บทที่ 33 แม้แต่ความทรงจำก็ดรอปออกมาได้!?

บทที่ 33 แม้แต่ความทรงจำก็ดรอปออกมาได้!?

ยามที่ฟางหยวนกลับมาถึงลานเล็กของตนเอง เขายังไม่รู้ตัวเลยว่า หนึ่งหมัดของตนในสนามกีฬาหลักนั้น ได้สร้างความตื่นตะลึงและการคาดเดาให้แก่เหล่ารปภ. มากเพียงใด

ในเวลานี้ ฟางหยวนถือลูกกลมคุณภาพระดับสีเขียวไว้ในมือ ใบหน้าฉายแววครุ่นคิด

ลูกกลมคุณภาพระดับสีเขียวลูกนี้ ดรอปมาจากร่างของเจ้าฮันนี่แบดเจอร์ที่พบก่อนหน้านี้

เขายังจำได้ว่าเจ้าฮันนี่แบดเจอร์ตัวนั้นปะทะกับอิงเข่อเอ๋อร์ที่เชิงเขา จนเกือบจะบีบให้อิงเข่อเอ๋อร์ต้องใช้ไพ่ตายออกมา

ผลสุดท้ายเจ้าฮันนี่แบดเจอร์ตัวนี้ ก็ถูกเขาต่อยหมัดเดียวจนกลายเป็นเศษเนื้อเละๆ

และในบรรดาสิ่งที่ดรอปออกมาจากเจ้าฮันนี่แบดเจอร์ตัวนี้ มีความทรงจำช่วงหนึ่งรวมอยู่ด้วย

นั่นก็คือลูกกลมสีน้ำเงินในมือของเขานี่เอง

ภายในลูกกลมสีน้ำเงินนี้ มีสิ่งที่มีลักษณะคล้ายกลุ่มควันอยู่

ตามคำแนะนำของระบบ นี่คือความทรงจำช่วงหนึ่งของสัตว์ร้ายระดับสูงอย่างเจ้าฮันนี่แบดเจอร์

ขณะเดียวกันระบบยังเตือนฟางหยวนว่า ทางที่ดีควรจะรอให้ถึงขอบเขตนักยุทธ์ก่อนจึงค่อยดูความทรงจำนี้ มิฉะนั้นพลังจิตอาจได้รับผลกระทบ

ยามนี้ฟางหยวนกระโดดจากขอบเขตหล่อหลอมกายามาถึงขอบเขตอาจารย์ยุทธ์แล้ว ย่อมสามารถดูความทรงจำนี้ได้โดยธรรมชาติ

ในแววตาของฟางหยวนฉายแววอยากรู้อยากเห็น ความทรงจำนี้มีความพิเศษอย่างไร ถึงขนาดถูกระบบประเมินให้เป็นสิ่งของดรอปคุณภาพระดับสีน้ำเงิน

ในยามนี้ ฟางหยวนเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วว่า สิ่งที่ระบบบอกว่าดรอปได้ทุกอย่างนั้นหมายความว่าอย่างไรกันแน่

แม้แต่ความทรงจำก็ยังดรอปออกมาได้เนี่ยนะ!!

ฟางหยวนรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ทำไมตอนอัดหลิงฮวาอวี่ถึงไม่ดรอปเศษเสี้ยวความทรงจำอะไรออกมาบ้างนะ หากว่า… (คิดถึงตอนนางอาบน้ำ)

ซี้ด—---

ฟางหยวนสูดเลือดกำเดา เลิกคิดฟุ้งซ่าน

"ระบบ ดูความทรงจำนี้!"

สิ้นเสียงท่องในใจ ความรู้สึกราวกับโลกหมุนคว้างก็ปรากฏขึ้น เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทุกอย่างดูพร่าเลือน

ราวกับว่ากำลังฝันอยู่

เพียงแต่ในความฝันนี้ เขาดูเหมือนจะกลายเป็นตัวเอกของความฝัน หรือก็คือเจ้าของความทรงจำนี้ สัตว์ร้ายระดับสูงฮันนี่แบดเจอร์!

