บทที่ 49 พรสวรรค์ธาตุสายฟ้ายกระดับ!

บทที่ 49 พรสวรรค์ธาตุสายฟ้ายกระดับ!

ในบรรดาลูกกลมทั้งสามลูกนี้ ภายในลูกกลมคุณภาพระดับสีน้ำเงิน มีสายฟ้าเส้นเล็กๆ พุ่งพล่านอยู่

ฟางหยวนสัมผัสดูเล็กน้อย ก็ล่วงรู้แล้วว่าสิ่งที่อยู่ภายในนั้นคือสิ่งใด

ถึงกับเป็น ความต้านทานสายฟ้า!

ความต้านทานสายฟ้าระดับต้น

ฟางหยวนลอบถอนหายใจ รู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง

ระบบนี้ ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมเข้าไปทุกที

แม้แต่ความต้านทานสายฟ้าก็ยังมีออกมาด้วย!!

ฟางหยวนส่ายหน้า แล้วเบนสายตาไปหยุดอยู่ที่ลูกกลมสีทองอีกสองลูก

ตัวเขาเองมีพรสวรรค์ธาตุสายฟ้าระดับกลางอยู่แล้ว ย่อมมีความต้านทานต่อสายฟ้าที่แข็งแกร่งมาก สิ่งที่อยู่ในลูกกลมสีน้ำเงินนี้จึงแทบไม่มีประโยชน์อันใดต่อเขาเลย

ทำได้เพียงเก็บไว้ก่อน รอจนกว่าฟังก์ชันการหลอมรวมของระบบจะเปิดใช้งาน ค่อยนำไปใช้เป็นวัตถุดิบในการหลอมรวม

ทว่าในเวลานี้เอง ภายในแววตาของฟางหยวนพลันพาดผ่านความประหลาดใจออกมาสายหนึ่ง

สิ่งที่อยู่ภายในลูกกลมคุณภาพระดับสีทองลูกแรกนี้ ถึงกับเป็นอิทธิฤทธิ์สายฟ้าสายหนึ่ง!!

ใช่แล้ว อิทธิฤทธิ์

ซ้ำยังเป็นอิทธิฤทธิ์ธาตุสายฟ้าอีกด้วย!

ช่างเหมาะสมกับสถานการณ์ของฟางหยวนในยามนี้อย่างยิ่ง

ฟางหยวนจ้องมองลูกกลมสีทองลูกนี้ด้วยแววตาครุ่นคิด สัตว์อสูรระดับสี่ดาว ย่อมต้องครอบครองอิทธิฤทธิ์อย่างแน่นอน เพียงแต่ในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมันดูแคลนเขาหรือเหตุผลประการใด จึงไม่เห็นเสือดาวสายฟ้าตัวนี้ใช้อิทธิฤทธิ์ของมันออกมาเลย

ยิ้มบางๆ ครั้งหนึ่ง ฟางหยวนจัดการหลอมรวมอิทธิฤทธิ์สายฟ้านี้ทันที!

อิทธิฤทธิ์ แตกต่างจากทักษะการต่อสู้โดยสิ้นเชิง

ทักษะการต่อสู้คือสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น นับว่าเป็นวิธีการใช้พละกำลังที่สรุปออกมาเพื่อยกระดับพลังรบของผู้ฝึกยุทธ์

ทว่าอิทธิฤทธิ์ เกือบทั้งหมดล้วนเป็นหนึ่งไม่มีสอง

นั่นคือความสามารถที่ตื่นขึ้นเองภายในร่างกายของแต่ละบุคคล เมื่อพละกำลังบรรลุถึงระดับความเข้มข้นจุดหนึ่ง!

เหมือนกับที่สัตว์ร้ายวิวัฒนาการเป็นสัตว์อสูร ย่อมต้องปลุกอิทธิฤทธิ์ของตนเองขึ้นมา

ผู้ฝึกยุทธ์หลังจากก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์แล้ว ก็จะปลุกอิทธิฤทธิ์ของตนเองขึ้นมาเช่นกัน

อิทธิฤทธิ์ของแต่ละคน ล้วนแตกต่างกันไป!

