะพวกมึง!】

【ก่อนหน้านี้ใครด่าเขาว่าเป็นเศรษฐีบ้านนอก? ออกมารับผิด! นี่มันฮีโร่ตัวจริง!】

【เข้ามาเลย! ไอ้พวกสารเลว! บ้าเอ๊ย! ชีวิตนี้กูไม่เคยเท่ขนาดนี้มาก่อน! เฮียฟาร์ราลี่! พี่ชายตลอดกาล!】

【เฮีย! ช็อตนี้เฮียเท่ระเบิดเลย! รีสเปกต์! ไปสู่สุคตินะครับ!】

【คุณหลินแกมันไม่มีหัวใจ! ตัวละครแบบนี้แกก็กล้าฆ่าทิ้งเหรอ? ใบมีดโกนจัดส่งแล้ว กรุณาตรวจสอบด้วย!】

ห้องไลฟ์สดบ้าคลั่งไปโดยสิ้นเชิง

ของขวัญนับไม่ถ้วนถูกส่งขึ้นมาบนหน้าจอราวกับคนบ้า

“รีบไป!”

เฉินอวี่ตะโกนลั่น คว้าข้อมือที่เย็นเฉียบของซุนเสวี่ยไว้

ก่อนจะฉุดกระชากลากเธอ พุ่งออกจากหัวมุมนั้นไป

“ไม่!”

“เขายังมีโอกาส...”

“ไม่มีโอกาสแล้ว!”

เฉินอวี่คำรามเสียงต่ำ

“มีเพียงพวกเราเท่านั้นที่ผ่านด่านไปได้ การเสียสละของเขาถึงจะไม่สูญเปล่า!”

ซุนเสวี่ยกัดริมฝีปากแน่น ถูกเฉินอวี่ลากไป วิ่งโซซัดโซเซไปข้างหน้า

ห้องพยาบาล!

ต้องอยู่ข้างหน้านี่แน่!

ข้างหลังของคนทั้งสอง เสียงคำรามของเลื่อยไฟฟ้าใกล้เข้ามาทุกที

พวกเขาไม่กล้าหันกลับไปมอง

และก็หันกลับไปไม่ได้

เมื่อผ่านหัวมุมมา ประตูไม้ที่แง้มอยู่บานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

【ห้องเก็บเอกสาร】

เฉินอวี่ถีบประตูเปิดออก แล้วดึงซุนเสวี่ยให้ล้มลุกคลุกคลานเข้าไปข้างใน

เขาหันหลังกลับไปกระแทกประตูปิดอย่างแรง ใช้แผ่นหลังดันบานประตูไว้สุดชีวิต สองเท้าถีบยันพื้น เค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีออกมาใช้

“ปัง!”

“ปัง! ปัง!”

นอกประตู เลื่อยไฟฟ้ากำลังตัดบานประตูอย่างบ้าคลั่ง เศษไม้กระเด็นว่อน

คนทั้งสองพิงประตู หอบหายใจอย่างหนัก

โชคดีที่เสียงเลื่อยไฟฟ้านั้นดังอยู่หลายสิบวินาทีแล้วก็ค่อยๆ เงียบหายไป

ทางเดินกลับสู่ความสงบอีกครั้ง

ในห้องเก็บเอกสาร สภาพเละเทะไปหมด

มีแต่เอกสารที่กระจัดกระจายและตู้เก็บเอกสารที่ว่างเปล่าอยู่ทุกหนทุกแห่ง

เฉินอวี่และซุนเสวี่ยยังไม่ทันได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ซี่—”

เสียงประกาศจากลำโพงที่มุมเพดาน ดังขึ้นอีกครั้ง

【ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นทั้งสอง ที่เดินทางมาถึงจุดเริ่มต้นของเนื้อเรื่องระยะที่สอง—ห้องเก็บเอกสาร ได้สำเร็จ】

【ขณะนี้จะเริ่มการเลือกเบาะแส】

สิ้นเสียง

บนผนังตรงหน้าของคนทั้งสอง ชื่อสองชื่อที่ประกอบขึ้นจากแสงสีเลือดแดงก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

