บทที่ 5 การทดสอบแรงโน้มถ่วงสิบเท่า!

บทที่ 5 การทดสอบแรงโน้มถ่วงสิบเท่า!

[บุคคล: ฟางหยวน]

[ปราณโลหิต: ไม่ทราบ]

[สภาพร่างกาย: กายาไร้มลทิน]

[ขอบเขต: ขอบเขตหล่อหลอมกายาขั้นสูงสุด]

[ทักษะการต่อสู้: หมัดหล่อหลอมกายา]

[เคล็ดวิชา: เคล็ดวิชาลมหายใจแห่งชีวิต]

[พรสวรรค์: พรสวรรค์ธาตุไม้ระดับต้น]

นี่ก็คือหน้าต่างคุณสมบัติที่ระบบมอบให้ แม้จะไม่ได้แสดงพละกำลังและข้อมูลบางส่วนของเขาออกมาโดยตรง ทว่าในด้านอื่นๆ กลับมีรายละเอียดครบถ้วน

"ข้าอยู่ขอบเขตหล่อหลอมกายาขั้นสูงสุดแล้วสินะ? ถึงเวลาที่ควรจะหาเคล็ดวิชาและทักษะการต่อสู้มาสักหน่อยแล้ว" ฟางหยวนคิดในใจ

เมื่อมีระบบ เขาก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไปหาซื้อทักษะการต่อสู้อีกต่อไป

ในเมื่อระบบสามารถดรอปเคล็ดวิชาบ่มเพาะออกมาจากพืชวิญญาณธรรมดาต้นหนึ่งได้ เช่นนั้นก็ย่อมต้องสามารถดรอปทักษะการต่อสู้ออกมาได้อย่างแน่นอน

เขาจำได้อย่างชัดเจนระบบเคยกล่าวไว้ว่า ขอเพียงเกี่ยวข้องกับเป้าหมายที่ถูกโจมตี ไม่ว่าสิ่งใดล้วนสามารถดรอปออกมาได้ทั้งสิ้น

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฟางหยวนก็ยิ้มออกมา ข้ามีระบบอยู่ในมือแล้ว วันที่จะได้รับทักษะการต่อสู้ยังจะห่างไกลอยู่อีกหรือ?

ฟางหยวนรู้สึกว่า บางทีเขาควรจะออกนอกเมือง ไปยังแถบชานเมืองสักครา

ที่แห่งนั้น มีสัตว์ร้ายอยู่ทั่วทุกหนแห่ง บางทีอาจจะทำให้เขาได้รับผลเก็บเกี่ยวอันยิ่งใหญ่ก็เป็นได้!

ในขณะที่คิดเช่นนี้ เขาก็มาถึงภายในวิทยาเขตหลัก มาถึงเบื้องหน้าอาคารฝึกซ้อม

ฟางหยวนยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปด้านใน

แม้จะเป็นยามค่ำคืน ทว่าในฐานะที่เป็นมหาวิทยาลัยวิถีแห่งยุทธ์ อาคารฝึกซ้อมย่อมเปิดให้บริการตลอดทั้งวัน

ท้ายที่สุด สำหรับศิษย์บางคน การฝึกซ้อมย่อมไม่แบ่งแยกกลางวันกลางคืน

ในเวลานี้ ภายในโถงชั้นหนึ่ง ก็มีร่างๆ หนึ่ง กำลังพยายามฝึกฝนหมัดหล่อหลอมกายาอยู่อย่างขะมักเขม้น

หมัดหล่อหลอมกายาของอีกฝ่ายนั้นถูกต้องตามมาตรฐานมาก ฟางหยวนอดไม่ได้ที่จะมองเพิ่มอีกสองสามปราด

เมื่อเขามองเห็นรูปลักษณ์ของผู้ที่ยังคงฝึกซ้อมอยู่ในยามดึกดื่นผู้นี้อย่างชัดเจน ฟางหยวนอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ

ศิษย์ที่ยังคงฝึกซ้อมอยู่ในยามดึกดื่นผู้นี้ ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นอิงเข่อเอ๋อร์

ศิษย์ชั้นปีที่หนึ่ง รุ่นน้องของฟางหยวนหนึ่งปี

ทันทีที่เข้าเรียน นางได้กลายเป็นดาวโรงเรียนที่ได้รับการยอมรับจากทั่วทั้งมหาวิทยาลัยวิถีแห่งยุทธ์หลิงกู่

รูปลักษณ์งดงามเป็นเลิศ บุคลิกโดดเด่นเหนือโลกีย์ รูปร่างสูงโปร่ง ส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน!

แม้ฟางหยวนจะผ่านการใช้ชีวิตมาแล้วถึงสองชาติภพ ทว่าในยามที่ได้พบกับอิงเข่อเอ๋อร์เป็นครั้งแรก เขายังอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ ว่าช่างงดงามเป็นเลิศจริงๆ

และสิ่งที่ทำให้อิงเข่อเอ๋อร์สามารถนั่งแท่นดาวโรงเรียนได้อย่างมั่นคง นอกเหนือจากรูปลักษณ์ของนางแล้ว ก็ยังมีพละกำลังของนางอีกด้วย

พละกำลังของนาง ในหมู่ศิษย์ใหม่ชั้นปีที่หนึ่ง ทิ้งห่างผู้อื่นไปไกลลิบ!

กระทั่งเหนือกว่ารุ่นพี่ชั้นปีที่สองหลายต่อหลายคนเสียด้วยซ้ำ

บรรลุถึงขอบเขตหล่อหลอมกายาขั้นสูงสุดแล้ว!

พละกำลังหนึ่งหมัดหนึ่งพันจิน!