และเพราะการครอบครองอิทธิฤทธิ์นี่เอง เมื่อผู้ฝึกยุทธ์บรรลุถึงขอบเขตปรมาจารย์แล้ว จึงได้ทิ้งห่างจากผู้ฝึกยุทธ์คนอื่นๆ อย่างสิ้นเชิง

นี่คือเหตุผลว่าทำไมตั้งแต่ขอบเขตปรมาจารย์เป็นต้นไป ขอบเขตจากนั้นจึงถูกเรียกว่าห้าขอบเขตหลัง

นั่นเป็นเพราะอิทธิฤทธิ์นั่นเอง!

ในวินาทีนี้ ฟางหยวนที่หลอมรวมลูกกลมสีทองเสร็จสิ้น บนร่างพลันระเบิดประกายสายฟ้าที่เจิดจ้าอย่างถึงที่สุดออกมา

เขาล่วงรู้ถึงสรรพคุณของอิทธิฤทธิ์ธาตุสายฟ้านี้แล้ว!

กลืนกินสายฟ้า!

สามารถยกระดับพลังกายและรักษาบาดแผลของตนเองได้ ผ่านการกลืนกินสายฟ้า!

แววตาของฟางหยวนขยับเล็กน้อย อิทธิฤทธิ์นี้ แม้จะดูเหมือนไม่มีพลังโจมตีอันใด ทว่าในสถานการณ์บางอย่าง มันกลับสามารถกลายเป็นทักษะระดับเทพได้เลยทีเดียว!

เพราะนั่นหมายถึงพละกำลังที่ไม่มีวันหมดสิ้น!

"นี่มัน... คล้ายกับการชาร์จแบตเตอรี่เลยแฮะ!"

ฟางหยวนพึมพำประโยคหนึ่ง แต่ยังไม่ได้ไปทดสอบอิทธิฤทธิ์นี้ในตอนนี้

ท้ายที่สุด ในยามนี้เขายังไม่มีโอกาสได้ล่วงรู้ว่าสรรพคุณและผลลัพธ์ของอิทธิฤทธิ์นี้ ตกลงแล้วมันเป็นอย่างไรกันแน่

ร่างกายของเขาในยามนี้อยู่ในสภาวะสมบูรณ์ที่สุด ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ เลย

ยิ่งไปกว่านั้น ในยามนี้ยังหาประกายสายฟ้าที่ไหนมาให้เขาดูดซับไม่ได้ด้วย

สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ลูกกลมสีทองลูกที่สอง

ปราณโลหิตแปดหมื่นคา!!

สัตว์อสูรระดับสี่ดาวเสือดาวสายฟ้า มอบปราณโลหิตให้ฟางหยวนถึงแปดหมื่นคาโดยตรง!

เห็นได้ชัดว่าสัตว์อสูรระดับสี่ดาวตัวนี้ พละกำลังน่าสะพรึงกลัวเพียงใด

หลิงฮวาอวี่ที่อยู่ระดับขอบเขตนักยุทธ์ขั้นสูงสุด ยังมอบปราณโลหิตให้ฟางหยวนเพียงหนึ่งหมื่นคาเท่านั้นเอง

เมื่อมองดูลูกกลมสีทองในมือ ภายในแววตาของฟางหยวนพาดผ่านประกายความรู้สึกที่ซับซ้อนออกมาสายหนึ่ง

ก่อนหน้านี้การหลอมรวมปราณโลหิตหนึ่งหมื่นคาที่ดรอปมาจากร่างของหลิงฮวาอวี่ มันก็ทำให้เส้นลมปราณของเขาแทบจะทนรับไม่ไหวแล้ว

ยามนี้ปราณโลหิตถึงแปดหมื่นคา ร่างกายและเส้นลมปราณของเขา จะสามารถต้านทานไหวหรือไม่ ฟางหยวนเองก็ไม่แน่ใจนัก

แต่ทว่า...

เขาก็ยังคงเลือกที่จะหลอมรวมมัน!