【จางเหวิน】

【ซุนเสี่ยวเทียน】

เสียงประกาศดังขึ้นต่อ

【โปรดเลือกเบาะแสจากมุมมองของบุคคลที่ท่านต้องการจะทราบ】

【เมื่อเลือก “จางเหวิน” หรือ “ซุนเสี่ยวเทียน” คุณจะได้สำรวจเบาะแสและความลับผ่านมุมมองของเขา】

【พวกคุณมีโอกาสเลือกเพียงครั้งเดียว โปรดตัดสินใจอย่างรอบคอบ】

ในวินาทีที่เห็นชื่อนั้น ร่างทั้งร่างของซุนเสวี่ยก็แข็งทื่อไป

ซุนเสี่ยวเทียน...

ในห้องไลฟ์สด ผู้ชมที่ยังไม่หายจากความเศร้าก็กลับมาระเบิดอารมณ์อีกครั้ง

【ซุนเสี่ยวเทียน? นี่ใครวะ? NPC ตัวใหม่?】

【ไอ้คนข้างบนเป็นแฟนคลับตัวปลอมปะเนี่ย! ก็ผีเด็กในห้องเลขที่ 7 ไง!】

【เชี่ย! นึกออกแล้ว! ผีเด็กที่หายตัวได้คนนั้น!】

【คุณหลินเล่นโหดขนาดนี้เลยเหรอ? ให้พวกเราสวมบทบาทในมุมมองของ "ผี" เนี่ยนะ? นี่จะให้ใครตกใจตายรึไง?】

เฉินอวี่ก็นึกขึ้นมาได้ทันที

ใช่แล้ว ซุนเสี่ยวเทียน ก็คือเด็กหนุ่มปริศนาที่อยู่ในห้องเลขที่ 7 ที่สามารถปรากฏตัวและหายตัวได้จากความว่างเปล่า

และเป็นคนที่ให้แผนที่หลบหนีแก่จางเหวิน

คนหนึ่ง... คือซุนเสี่ยวเทียน

อีกคนหนึ่ง คือจางเหวิน

นั่นคือผู้เสียชีวิตคนสำคัญของคดีนี้ และเป็นกุญแจสำคัญในการกระชากหน้ากากของ ผอ. หยาง

ขอเพียงได้หลักฐานจากมุมมองของจางเหวิน แม้จะเป็นแค่ในเกม ก็สามารถเป็นแนวทางสำคัญในการสืบสวนในโลกแห่งความเป็นจริงได้

“ผมเลือกจางเหวิน”

เฉินอวี่พูดโดยไม่ลังเล

เขามองไปที่ซุนเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

ทว่า ซุนเสวี่ยกลับทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเขา เธอเพียงแค่จ้องเขม็งไปยังชื่อบนผนัง

“ซุนเสี่ยวเทียน...”

ริมฝีปากของเธอสั่นเทาเล็กน้อย พร่ำพูดชื่อนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ซุนเสวี่ย?”

เฉินอวี่ขมวดคิ้ว

“เรามีเวลาไม่มาก ต้องรีบตัดสินใจ เบาะแสของจางเหวินสำคัญกับผมมาก”

“ไม่”

ซุนเสวี่ยเงยหน้าขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยการวิงวอน

“เราเลือกซุนเสี่ยวเทียน”

“ขอร้องล่ะ... เฉินอวี่ ถือว่าฉันขอร้องคุณ!”

“เราเลือกซุนเสี่ยวเทียน! ต้องเลือกเขาเท่านั้น!”

ซุนเสวี่ยพูดเสียงแหบแห้ง

เฉินอวี่ตะลึงงัน

“เหตุผล”

เขาถาม “ซุนเสี่ยวเทียนเป็นแค่ NPC เนื้อเรื่องของเขาอาจจะเป็นแค่ตัวหลอก จางเหวินต่างหากที่เป็นเนื้อเรื่องหลัก เป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาทั้งหมด!”

“ฉันขอร้องคุณ”

ซุนเสวี่ยมองเขา ริมฝีปากสั่นระริก น้ำตาก็ไหลพรากลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“เราเป็นทีมเดียวกัน ผมจำเป็นต้องรู้เหตุผลของคุณ”

“ตั้งแต่คุณเห็นผีเด็กคนนั้น คุณก็ดูไม่ปกติมาตลอด”

“ตอนนี้ บอกผมมา ทำไม?”