ฟางหยวนมีความรู้สึกประหลาดในใจ เขารู้ว่าตนเองทำได้เพียงเฝ้ามองดูความทรงจำนี้ในฐานะพยานเท่านั้น มิอาจควบคุมหรือส่งผลกระทบใดๆ ได้

เพราะนี่คือเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตไปแล้ว

แต่ทว่า แม้จะเป็นในความฝัน การจู่ๆ ต้องกลายเป็นฮันนี่แบดเจอร์ตัวหนึ่ง มันก็ทำให้ฟางหยวนไม่ค่อยชินนัก

โชคดีที่ความทรงจำนี้เข้าสู่ประเด็นสำคัญอย่างรวดเร็ว

เพราะฟางหยวนมองเห็นพืชวิญญาณกลายพันธุ์ต้นหนึ่ง!

มันคือต้นหญ้าต้นเล็กๆ

วินาทีที่เห็นหญ้าต้นนี้ ดวงตาของฟางหยวนพลันเบิกกว้าง

เพราะหญ้าต้นนี้ กำลังแผ่ซ่านปราณกระบี่ออกมา!

ปราณกระบี่แต่ละสายคมกริบสุดขีด แผ่ออกมาจากใบหญ้าที่เรียวยาวของมัน ฟาดฟันจนสัตว์ร้ายในบริเวณนั้นตายเกลื่อน!

ในความทรงจำ เจ้าฮันนี่แบดเจอร์เห็นท่าไม่ดีจึงรีบมุดดินหนีทันที!

ในวินาทีนี้ ความทรงจำสิ้นสุดลง ความฝันมลายหายไป!

ภายในลานเล็ก ฟางหยวนลืมตาขึ้น!

ดวงตาของเขาสว่างไสวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!!

หญ้าปราณกระบี่!!

หญ้ากลายพันธุ์ต้นนั้น ถึงกับสามารถแผ่ปราณกระบี่ออกมาได้!

ซ้ำอานุภาพของปราณกระบี่ ยังแข็งแกร่งเกินจินตนาการ!

ฟางหยวนเริ่มหวั่นไหว!

หากสามารถได้หญ้าปราณกระบี่ต้นนี้มา เกรงว่าคงสามารถดรอปวิชากระบี่ที่แข็งแกร่งอย่างถึงที่สุดออกมาได้แน่นอน!

นั่นเป็นเพียงหญ้าต้นเล็กๆ เองนะ!

หากมันดรอปวิชากระบี่อะไรออกมาได้ พละกำลังของเขาคงพุ่งทะยานขึ้นอีกหนึ่งขอบเขตใหญ่ในพริบตา

การสังหารยอดฝีมือขอบเขตปรมาจารย์ งั้นก็คงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้!

พละกำลังของเขาในตอนนี้ เมื่อรวมกับการเสริมพลังจากวิชาต่างๆ ได้บรรลุถึงมาตรฐานของขอบเขตปรมาจารย์อยู่แล้ว!

...

นอกนครโม่ตู

วู่อู๋ตี๋เดินออกจากประตูเมืองอย่างเชื่องช้า เหล่าทหารไม่มีใครกล้าขวางแม้แต่คนเดียว ซ้ำสายตาที่มองนางยังเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้และยำเกรง

นี่คืออัจฉริยะขอบเขตก่อกำเนิดในวัยสิบแปดปี!