เมื่อสองเดือนก่อน ตอนที่อิงเข่อเอ๋อร์ต่อยออกด้วยพละกำลังหนึ่งพันจินในการทดสอบ ยังเคยสร้างความฮือฮาให้กับทั่วทั้งมหาวิทยาลัยมาแล้ว

ท้ายที่สุด การใช้เวลาเพียงแปดเดือนในการฝึกฝนจนบรรลุถึงขอบเขตหล่อหลอมกายาขั้นสูงสุด ไม่ว่าจะอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งใด ล้วนถือได้ว่าเป็นอัจฉริยะระดับแนวหน้าทั้งสิ้น!

มหาวิทยาลัยวิถีแห่งยุทธ์หลิงกู่ ไม่ได้มีศิษย์ที่สามารถบรรลุถึงขอบเขตหล่อหลอมกายาขั้นสูงสุดได้ตั้งแต่ชั้นปีที่หนึ่งมานานถึงสามปีเต็มที

ในขณะที่ฟางหยวนกำลังประเมินอิงเข่อเอ๋อร์อยู่นั้น อิงเข่อเอ๋อร์เองก็สังเกตเห็นการมาเยือนของฟางหยวนเช่นกัน

ทั้งสองเพียงพยักหน้าให้กันเล็กน้อย ไม่ได้มีการพูดคุยอันใด

ไม่มีสิ่งใดมาก มันก็แค่ไม่ค่อยสนิทกัน

เวลาส่วนใหญ่ของฟางหยวนล้วนขลุกอยู่แต่ในลานเล็กของตนเอง แม้จะรู้จักอิงเข่อเอ๋อร์ผู้นี้ และเคยพบหน้ากันอยู่หลายครา ทว่าระหว่างทั้งสองกลับไม่เคยพูดคุยกันเลย

ฟางหยวนยังสงสัยด้วยซ้ำว่า อิงเข่อเอ๋อร์อาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร

ฟางหยวนส่ายหน้า เดินตรงขึ้นไปยังชั้นสอง

เป้าหมายของเขา คือห้องฝึกซ้อมแรงโน้มถ่วงบนชั้นสอง

อาคารฝึกซ้อม โถงชั้นหนึ่งมีเพียงอุปกรณ์ฝึกซ้อมบางส่วนเท่านั้น ชั้นสองต่างหาก จึงจะเป็นห้องฝึกซ้อมเฉพาะทางชนิดต่างๆ

ตัวอย่างเช่น ห้องฝึกซ้อมแรงโน้มถ่วง

สถานที่แห่งนี้ อาจกล่าวได้ว่าเป็นฝันร้ายของศิษย์ทุกคนเลยก็ว่าได้

แรงโน้มถ่วงสูงสุดสิบเท่าที่กดทับลงมาบนร่าง แม้แต่จะเอ่ยคำว่า "ยอมแพ้" ช้าไปเพียงนิดเดียว ก็อาจจะได้รับบาดเจ็บ

แรงโน้มถ่วงที่รุนแรงถึงเพียงนี้ หากปราศจากสภาพร่างกายที่แข็งแกร่งบึกบึน ย่อมมิอาจต้านทานได้แม้แต่ระยะทางเพียงไม่กี่เมตร

บางคน กระทั่งก้าวขาไม่ออกเลยแม้แต่ก้าวเดียว

แม้แต่อิงเข่อเอ๋อร์ที่มีพละกำลังแข็งแกร่งที่สุดในหมู่ศิษย์ชั้นปีที่หนึ่ง ภายใต้แรงโน้มถ่วงสิบเท่า นางยังเดินไปได้เพียงยี่สิบเมตรเท่านั้น

ฟางหยวนในอดีต ยิ่งทำได้เพียงสิบสองเมตร

เมื่อยืนอยู่หน้าประตูห้องฝึกซ้อมแรงโน้มถ่วง ฟางหยวนอดไม่ได้ที่จะนึกถึงตนเองในอดีต ว่าภายใต้แรงโน้มถ่วงสิบเท่า มันช่างทุลักทุเลถึงเพียงใด

ทว่าในยามนี้ ฟางหยวนยิ้มบางๆ แล้วผลักประตูห้องฝึกซ้อมแรงโน้มถ่วงให้เปิดออก

...

...

หลังจากที่ฟางหยวนเดินขึ้นไปยังชั้นสองของอาคารฝึกซ้อม อิงเข่อเอ๋อร์ที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ภายในโถงชั้นหนึ่ง บนใบหน้าก็ปรากฏแววตาครุ่นคิดขึ้นมา

ในบรรดารุ่นพี่ที่มักจะมาฝึกซ้อมที่อาคารฝึกซ้อมในยามดึกดื่นเช่นนี้ ไม่มีใบหน้าของรุ่นพี่ผู้นี้อยู่เลย

น่าจะเป็น... รุ่นพี่เพียงคนเดียวแห่งสำนักศึกษาโอสถวิญญาณผู้นั้นกระมัง?

ชื่อว่า...

ฟางหยวน?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ภายในแววตาของอิงเข่อเอ๋อร์ก็พาดผ่านความกระจ่างแจ้งขึ้นมา

นางกำลังอยากจะไปเยือนสำนักศึกษาโอสถวิญญาณสักครา เพื่อขอซื้อผลไม้วิญญาณอยู่พอดีเลยนี่นา!

คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาบังเอิญพบกันที่นี่!

อิงเข่อเอ๋อร์หยุดการเคลื่อนไหวในมือลงทันที แล้วรีบเร่งฝีเท้าตามขึ้นไปยังชั้นสอง