ตอนที่ 3: แกะย่างทุ่งหญ้า ผู้เชี่ยวชาญด้านการทำอาหาร!

ตอนที่ 3: แกะย่างทุ่งหญ้า ผู้เชี่ยวชาญด้านการทำอาหาร!

เนื่องจากภาพมุมสูงของทิวทัศน์ทุ่งหญ้าอันงดงามนั้นมีคุณภาพสูงมาก ไลฟ์สดของเจียงเฟิงจึงถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มที่ระบบส่งคนเข้ามาดูมากขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนต่างพากันเข้าออกช่องไลฟ์สดไม่ขาดสาย

“จำนวนผู้ชมไลฟ์สดทะลุ 1,000 คน มอบรางวัลสิทธิ์หมุนวงล้อทักษะ 1 ครั้ง”

ทันทีที่เจียงเฟิงกลับมาถึงพื้นที่พักอาศัย เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นต่อเนื่อง

เจียงเฟิงเข้าใจดีว่าระบบจะสรุปคะแนนความนิยมหลังจากจบการไลฟ์สดในแต่ละวัน คะแนนความนิยมที่สะสมได้สามารถนำมาใช้หมุนวงล้อรางวัล ซึ่งมีหลายระดับและมอบทั้งไอเทม อุปกรณ์ และทักษะต่าง ๆ

นอกจากคะแนนความนิยมแล้ว หากจำนวนผู้ชมที่ไม่ซ้ำหน้าเกินกว่าที่กำหนด เขาก็จะได้รับรางวัลพิเศษด้วย

จำนวนผู้ชมนี้จะไม่นับซ้ำ หนึ่งคนนับเป็นหนึ่งครั้ง และต้องเป็นผู้ที่เข้าชมไลฟ์สดนานกว่า 1 นาทีขึ้นไป

ในปัจจุบัน มีผู้ชมออนไลน์แบบเรียลไทม์มากกว่า 600 คน และมีผู้ชมไม่ซ้ำหน้าถึงหนึ่งพันคนที่รับชมเกิน 1 นาที โดยบางส่วนได้กดออกไปแล้ว

สำหรับสตรีมเมอร์ที่เพิ่งเริ่มต้น ข้อมูลนี้ถือว่าดีมากทีเดียว

นี่คือยุคของการไลฟ์สดที่ใคร ๆ ก็ทำได้ แพลตฟอร์มมีอัลกอริทึมเฉพาะที่ช่วยให้การไลฟ์สดคุณภาพดีถูกส่งถึงสายตาผู้คนมากขึ้น ทำให้เกิดความยุติธรรมในระดับหนึ่ง

“รางวัลทักษะงั้นเหรอ?” นี่คือรางวัลแรกที่เจียงเฟิงได้รับจากระบบ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

“รับรางวัล” เขาคิดในใจ

“ขอแสดงความยินดีด้วย โฮสต์ได้รับทักษะ ‘ปรมาจารย์ด้านการทำอาหาร’ เรียบร้อยแล้ว”

“ปรมาจารย์ด้านการทำอาหาร: โฮสต์จะมีความเชี่ยวชาญในเทคนิคการปรุงอาหาร และมีความเข้าใจอย่างถ่องแท้ในเรื่องสีสัน กลิ่นหอม และรสชาติ”

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ทักษะการทำอาหารงั้นเหรอ?

“นี่... ก็น่าจะมีประโยชน์นะ”

อย่างที่สุภาษิตว่าไว้ “ทำเอง กินเอง อิ่มท้องเอง”

โดยทั่วไปแล้ว การคมนาคมบนทุ่งหญ้านั้นไม่สะดวกสบาย ไม่มีบริการส่งอาหารเดลิเวอรี เจ้าของไร่ปศุสัตว์ส่วนใหญ่จึงต้องปรุงอาหารเอง ซึ่งส่วนมากก็จะเป็นเมนูเนื้อสัตว์

อย่างไรก็ตาม พื้นที่ที่เจียงเฟิงอยู่นั้นไม่ได้ห่างไกลจากจุดท่องเที่ยวมากนัก ที่นั่นมีทั้งร้านชานมและร้านอาหาร หากเขาอยากกินอะไรก็สามารถเดินทางไปได้

ประจวบเหมาะกับพนักงานในไร่ชื่อ หยางเม่าหลิน เดินออกมาจากห้องเก็บของพร้อมกับหิ้วแกะมาทั้งตัว

แกะตัวนี้ผ่านการจัดการเรียบร้อยแล้ว หมักเครื่องเทศไว้ในตู้เย็นข้ามคืน และขาทั้งสี่ข้างถูกยึดไว้กับโครงเหล็ก เตรียมที่จะนำมาย่างในบ่ายวันนี้