ความภาคภูมิใจแห่งโม่ตูของพวกเขา

เมื่อพ้นเขตประตูเมือง วู่อู๋ตี๋ก็หาโขดหินก้อนหนึ่งแล้วนั่งลงบนนั้นอย่างไม่รักษาภาพลักษณ์

ในแววตาของนางพาดผ่านประกายเย็นเยียบสายหนึ่ง

นางกำลังรอคน

รอเจ้าโง่ที่ชื่อหลิงเยว่

พี่ชายฟางหยวนของนางไม่ฆ่า เช่นนั้นนางจะลงมือเอง

…

คืนนี้ผ่านไปอย่างสงบ

เช้าวันถัดมา ฟางหยวนก็จัดแจงข้าวของ เตรียมตัวจะออกจากบ้านสักรอบ

หญ้าต้นเล็กที่แผ่ปราณกระบี่ได้ในแถบชานเมืองนั่น เขาต้องหาให้เจอให้จงได้

แม้ความทรงจำนั้นจะไม่ได้ยาวนัก ทว่าลักษณะภูมิประเทศที่หญ้าต้นนั้นตั้งอยู่ เขายังคงมองเห็นได้ชัดเจน

มั่นใจได้ว่า อยู่ในแถบชานเมืองแน่นอน

หลังจากล็อคประตูใหญ่ของลานเล็กเรียบร้อย ฟางหยวนก็ออกจากมหาวิทยาลัยวิถีแห่งยุทธ์หลิงกู่ มุ่งหน้าตรงไปยังใจกลางเมืองหลิงกู่ทันที

ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังแถบชานเมือง เขาจำเป็นต้องหาอาวุธที่ถนัดมือมาให้ได้ก่อน!

ยามนี้พละกำลังพื้นฐานของเขาบรรลุถึงแปดหมื่นกว่าจินแล้ว อาวุธชิ้นเก่าไม่มีทางเหมาะสมกับเขาอีกต่อไป

อย่าว่าแต่ใช้ต่อสู้เลย เกรงว่ากระบี่เล่มนั้นเองก็คงทนรับพละกำลังของฟางหยวนในตอนนี้ไม่ไหวเป็นแน่

ขณะเดินอยู่บนถนนที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน ฟางหยวนลอบถอนหายใจเบาๆ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทอดถอนใจ

ภาพเหตุการณ์นี้ ช่างเหมือนกับโลกในชาติก่อนเหลือเกิน

แม้ชาตินี้จะเป็นยุคพลังวิญญาณฟื้นคืนมานานกว่าร้อยยี่สิบปี ทว่าคนส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นคนธรรมดา

คนที่จะกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้นั้นยังคงเป็นส่วนน้อย

ท้ายที่สุด เพียงแค่การจะบรรลุขีดจำกัดขอบเขตหล่อหลอมกายา มันก็ขวางผู้คนส่วนใหญ่ไว้ที่หน้าธรณีประตูแล้ว

ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีความวิริยะอุตสาหะ ฝึกฝนอย่างหนักหน่วงวันแล้ววันเล่า เพื่อให้พละกำลังของตนเพิ่มพูนขึ้นจนถึงหนึ่งหมัดหนึ่งพันจิน

และไม่ใช่ทุกคนที่จะมีกำลังทรัพย์พอจะแบกรับค่าใช้จ่ายในการเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้

"ท่านพ่อ! ข้าอยากกินถังหูลู่!"

"ฉือปา (ขนมข้าวเหนียวทอด) จ้า ฉือปา อร่อยไม่แพง เชิญชิมได้เลยจ้า!"

"..."

เสียงร้องขายของตามท้องถนนลอยเข้าหูฟางหยวน ทำให้สีหน้าของเขาค่อยๆ อ่อนโยนลง

สำนักศึกษาโอสถวิญญาณ แม้จะเงียบสงบ ทว่ากลับขาดกลิ่นอายแห่งชีวิตผู้คนไปบ้าง

"หรือว่า... วันหน้าจะทำอาหารกินเองดี?"

พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ฟางหยวนก็ส่ายหน้า

"ไว้ปรึกษากับอิงเข่อเอ๋อร์ดู ให้นางมาทำให้กินน่าจะดีกว่า"

มุมปากของฟางหยวนเผยรอยยิ้มสายหนึ่ง อิงเข่อเอ๋อร์นับว่าติดใจลานเล็กของเขาเข้าแล้ว แทบจะมานั่งเล่นที่ลานเล็กทุกวันเพื่อผ่อนคลายอารมณ์