"ระบบ หลอมรวม!"

สิ้นเสียงของฟางหยวน ลูกกลมสีทองเลือนหายไป ร่างกายของฟางหยวนพลันเกิดความรู้สึกที่พองขยายอย่างมหาศาลขึ้นมาทันที

ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกราวกับถูกฉีกกระชาก ก็ส่งผ่านมาในทุกอณูของเลือดเนื้อ

สีหน้าของฟางหยวนยังคงสงบนิ่ง ความเจ็บปวดระดับนี้ เขาชินกับมันมานานแล้ว

เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่า ปราณโลหิตแปดหมื่นคานี้ ย่อมดูดซับได้ไม่ง่ายนัก!

ปราณโลหิตเดิมของเขา รวมทั้งหมดมีเพียงสี่หมื่นกว่าคาเท่านั้น

ยามนี้ปราณโลหิตแปดหมื่นคาทะลักเข้ามาในคราวเดียว ต่อให้เป็นสภาพร่างกายกายาเหล็กไหลของเขา มันก็ดูเหมือนจะเริ่มต้านทานไม่ไหวเต็มที

ไม่ใช่ว่าสภาพร่างกายนี้อ่อนแอ แต่การกระทำของฟางหยวนนั้น มันช่างวิปริตและบ้าคลั่งเกินไป!

การกลืนกินปราณโลหิตแปดหมื่นคาในคราวเดียว หากเป็นผู้อื่น เกรงว่าคงร่างกายระเบิดตายไปในพริบตา

คงจะมีก็เพียงเขาเท่านั้น ที่ยังคงฝืนยืนหยัดต้านทานไว้ได้

ในวินาทีนี้ ภายในเลือดเนื้อของเขา พลังชีวิตจำนวนมหาศาลพรั่งพรูออกมา เพื่อซ่อมแซมเส้นลมปราณที่เสียหาย

นี่คือพลังชีวิตที่หลงเหลืออยู่ในเลือดเนื้อจากการโคจรเคล็ดวิชาลมหายใจแห่งชีวิตมาเป็นเวลานาน

"เป็นอย่างที่คิด ปราณโลหิตแปดหมื่นคานี้ สร้างแรงกดดันต่อร่างกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจริงๆ"

ฟางหยวนรีบปรับจังหวะการหายใจทันที เริ่มโคจรเคล็ดวิชาลมหายใจแห่งชีวิต

ในพริบตานี้ พลังวิญญาณฟ้าดินโดยรอบจำนวนมหาศาลพรั่งพรูเข้าสู่ร่างกายของเขา

ทันทีที่พลังวิญญาณฟ้าดินเหล่านี้เข้าสู่ข้างกายฟางหยวน มันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นพลังชีวิตอันบริสุทธิ์ เพื่อซ่อมแซมเส้นลมปราณและเลือดเนื้อที่เสียหายจากการทะลักเข้ามาของปราณโลหิตที่เกินขนาด!

แต่ทว่า ไม่กี่นาทีต่อมา ฟางหยวนลืมตาขึ้น พลางขมวดคิ้วมุ่น

ภายในแววตาของเขาพาดผ่านความรู้สึกกระอักกระอ่วนออกมาสายหนึ่ง

เพราะเขาค้นพบว่า ความเร็วในการควบแน่นพลังชีวิตของเคล็ดวิชาลมหายใจแห่งชีวิต ดูเหมือนจะตามความเร็วในการฉีกขาดของเส้นลมปราณไม่ทันเสียแล้ว!

ปราณโลหิตแปดหมื่นคา ทำให้เส้นลมปราณทั่วทั้งร่างของเขา ปริแตกออกพร้อมกันในเวลาเดียว

หากอาศัยเพียงเคล็ดวิชาลมหายใจแห่งชีวิต พลังชีวิตย่อมมีไม่เพียงพอต่อการใช้งาน

และปราณโลหิตแปดหมื่นคานี้ เขาเพิ่งจะย่อยสลายไปได้ไม่ถึงหนึ่งในห้าด้วยซ้ำ

หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ยังไม่ทันที่เขาจะย่อยสลายปราณโลหิตแปดหมื่นคานี้ได้หมดสิ้น ร่างของเขาก็คงจะระเบิดไปเสียก่อน

"แบบนี้ไม่ได้การแล้ว..."