“อาหยาง เดี๋ยวผมย่างแกะตัวนี้เอง ผมกำลังไลฟ์สดอยู่พอดีครับ” เจียงเฟิงกล่าวอย่างกระตือรือร้น

เมื่อเพิ่งได้รับทักษะปรมาจารย์ด้านการทำอาหารมา นี่จึงเป็นโอกาสที่สมบูรณ์แบบที่เขาจะได้แสดงฝีมือ

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเฟิง หยางเม่าหลินก็ตอบกลับว่า “แกะนี่ต้องใช้เวลาย่างอย่างน้อยสามสี่ชั่วโมงเลยนะ”

“ไม่มีปัญหาครับ ไม่ต้องห่วง” เจียงเฟิงตอบพร้อมรอยยิ้ม

“ตกลง เดี๋ยวอาเตรียมเตาย่างให้” หยางเม่าหลินตกลงทันที

จากนั้นหยางเม่าหลินก็เริ่มจัดเตรียมเตาย่างแกะทั้งตัว ใส่ถ่านคุณภาพดีลงไป แล้วใช้กระดาษไม่กี่แผ่นจุดไฟ ไม่นานนักควันสีขาวก็เริ่มลอยออกมาจากก้อนถ่าน

เตานี้ถูกออกแบบมาเพื่อย่างแกะโดยเฉพาะ เพียงแค่คุณวางแกะลงไปแล้วคอยหมุนคันโยกเท่านั้น

ในตอนนั้น ถ่านในเตาเพิ่งเริ่มติดไฟ และอุณหภูมิยังไม่สูงนัก

เจียงเฟิงเลื่อนเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งลง ถือมีดขึ้นมาบั้งเนื้อแกะหลาย ๆ จุด จากนั้นก็หยิบแปรงจุ่มน้ำมันพืชแล้วทาลงบนตัวแกะให้ทั่วอย่างสม่ำเสมอ เขาแนะนำให้ชาวเน็ตฟังว่า:

“วันนี้เราจะทำแกะย่างทั้งตัวแบบง่าย ๆ กันครับ บนทุ่งหญ้าแบบนี้ไม่มีอะไรจะหาง่ายไปกว่าเนื้อแกะอีกแล้ว”

“และแกะตัวนี้ก็ถูกคัดเลือกมาอย่างดี เนื้อของมันนุ่มมากครับ”

“ผมจะเริ่มจากการบั้งเนื้อก่อนเพื่อให้ความร้อนเข้าถึงข้างในแกะได้ทั่วถึง จากนั้นก็ทาน้ำมันลงไปเพื่อให้หนังแกะสุกเสมอกัน ป้องกันไม่ให้บางส่วนดิบเกินไปหรือบางส่วนไหม้เกินไปครับ”

จำนวนคนในไลฟ์สดเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ชาวเน็ตมองดูทิวทัศน์ของทุ่งหญ้าที่อยู่ด้านหลังเจียงเฟิง ต่างก็รู้สึกทึ่งไปตาม ๆ กัน

[การมีทุ่งหญ้าเป็นของตัวเองเนี่ยมันช่างหรูหราจริง ๆ!]

[เพิ่งเข้ามาครับ คนนี้คือเจ้าของไร่เหรอ? ทำไมไม่เห็นวัวเห็นแกะเลยล่ะ?]

[วันนี้เป็นวันแรกที่เขาไลฟ์สดครับ วัวกับแกะของที่บ้านเขายังมาไม่ถึง!]

[ฝีมือการเตรียมของเจ้าของช่องดูดีมากเลย รอดูตอนแกะย่างเสร็จเลยครับ]

[เจ้าของช่องคนนี้มีทุ่งหญ้าหมื่นหมู่ ต้องเป็นมหาเศรษฐีท้องถิ่นแน่ ๆ!]

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเจียงเฟิงก็ดังขึ้น เขาเห็นว่าเป็นพ่อของเขาที่โทรมา

“สวัสดีครับพ่อ มีอะไรหรือเปล่าครับ?” เจียงเฟิงรับสายแล้วถาม

“พ่อกับแม่กำลังจะเดินทางไปที่นั่นนะ พ่อกำลังพาแกะชุดแรกไปส่งด้วย”

“ทุ่งหญ้าที่บ้านเราหญ้าไม่ค่อยดีแล้ว มันแทบจะกลายเป็นทะเลทรายอยู่แล้วเนี่ย แกะเริ่มผอมลงทุกวัน เราต้องรีบพาพวกมันไปกินหญ้าดี ๆ”