ซุนเสวี่ยมองเขา ริมฝีปากขยับอยู่หลายครั้ง

ในห้องไลฟ์สด ทุกคนต่างกลั้นหายใจ

ทุกคนอยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ซ่อนความลับอะไรไว้

ในที่สุด ซุนเสวี่ยก็เข้าไปกระซิบข้างหูเฉินอวี่ อธิบายเหตุผลด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน

“ขอร้องล่ะ!”

พูดจบ ซุนเสวี่ยมองเฉินอวี่แล้ววิงวอนอีกครั้ง

เฉินอวี่ยืนตะลึงอยู่กับที่ มองซุนเสวี่ยตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

【เชี่ย! สีหน้าของเฉินอวี่นั่น! นี่ไปได้ยินเรื่องสุดยอดอะไรมาวะ?】

【ต้องเป็นความลับสุดยอดแน่ๆ! พี่เสวี่ยพูดอะไรกันแน่? อยากรู้จะตายอยู่แล้ว!】

【พวกอ่านปากอยู่ไหน? รีบมาเลย! เดี๋ยวเปย์จรวดให้!】

【ไม่ต้องเปย์แล้ว มุมไม่ได้ มองไม่เห็นเลย!】

ลมหายใจของเฉินอวี่หนักหน่วงขึ้น

ในที่สุดเขาก็เข้าใจ

ทุกสิ่งทุกอย่างเชื่อมโยงเข้าด้วยกันในทันที

ทำไมซุนเสวี่ย แพทย์หญิงที่ดูอ่อนแอคนหนึ่ง ถึงกล้าเข้าร่วมการท้าทายที่เสี่ยงตายเช่นนี้

ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกกลัวเงาผีที่น่าสะพรึงกลัวนั่นเลยแม้แต่น้อย

เขามองซุนเสวี่ย ยิ้มแล้วพยักหน้า

“ได้”

เขายื่นมือออกไป ชี้ไปที่ผนัง

“เราเลือก ซุนเสี่ยวเทียน”

พร้อมกับการเคลื่อนไหวของเขา ชื่อ【จางเหวิน】ก็ค่อยๆ เลือนหายไป

ส่วนตัวอักษรสามตัว【ซุนเสี่ยวเทียน】ก็สว่างวาบขึ้นมาทันที

“ซี่—”

เสียงประกาศดังขึ้นอีกครั้ง

【ผู้เล่นยืนยันการเลือกแล้ว】

【มุมมองบุคคล “ซุนเสี่ยวเทียน” กำลังจะเริ่มขึ้น】

【ต่อไป ขอเชิญเริ่มเกมเรียกวิญญาณ—แมรี่ มารี】

【กติกาของเกม:】

【หนึ่ง ในห้องเก็บเอกสารมีกระจกตั้งพื้นบานหนึ่งอยู่ โปรดจุดเทียนสีขาวอย่างละหนึ่งเล่มไว้ที่ด้านข้างของกระจกทั้งสองด้าน】

【สอง ผู้เล่นทุกคน โปรดยืนอยู่หน้ากระจก แล้วตะโกนพร้อมกันสามครั้งว่า ‘แมรี่ มารี ได้โปรดออกมาเล่นกับพวกเรา’】

【สาม หลังจากเสร็จสิ้นพิธีกรรม มุมมองที่คุณเลือกจะปรากฏขึ้นตรงหน้าคุณ】

เสียงประกาศหยุดไปครู่หนึ่ง

【คำเตือนพิเศษ:】

【พิธีกรรมนี้มีอัตราความสำเร็จ 50%】

【หาก “คน” ที่พวกคุณอยากพบ ไม่ได้อยากพบพวกคุณ การเรียกวิญญาณจะล้มเหลว】

【และราคาของความล้มเหลวก็คือ—】

【วิญญาณของพวกคุณ จะถูกกักขังอยู่ในห้องเก็บเอกสารนี้ไปตลอดกาล ถูกสาปแช่งโดยวิญญาณอาฆาตทั้งวันทั้งคืน จนกว่าจะสลายไปโดยสิ้นเชิง】

【ขอให้พวกคุณ... โชคดี】

[จบตอน]