ฟางหยวนพึมพำกับตนเอง ภายในหัวมีความคิดต่างๆ แล่นพล่านอย่างบ้าคลั่ง เพื่อค้นหาหนทางแก้ไข

แต่ในเวลานี้เอง ภายในห้วงคำนึงของฟางหยวน พลันมีเสียงของระบบดังขึ้น

[เนื่องจากโฮสต์หลอมรวมอิทธิฤทธิ์ธาตุสายฟ้า พรสวรรค์ธาตุสายฟ้าระดับกลางของโฮสต์จึงได้รับการยกระดับ กลายเป็นพรสวรรค์ธาตุสายฟ้าระดับสูง]

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ฟางหยวนพลันชะงักไปครู่หนึ่ง

ถึงกับทำแบบนี้ได้ด้วยรึ!?

แต่ในพริบตานี้ ฟางหยวนคล้ายจะตระหนักถึงบางสิ่งได้ เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองฟ้าอย่างฉับพลัน

บนท้องฟ้า ยามนี้มีเมฆดำทมิฬจำนวนมหาศาลมารวมตัวกันแล้ว!

ขอบเขตของเมฆดำนั้นกว้างใหญ่ไพศาลนัก มันปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองหลิงกู่ บดบังแสงอาทิตย์จนมิดชิด

เมืองหลิงกู่ราวกับตกลงสู่ห้วงราตรีในพริบตา!

เปรี้ยง!!

อัสนีบาตสายหนึ่งฟาดผ่าลงมาท่ามกลางหมู่เมฆดำ แสงสายฟ้าที่เจิดจ้าทำให้เมืองหลิงกู่สว่างขึ้นมาชั่วครู่ ก่อนจะตกลงสู่ความมืดมิดอีกครั้งในทันที

ฟางหยวนเริ่มมึนงงเล็กน้อย

ทำไมเขารู้สึกว่า เมฆดำที่ปกคลุมเมืองหลิงกู่อยู่ในยามนี้ มันเกิดขึ้นเพราะการยกระดับพรสวรรค์ของเขากันนะ?

ความคิดต่างๆ แล่นพล่านในหัวของฟางหยวน ในที่สุดเขาก็นึกถึงคำพูดบางอย่างที่เฒ่าสวี่เคยบอกกับเขาได้

ยามที่พรสวรรค์ระดับสูงสุดตื่นขึ้น มันจะชักนำให้เกิดอาเพศฟ้าดิน!

นอกเหนือจากการตื่นของพรสวรรค์ระดับสูงสุดแล้ว ยามที่พรสวรรค์ระดับสูงบางอย่างตื่นขึ้น มันก็อาจจะเป็นเช่นนี้ได้เช่นกัน

ไม่ต้องเอ่ยคำใด ฟางหยวนมั่นใจได้เลยว่า เมฆดำที่ปกคลุมเมืองหลิงกู่อยู่นี้ ย่อมเกิดจากการยกระดับพรสวรรค์ธาตุสายฟ้าของเขาแน่นอน

นั่นเพราะภายในหมู่เมฆดำนั้น เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานสายฟ้าที่เข้มข้นอย่างยิ่ง!

สายฟ้าเหล่านั้น วูบไหวอยู่ในหมู่เมฆดำ ราวกับมังกรสายฟ้าสายแล้วสายเล่าที่กำลังแหวกว่ายอยู่ในทะเลเมฆ

"สายฟ้า... หือ?"

ฟางหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ภายในแววตาจะพาดผ่านความประหลาดใจระคนยินดีออกมาสายหนึ่ง

มุมปากของเขายังประดับด้วยรอยยิ้มสายหนึ่ง

"ข้าว่า ข้าหาหนทางแก้ไขได้แล้วล่ะ!"