“เย็นนี้มีอะไรกินบ้างล่ะ? รวมคนขับรถด้วยก็น่าจะประมาณห้าหกคน เตรียมเผื่อทุกคนด้วยนะ”

เจียงซาน พ่อของเจียงเฟิงกล่าว

“ได้ครับ พ่อครับ เรากำลังจะกินแกะย่างทั้งตัวกัน เดี๋ยวผมย่างเพิ่มอีกตัวเลย!” เจียงเฟิงตอบ

“ดีเลย เดี๋ยวพ่อจะซื้อพวกเครื่องเคียงกับอาหารสำเร็จรูปเข้าไปเพิ่มด้วย”

“อ้อ พ่อครับ อย่าลืมพาเจ้าไหลฟู่กับไหลไฉมาด้วยนะครับ แล้วก็เจ้าจินฮวาน้อยด้วย”

“พามาหมดเลยเหรอ? ไม่เหลือไว้ให้พ่อกับแม่สักตัวเลยหรือไง?”

“จินฮวาน้อยยังไม่โตเต็มที่เลยครับ ให้มันมาเริ่มฝึกต้อนสัตว์ที่นี่ก่อน พอฝึกได้แล้วค่อยให้ไหลฟู่กับแม่มันกลับไปก็ได้ครับ”

พ่อลูกพูดคุยกันอีกไม่กี่ประคำ

ไหลฟู่และไหลไฉเป็นสุนัขพันธุ์บอร์เดอร์ คอลลี่ ที่ครอบครัวเขาเลี้ยงไว้ สุนัขพันธุ์นี้เหมาะกับการต้อนแกะมาก พวกมันฉลาดและทำงานได้ดีเยี่ยม

ส่วนเจ้าจินฮวาน้อยเป็นลูกของไหลฟู่กับไหลไฉ อายุเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น ยังเป็นลูกสุนัขที่ยังไม่หย่านมดีเลย

เจียงเฟิงวางแผนจะเน้นฝึกฝนจินฮวาน้อย ให้กลายเป็น “บอสใหญ่แห่งฝูงแกะ” ประจำทุ่งหญ้าแห่งนี้

ด้วยวิธีนั้น เพียงแค่คำสั่งเดียว จินฮวาน้อยก็จะต้อนแกะทั้งหมดกลับเข้าคอกได้ทันที

จากนั้นเจียงเฟิงก็ขอให้หยางเม่าหลินเตรียมแกะย่างตัวที่สอง

หยางเม่าหลินตั้งเตาและรับหน้าที่ช่วยย่างแกะตัวที่สอง

โดรนกำลังไลฟ์สดฉากนี้จากมุมสูง

เมื่อเห็นแกะสองตัวกำลังถูกย่างอยู่ในลานบ้าน ชาวเน็ตก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก

[นี่แหละชีวิตครอบครัวคนรวย! ย่างแกะทีละสองตัวสำหรับมื้อเดียว!]

[อยู่ดี ๆ น่องไก่ในมือฉันก็ดูจืดชืดไปเลย!]

[นั่นคือแกะทั้งตัวที่หมักเครื่องเทศข้ามคืนเลยนะ รสชาติน่าจะซึมลึกไปถึงข้างใน พอทาด้วยน้ำมันแล้วย่างแบบนั้น มันคือสุดยอดอาหารเลิศรสของมนุษย์ชัด ๆ!]

[นี่ยังไม่ทันสุกดีฉันก็น้ำลายไหลแล้ว กลิ่นมันต้องหอมมากแน่ ๆ!]

เจียงเฟิงคอยหมุนเตาย่างไปเรื่อย ๆ พลางสังเกตสภาพของเนื้อแกะ

ความร้อนสูงจากถ่านไฟเผาเนื้อแกะจนหนังด้านนอกเริ่มกลายเป็นสีทองเป็นประกายน้ำมัน แม้จะมีน้ำมันไหลออกมาแต่ก็ไม่ได้หยดทิ้งขว้าง สีของแกะเริ่มเข้มขึ้น และเนื้อสัมผัสดูเริ่มกรอบนอกนุ่มในมากขึ้นเรื่อย ๆ

โดรนบินเข้าไปถ่ายภาพใกล้ ๆ ของแกะทั้งตัว

การเปลี่ยนแปลงของหนังแกะถูกนำเสนอผ่านหน้าจออย่างชัดเจน เอฟเฟกต์ภาพเทียบได้กับสารคดีอาหารระดับโลกเลยทีเดียว

ชาวเน็ตอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย และเริ่มได้ยินเสียงท้องร้องกันระงม

ระดับการย่างแกะแบบนี้มันช่างกระตุ้นความอยากอาหารเหลือเกิน!

เจียงเฟิงเอ่ยว่า “แกะถูกหมักมาเรียบร้อยแล้วครับ ภายใต้ความร้อนสูงแบบนี้ เนื้อแกะและเครื่องเทศจะผสมผสานกันได้อย่างลงตัว”

“ด้วยวิธีนี้ เนื้อทุกชิ้นจะมีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์”

“ถึงเวลานั้น คุณแค่จุ่มน้ำมันยี่หร่าหรือเกลือป่นนิดหน่อย เพื่อสัมผัสกับสุดยอดรสชาติและความอร่อยของแกะย่างทั้งตัวครับ”

“ผมขอจองขาแกะก่อนเลย ในบรรดาส่วนต่าง ๆ ของแกะย่าง ขาแกะคือส่วนที่อร่อยที่สุดครับ”

เขาใช้มีดบั้งเนื้อแกะเพิ่มอีกไม่กี่จุด

ทุกครั้งที่กรีดมีดลงไป จะมีน้ำมันร้อน ๆ ซึมออกมาจากรอยแยกนั้น

จากนั้นเขาก็แปรงน้ำมันพืชลงไปเพิ่มอีกนิด ภายใต้อุณหภูมิสูง หนังแกะก็เริ่มขึ้นเงาสีทองอร่าม

แกะย่างสีทอง

แกะย่างที่เขาทำดูราวกับกำลังส่องแสงได้เลยทีเดียว!

[ฝีมือการย่างของเจ้าของช่องนี่มันสุดยอดไปเลย!]

[อย่าถ่ายซูมใกล้ขนาดนั้นได้ไหม นี่มันช่วงบ่ายนะ คุณทำฉันหิว!]

[แกะนี่ดูน่าอร่อยมาก!]

[เจ้าของช่อง รีบส่งแกะย่างนี่มาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!]

[ผมเป็นนักศึกษา ขอขาแกะฟรีสักขาได้ไหมครับ?]

[คุณมันเห็นแก่ตัวไปแล้ว ไม่ได้หรอก!]

ไลฟ์สดกลับมาคึกคักอีกครั้ง พร้อมข้อความที่เลื่อนไหลขึ้นมาไม่หยุด

แม้จะเป็นการไลฟ์วันแรก แต่ผลลัพธ์กลับดีเกินคาด

ผู้คนมากมายต่างถวิลหาเสรีภาพและความกว้างใหญ่ของทุ่งหญ้าอันยิ่งใหญ่

ความปรารถนานั้นถูกถ่ายทอดผ่านตัวเจียงเฟิง เพียงแค่ดูไลฟ์สด พวกเขาก็เหมือนได้ไปสัมผัสด้วยตัวเอง

ผู้คนถูกพันธนาการไว้ด้วยงาน ครอบครัว และประสบการณ์ชีวิต แต่ร่างกายและวิญญาณของคนเราต้องมีทางออกเสมอ

ในตอนนั้น เจียงเฟิงใช้มีดเฉือนเนื้อแกะย่างออกมาหนึ่งชิ้น เนื่องจากแกะตัวนี้ผ่านการหมักมาอย่างดี มันจึงเป็นอาหารเลิศรสได้โดยไม่ต้องปรุงอะไรเพิ่ม

เจียงเฟิงจึงกินเนื้อแกะนั้นเข้าไปทันที

“ความจริงแล้ว วิธีการกินแกะย่างที่อร่อยที่สุดไม่ใช่ตอนที่มันสุกเต็มที่ร้อยเปอร์เซ็นต์นะครับ เพราะถ้าสุกเกินไปเนื้อแกะจะเหนียวและรสสัมผัสจะไม่ดีเท่าไหร่”

“การได้กินไปย่างไปเนี่ยแหละครับ คือความสุขที่สุดแล้ว!”

เขาเคี้ยวเบา ๆ เนื้อแกะนั้นแน่นและเด้งสู้ฟัน รสชาติของเครื่องเทศที่ซึมลึกอยู่ในเนื้อกระตุ้นต่อมรับรสของเขาอย่างต่อเนื่อง

เจียงเฟิงกลืนเนื้อแกะลงไป พร้อมทำสีหน้าพึงพอใจและดูเหมือนจะอยากกินอีก

เมื่อเห็นเขาเป็นแบบนั้น ชาวเน็ตในไลฟ์สดต่างก็พากันคร่ำครวญออกมาพร้อม ๆ กัน

ความรู้สึกที่อยากกินแต่กินไม่ได้เนี่ย มันน่าโมโหจริง ๆ!